Uzasadnienie
Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną w trybie odwoławczym, utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej - H. G. z Urzędu Kontroli Skarbowej, z dnia [...], Nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe Przedsiębiorstwa "W." Spółki z o.o. w M. w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2000r. w wysokości [...] zł. oraz ustalającą w w/w miesiąc dodatkowe zobowiązanie w wysokości [...] zł.
Za podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 25 ust.1 pkt 3 i art. 27 ust.5 i 6 ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm./.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że w toku kontroli dokumentów źródłowych Inspektor Kontroli na podstawie art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uznał za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych na dzierżawę i remont zakładu w M., a także wydatków związanych z leasingiem kontenerów chłodniczych. Przyczyną wyłączenia tych wydatków z kosztów było to, że zakład produkcyjny w M. był własnością Przedsiębiorstwa handlowego "W." s.c. - J. i H. H., które to Przedsiębiorstwo w zakładzie tym prowadziło własną działalność gospodarczą, a Spółkę z o.o. obciążało kosztami za wykonane na jej rzec usługi. Umowę dzierżawy zawartą pomiędzy Przedsiębiorstwem "W." s.c., a Przedsiębiorstwem "W." Spółka z o.o., Inspektor Kontroli uznała za bezskuteczną prawnie w zakresie podatkowym, gdyż wbrew jej treści zakład produkcyjny nie został oddany dzierżawcy do używania, ani dzierżawca nie pobierał z niego pożytków.
Jeśli chodzi natomiast o wydatki na raty leasingowe, to ustalono, że kontenery chłodnicze będące w leasingu operacyjnym nie były wykorzystywane w ramach działalności prowadzonej przez Spółkę. Powyższe ustalenia były podstawą wydania przez Inspektora Kontroli Skarbowej decyzji w dniu [...] Nr [...] w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000r.
Niezaliczenie w/w wydatków do kosztów uzyskania przychodów Spółki było przyczyną określenia należnego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2000r. w wysokości [...] zł zamiast wskazanej przez Spółkę w deklaracji VAT-7 z dnia [...] kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości [...] oraz ustalenie za w/w miesiąc dodatkowego zobowiązania z tytułu zawyżenia zwrotu różnicy podatku i z tytułu zaniżenia należnego zobowiązania.
Izba Skarbowa zaakceptowała rozstrzygnięcie organu I instancji nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Spółki. Organ odwoławczy nie odniósł się do poszczególnych zarzutów odwołania wyjaśniając, że tylko zmiana decyzji w sprawie podatku dochodowego mogłaby wpłynąć na zmianę decyzji w podatku od towarów i usług.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając, że wydana została z naruszeniem prawa, w szczególności przez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, a w następstwie błędne ustalenie, że Spółka nie używała dzierżawionego zakładu. Skarżąca podniosła, że w odwołaniu wskazała, iż Inspektor Kontroli w wyniku kontroli potwierdziła używanie przez Spółkę dzierżawionego zakładu, zaliczając do przychodu wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu dzierżawy tego obiektu, lecz organ odwoławczy pominął ten fakt milczeniem. W dalszej części Spółka wyjaśnia okoliczności przekonujące o tym, że umowa dzierżawy zakładu została skutecznie zawarta i była realizowana. Skarżąca podniosła również, że nieuzasadnione było wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z leasingiem kontenerów ponieważ urządzenia te były wykorzystywane jako pomocnicze magazyny mięsa lub odpadów.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że tylko zmiana decyzji w sprawie podatku dochodowego uzasadniać może zmianę decyzji podatku VAT.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew stanowisku Izby Skarbowej ustalenia wydanej decyzji w sprawie podatku dochodowego nie mają wiążącego charakteru w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, nie ma bowiem w prawie podatkowym takiego przepisu, który był związanie takie wprowadzał. Sprawa dotycząca podatku od towarów i usług jest odrębną sprawą od sprawy dotyczącej podatku dochodowego i wymaga w związku z tym samodzielnych ustaleń i rozstrzygnięcia. O ile Inspektor Kontroli w swojej decyzji zawarła ustalenia dotyczące wyłączenia z rozliczenia tego podatku za listopad 2000r. wydatków na dzierżawę zakładu i jego remont oraz rat leasingowych, to Izba Skarbowa, mimo, że obowiązana była ponownie rozpatrzyć sprawę, nie dokonała żadnych ustaleń ani nie ustosunkowała się do zarzutów odwołania, naruszając tym samym przepisy art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Z tego względu zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o p.p.s.a.
Niezależnie od tego należy nadmienić, że decyzja w sprawie podatku dochodowego została uchylona wyrokiem WSA z dnia 12 maja 2004r. SA/Sz 1758/02.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy, a o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie art. 152.