Uzasadnienie
Prezydent decyzją z dnia [...]r. [.....], na podstawie art. 39 i 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zmianami) oraz uchwały Nr [...]Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] r. w sprawie miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta (Dz.Urz. WRN Nr 1, poz. 3 ze zmianami) odmówił M. Spółka z o.o. z siedzibą wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy M. wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej i drogowej na terenie działki [...] w obrębie [...] przy ul. F. w K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że zamierzenie budowy budynku usługowego obsługującego użytkowników tranzytowego ruchu drogowego wzdłuż ul. F.na terenie działki [...] w obrębie [...] jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego wymienionego w podstawie prawnej decyzji. Działka nr [...] w obrębie [...] przy ul. F. znajduje się na terenie oznaczonym [...] i przeznaczonym na zabudowę wielorodzinną – adaptację.
Na tych terenach dopuszcza się usługi towarzyszące pod warunkiem, ze stanowią uzupełnienie lub wzbogacenie funkcji podstawowej i nie są dla niej uciążliwe. Planowana inwestycja zdaniem organu I instancji powinna stanowić część obsługującą jednostkę mieszkaniową, a nie służącą do obsługi dzielnicy lub przejeżdżających drogą tranzytową, a o takim charakterze zostały zaproponowane usługi przez wnioskodawcę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego K. wyodrębnia usługi gastronomii jako oznaczone symbolem [...] Prezydent powołał się również na negatywną ocenę wniosku przez Zarząd Dróg Miejskich.
W decyzji z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, do którego wniósł odwołanie M.., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji.
Zdaniem Kolegium decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest konkretyzacją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie może być z tym planem sprzeczna.
Użyte w miejscowym planie zagospodarowani przestrzennego oznaczenie symbolem [...] oznacza, że teren został przeznaczony w planie pod zabudowę wielorodzinną zaś termin "adaptacja", nie zdefiniowany w ustawie Prawo budowlane, należy tłumaczyć zgodnie z definicja zawartą w Słowniku Języka Polskiego. W tym znaczeniu, adaptacja w planie stanowi przystosowanie istniejących obiektów o innym charakterze do celów mieszkaniowych, zaś inna funkcja winna wynikać wyraźnie z planu. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na terenie objętym wnioskiem nawet usług o charakterze podstawowym.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. z siedzibą w W. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania.
Skarżący zarzuca decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i twierdzi, że przepis odsyłając do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zwalnia organu rozstrzygającego sprawę z obowiązku ustalenia rzeczywistego ustalenia postanowień planu i organ ten obowiązany jest do dokonania wykładni ustaleń planu. Zdaniem skarżącego nie do przyjęcia jest nadto zastosowanie wykładni językowej do ustalenia znaczenia zapisu w planie określonego jako adaptacja. Zdaniem M. właściwsze byłoby zastosowanie wykładni funkcjonalnej w ramach której można określić cel jaki leżał u podstaw planu. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie rozstrzygnął kontrowersji pomiędzy poglądem prze niego wyrażonym oraz poglądem organu I instancji w przedmiocie charakteru projektowanej inwestycji i tego czy mieści się ona w zakresie podstawowych usług osiedlowych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium wypowiedziało się w sprawie znaczenie pojęć: usługi podstawowe i ponadpodstawowe. Organ odwoławczy twierdzi, że pojęcia te nie zostały zdefiniowane w planie, a zatem o przeznaczeniu konkretnego obiektu muszą zdecydować te elementy, które pozwolą w sposób dostatecznie precyzyjny na stwierdzenie czy usługa ma charakter podstawowy czy też inny. Kryterium wielkości obiektu jest kryterium pomocniczym, nie zaś podstawowym. Ważne jest i to, że zamierzenie objęte zaskarżoną decyzją jest zamierzeniem nowym nie zaś adaptacją obiektu istniejącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, skarga nie jest zasadna.
Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia art.40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zmianami) stanowi, że w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych.
Funkcją postępowania dotyczącego warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest zatem sprawdzenie, czy planowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak więc decydujące znaczenie przypada zapisom w planie. Analiza tych przepisów winna znaleźć się w treści decyzji i wskazywać, czy planowana inwestycja może być zrealizowana na danym terenie, Zakres badania wyznaczony jest treścią wniosku inwestora.
M. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego, który określiła jako budowę restauracji M. wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej i drogowej na działce Nr [...] przy ul. F. Z treści obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej (Dz.Urz. WRN Nr 1, poz. 3 ze zmianami) wynika, że działka Nr [...] przy ul F., na której skarżąca Spółka zamierza zrealizować określone we wniosku zamierzenie inwestycyjne położona jest na terenie oznaczonym [...]. Według przyjętych w planie zagospodarowania przestrzennego miasta K. oznaczeń, symbol [...] oznacza budownictwo wielorodzinne, adaptacje
Art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 marca 2001 r. stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem, art. 2 ust. 2.
W porównaniu z uprzednio obowiązującym zapisem art. 43, który wymagał dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu braku sprzeczności z planem, obecnie obowiązujący zapis jest bardziej rygorystyczny. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie ustaleń planu.
Zważywszy na to, że planowane przez skarżącą Spółkę przedsięwzięcie na działce Nr [...] przy ul. F. jest przedsięwzięciem nowobudowanym, poza sporem pozostaje zapis w planie dotyczący adaptacji, które to pojęcie odnosi się do obiektów już istniejących.
Organy administracji publicznej, które wydały decyzję o odmowie wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego wskazanego we wniosku skarżącej Spółki działały zgodnie z obowiązującym prawem.
Skoro plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje w miejscu przedsięwzięcia planowanego przez skarżącą realizację budownictwa wielorodzinnego, to zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym tylko dla takich zamierzeń możliwe jest wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zapis w tekście planu jest na tyle jednoznaczny, że nie wymaga – wbrew twierdzeniu skarżącej Spółki - dokonywania ustaleń rzeczywistego znaczenia postanowień planu.
Zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie restauracji nie mieści się w pojęciu budownictwo wielorodzinne, tym bardziej, że dla tego typu przedsięwzięć plan zagospodarowania przestrzennego K. przewiduje oznaczenie [...] - usługi [...]
Na uwzględnienie nie zasługuje zdaniem Sądu również zarzut dotyczący możliwości budowy [...] typu M. jako elementu podstawowych usług [...]
Wyklucza to zarówno jednoznaczny w treści planu zagospodarowania przestrzennego, który nie rozszerza oznaczenia w planie [...] o usługi towarzyszące budownictwu wielorodzinnemu jak i charakter zamierzenia, którego dotyczy zaskarżona decyzja.
Rozpatrywanie skargi głównie na płaszczyźnie pojęcia podstawowych usług osiedlowych jak to sugeruje skarżąca, a które to pojęcie w planie zagospodarowania przestrzennego miasta K. przy oznaczeniu terenu [...] nie występuje, wykraczałoby poza określony w art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zakres kontroli legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.