Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną w trybie odwoławczym, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] Nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe Spółki z o.o. "S." w podatku od nieruchomości za 2002r. w kwocie [...] zł.
Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 3 ust.1 pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. z 2002r.Nr 9, poz.84 ze zm/.
W zakresie stanu faktycznego ustalono, że Spółka do [...] była najemcą lokalu użytkowego położonego przy ul. [...] w S. o powierzchni [...] m2 oraz dzierżawcą terenu z budynkiem tym związanego o powierzchni [...] m2, na podstawie umów z właścicielem – Miastem. Po wygaśnięciu obu umów Spółka nadal użytkowała w 2002r. i 2003r. w/w lokal oraz teren bez tytułu prawnego, co uzasadniało obciążenie jej podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 3 ust.1 pkt 4 lit.b powołanej ustawy.
Spółka twierdziła, że użytkuje tylko część budynku /[...] m2/ i część terenu /[...] m2/ gdyż pozostała część /[...] m2 budynku i [...] m2 terenu/, wcześniej w 2001r. opuszczona przez podnajemcę G. K. – firma "G.", została zwrócona właścicielowi.
Organy podatkowe obu instancji nie uwzględniły w/w wyjaśnień Spółki stojąc na stanowisku, że powołane okoliczności nie są zdarzeniami mającymi wpływ na wysokość opodatkowania.
W skardze wniesionej do NSA /13 września 2003r./ Spółka z o.o. "S." domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając, że wydana została z naruszeniem prawa przez to, że nie uwzględnia stanu rzeczywistego użytkowanej części nieruchomości, a tym samym określa zawyżony podatek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo tj. przepis art. 2 ust.1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych według stanu prawnego z 2002r.
Przepis ten stanowi, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach /m.in. prawnych/, które posiadają bez tytułu prawnego nieruchomości lub ich części, stanowiące własność jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkami, które w sprawie nie występują.
Z treści powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest rzeczywisty stan użytkowania nieruchomości bez tytułu prawnego, a więc całość, czy też część nieruchomości.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka w 2002r. nie użytkowała w całości nieruchomości przy ul. [...] w S., lecz tylko jej część. Pismem z dnia [...] Skarżąca zwróciła się do zarządu Budynków i Lokali Komunalnych o wyznaczenie komisji, która opisze stan techniczny nieruchomości przejmie obiekty i teren porzucone przez podnajemcę. Ze spisanego w związku z tym w dniu [...] protokołu o stanie technicznym pomieszczeń zajmowanych dotychczas przez firmę "G." wynikało, że nie są obecnie użytkowane.
Ponadto z ustaleń Sądu Rejonowego Wydział XI Gospodarczy w wyroku z dnia 21 lutego 2003r. sygn. akt XI GC 1016/02 nakazującego "S." Spółce z o.o. w S. aby opróżniła i wydała Gminie Miasto lokal użytkowy położony w S. przy ul. [...] wynika, że część pomieszczeń i terenu użytkowanych przez podnajemcę zostały zwrócone właścicielowi.
W tych okolicznościach pominięcie rzeczywistego stanu posiadania bez tytułu prawnego określonej części nieruchomości, stanowi o naruszeniu przepisu art. 2 ust.1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem obowiązek podatkowy w świetle tego przepisu jest związany z rzeczywiście użytkowaną bez tytułu prawnego częścią, a nie z całością nieruchomości.
Z tych przyczyn zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 135 ustawy o p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, a o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.