Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S decyzją z dnia [...]., wydaną w trybie odwoławczym, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S z [...] określającą zobowiązanie podatkowe Spółki z o.o. "S" w podatku od nieruchomości za [...] w kwocie [...] zł.
Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 3 ust.1 pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. z 2002r.Nr 9, poz.84 ze zm/.
W zakresie stanu faktycznego ustalono, że Spółka do[...]. była najemcą lokalu użytkowego położonego przy ul. [...] o powierzchni [...] oraz dzierżawcą terenu z budynkiem tym związanego o powierzchni[..], na podstawie umów z właścicielem – Miastem S. Po wygaśnięciu obu umów Spółka nadal użytkowała w[...]. w/w lokal oraz teren bez tytułu prawnego, co uzasadniało obciążenie jej podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 3 ust.1 pkt 4 lit.b powołanej ustawy.
Spółka twierdziła, że użytkuje tylko część budynku /[...] / i część terenu /[....] / gdyż pozostała część /[....] budynku i [...] terenu/, wcześniej w [...] opuszczona przez podnajemcę, została zwrócona właścicielowi.
Organy podatkowe obu instancji nie uwzględniły w/w wyjaśnień Spółki stojąc na stanowisku, że powołane okoliczności nie są zdarzeniami mającymi wpływ na wysokość opodatkowania.
W skardze wniesionej do NSA /[...] Spółka z o.o. "S" domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając, że wydana została z naruszeniem prawa przez to, że nie uwzględnia stanu rzeczywistego użytkowanej części nieruchomości, a tym samym określa zawyżony podatek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo tj. przepis art. 3 ust.1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych według stanu prawnego z 2003r.
Przepis ten stanowi, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach /m.in. prawnych/, które posiadają bez tytułu prawnego nieruchomości lub ich części, stanowiące własność jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkami, które w sprawie nie występują.
Z treści powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest rzeczywisty stan użytkowania nieruchomości bez tytułu prawnego, a więc całość, czy też część nieruchomości.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka w [...] nie użytkowała w całości nieruchomości przy ul.[...], lecz tylko jej część, co potwierdza pismo z dnia [...] zawiadamiające o opuszczeniu pomieszczeń oraz terenu przez podnajemcę, protokół z [...] o stanie technicznym pomieszczeń porzuconych przez podnajemcę oraz ustalenia w sprawie eksmisyjnej [...] że część pomieszczeń oraz terenu użytkowane przez podnajemcę zostały zwrócone właścicielowi.
W tych okolicznościach pominięcie rzeczywistego stanu posiadania bez tytułu prawnego określonej części nieruchomości, stanowi o naruszeniu przepisu art. 3 ust.1 pkt 4 lit.b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem obowiązek podatkowy w świetle tego przepisu jest związany z rzeczywiście użytkowaną bez tytułu prawnego częścią, a nie z całością nieruchomości.
Z tych przyczyn zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 135 ustawy o p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, a o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.