Uzasadnienie
Na podstawie kontroli przeprowadzonej w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej [...] w dniach [...] do [...]. dotyczącej prawidłowości wykorzystania dotacji na sfinansowanie dodatków mieszkaniowych przyznawanych przez gminę w 2002 r. oraz prawidłowości dokonywania wypłat dodatków w 2002 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej sporządził w dniu [...]. na podstawie art. 24 pkt 2 i art. 27 ustawy z dnia 28 września 1991 r. (Dz.U. Nr 54, poz. 572 ze zm) o kontroli skarbowej wynik kontroli o nr [...]. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. 71, poz. 734), art. 14 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 155, poz. 1014 ze zm.) i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz niektórych jednostek sektora finansów publicznych (Dz.U. Nr 151, poz. 1752)
Jednocześnie decyzją z [...] na podstawie art. 24 pkt 1, art. 31 ust. 1 i ust. 2 o kontroli skarbowej, art. 93 ust. 1 i ust. 3 ustawy o finansach publicznych, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił obowiązek zwrotu nadebranej dotacji.
Prezydent Miasta pismem z dnia [...]. wezwał Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa w wyniku kontroli tj. stwierdzonych nieprawidłowości co do naruszenia przepisów art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jak również art. 14 ust. 2 pkt 3 ustawy o finansach publicznych, § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie szczególnych zasad rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz niektórych jednostek sektora finansów publicznych.
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w wyniku kontroli.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Prezydent Miasta wniósł o uchylenie wyniku kontroli jako niezgodnego z prawem tj. z art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jak również art. 14 ust. 2 pkt 3 ustawy o finansach publicznych, § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie szczególnych zasad rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz niektórych jednostek sektora finansów publicznych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o jej oddalenie odnosząc się do zarzutów skargi z uzasadnieniem jak w odpowiedzi na usunięcie naruszenia prawa. Zdaniem organu brak jest uzasadnienia do zmiany ustaleń zawartych w wyniku kontroli i jednocześnie wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Właściwość Sądu ustalono na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Stosownie do art. 24 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. Nr 54, poz. 572 ze zm), organ kontroli skarbowej wydaje wynik kontroli, gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości innych niż wymienione w pkt 1 w szczególności w zakresie oświadczeń o stanie majątkowym, gdy nieprawidłowości nie stwierdzono albo gdy ustalenia dotyczą należności celnych. Oznacza to, że treścią takiego wyniku mogą być wskazania jedynie takich nieprawidłowości, które nie są związane z ustaleniami dotyczącymi podatków i innych należności budżetowych. W wypadku ustaleń tego ostatniego rodzaju organ jest obowiązany wydać decyzję podlegającą kontroli instancyjnej przez wniesienie odwołania do właściwej izby skarbowej.
Nie budzi wątpliwości, że wydanie wyniku kontroli w rozumieniu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi czynność z zakresu administracji publicznej (obszernie wypowiedział się w tej materii Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 grudnia 1998 r. sygn. akt FPS 18/98). Uznanie jednak dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na tę odmianę czynności musi łączyć się z ustaleniem, że dotyczy ona (zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 4 in fine ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) "uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" tj. uznania - w związku z wytknięciem określonej kategorii nieprawidłowości - obowiązku odnoszącego się do konkretnego podmiotu i wynikającego z "przepisów prawa".
Należy przyjąć, że wynik kontroli, który - nie wykraczając poza granice ukształtowane przepisem art. 24 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej - wskazuje wyłącznie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy uprawnienia bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie podlega zaskarżeniu do Sądu Administracyjnego. Zawiera on tylko ustalenia, które same w sobie nie kreują nowej sytuacji prawnej. Wynik kontroli zawiera końcowe wskazania i wnioski w zakresie wytyczonym przepisem art. 24 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej oraz termin usunięcia wytkniętych nieprawidłowości. Z wymaganiami tymi koresponduje obowiązek kontrolowanego podmiotu poinformowania organu kontroli skarbowej o sposobie usunięcia wspomnianych nieprawidłowości (art. 27 ust. 1 pkt 6 i 7 oraz ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej).
Adresat takiego wyniku może bronić swojego interesu w innym postępowaniu, w którym mogłyby zostać wykorzystane ustalenia zawarte w tym akcie. Wydane w następstwie przeprowadzenia takiego postępowania rozstrzygnięcie (decyzja podatkowa) jest oczywiście - na ogólnych zasadach - objęte kontrolą Sądu Administracyjnego. Drogę do jej uruchomienia otwiera wyczerpanie administracyjnego toku instancji.
Co do zasady Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 7 grudnia 1998 r. sygn. akt FPS 18/98, jak też w uchwale z dnia 04 grudnia 2000 r. sygn. akt FPS 13/00.
W tej sytuacji należy uznać, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.