Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 marca 1996 r. Urząd Skarbowy określił Krystynie L. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 1994 w kwocie 13.339,90 zł i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w kwocie 13.601,70 zł.
Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że podatniczka ujęła w rejestrze zakupów oraz w deklaracji podatkowej za styczeń 1994r. faktury VAT zawierające nieprawdziwy numer identyfikacji podatkowej, nieistniejącej firmy. Stosownie zatem do par. 31 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ faktury te jako wystawione sprzecznie z przepisami nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego. Organ podatkowy uznał, że podatniczka naruszyła obowiązki w zakresie ewidencji określone w art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ i na podstawie art. 27 ust. 5 pkt 2 powołanej wyżej ustawy ustalił podatniczce dodatkowe zobowiązanie podatkowe stanowiące trzykrotność zawyżonego podatku naliczonego.
Zaskarżoną do Sądu decyzję Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołania podatniczki utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego I instancji podzielając stanowisko w niej zawarte.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca Krystyna L. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego podnosząc zarzuty przedstawione wcześniej w odwołaniu. Zdaniem skarżącej organy podatkowe naruszyły art. 28 i nast. Kpa w związku z art. 3 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych przez to, że stroną w sprawie nie powinna być skarżąca lecz firma sprzedająca towar. Skarżąca zarzuciła też naruszenie art. 7, art. 9, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa, gdyż w jej ocenie organy podatkowe nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzyły wyczerpująco materiału dowodowego.
Nadto skarżąca zarzuciła, iż organy podatkowe naruszyły art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z par. 19 ust. 1 i par. 31 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku od towarów i usług bowiem w ocenie skarżącej wpisane przez osobę trzecią na fakturze nieprawdziwych numerów identyfikacyjnych nie może być traktowane równoznacznie z wystawieniem faktur sprzecznie z ww. przepisami. Według stanowiska skarżącej nie mogą wobec skarżącej być zastosowane przepisy art. 27 ust. 4 i 5 ustawy o VAT bowiem skoro skarżąca nie jest stroną nie może też ponosić odpowiedzialności za działalność osoby trzeciej.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie wyjaśnić należy, że istota podatku od towarów i usług polega na tym, iż nabywca towarów i usług może potrącić podatek uiszczony przez zbywcę. Jednakże nabywca towarów i usług może potrącić tylko podatek uiszczony przez zbywcę. Podatek nie uiszczony obciąża nabywcę, choćby był on w dobrej wierze. Konstrukcja podatku VAT polega bowiem na tym, że sprzedawca wystawia fakturę i płaci do budżetu wykazany w niej podatek, a nabywca ma prawo do potrącenia ze swego podatku jedynie kwoty zapłaconej przez sprzedawcę. Zwolnienie z podatku od towarów i usług w przypadku nieopłacenia go przez zbywcę kłóciłoby się z sensem i celem ustawy o podatku od towarów i usług.
Z akt podatkowych wynika, że podatniczka Krystyna L. uwzględniła w rozliczeniu podatku od towarów i usług za styczeń 1994 r. podatek naliczony w kwocie 45.339.000 st.zł zawarty w fakturach, które opatrzone były fałszywym numerem identyfikacji podatkowej, firmy nie istniejącej - Hurtowni "T." - Tadeusz K". Firma ta nie figurowała w ewidencji podatkowej. Powyższe oznacza, że wystawca faktury nie był w rozumieniu art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnikiem tego podatku i nie był uprawniony do wystawiania faktury określonej w art. 32 ust. 1 ustawy o VAT. Konsekwencją przyjęcia do rozliczenia podatkowego faktury wystawionej przez podmiot nie zarejestrowany dla celów podatku VAT jest to, że faktura taka dla nabywcy towaru lub usługi nie może stanowić podstawy do odliczenia lub otrzymania zwrotu wykazanego na tej fakturze podatku, w świetle bowiem par. 31 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. faktura taka jest fakturą wadliwą.
Nie jest trafny zarzut strony skarżącej co do tego, że organy podatkowe naruszyły art. 27 ust. 4 i 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Dokonując bowiem wpisu w rejestrze zakupy otrzymanej od nieistniejącego podmiotu faktury strona skarżąca naruszyła obowiązki wynikające z art. 27 ust. 4 omawianej ustawy dotyczące określenia wysokości podatku naliczonego. Zasadne zatem w tej sytuacji było ustalenie przez organ podatkowy I instancji dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT.
Nie sposób podzielić poglądu strony skarżącej co do tego, iż nie jest ona stroną postępowania podatkowego.
Nie trafne okazały się też zarzuty strony skarżącej co do naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa. Organy podatkowe wszechstronnie zebrały materiał dowodowy i dokonały trafnej jego oceny.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa i z tej przyczyny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skarga podlega oddaleniu.