Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi należało uznać za nieuzasadnione, nie ma bowiem podstaw do przyjęcia niezgodności z prawem zaskarżonych decyzji.
Trafne jest stanowisko organów podatkowych obu instancji, że w świetle art. 23 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. nie było możliwe zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków na "wytworzenie we własnym zakresie innych środków trwałych podlegających odpisom amortyzacyjnym."
Klasyfikację środków trwałych podlegających odpisom amortyzacyjnym zawiera par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne (...) /Dz.U. 1994 nr 104 poz. 508/, który do środków trwałych zalicza inwestycje w obcych środkach trwałych.
Lokal sklepowy jest takim obcym środkiem trwałym stanowi bowiem własność Gminy i jest zaliczany w 1992 r. i 1993 r. do składników jej majątku, a umowa najmu nie pozbawia Gminy tytułu własności. Lokal ten jako część składowa budynku z istoty rzeczy stanowi środek trwały i nie ma wątpliwości że spełnia również kryterium wartości określone w par. 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów. Nie ma znaczenia okoliczność czy Gmina dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wartości lokalu /budynku/ ponieważ w odniesieniu do podatniczek środkiem trwałym jest wartość nakładów na inwestycję w obcym środku trwałym, a nie wartość tego obcego środka trwałego.
Z tego też względu nieprzydatne są w niniejszej sprawie argumenty zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z 23 czerwca 1994 r. III ARN 36/94 wydanym na tle innego stanu faktycznego.
Za trafne i należycie umotywowane należy uznać stanowisko organów podatkowych, że poniesione przez podatniczki wydatki dotyczyły modernizacji sklepu, a nie remontu, oraz że modernizacja stanowi inwestycję w rozumieniu par. 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów.
Posłużenie się definicją inwestycji zawartą w zarządzeniu nr 9 Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego należy uznać za prawidłowe wobec braku odpowiedniej definicji w przepisach podatkowych.
Uzupełniająco należy dodać, że zwykły remont, w świetle przepisów kodeksu cywilnego o najmie lokali, należy do drobnych nakładów i obciąża najemcę lokalu oraz nie wymaga zgody wynajmującego /art. 681 Kc/. Przeprowadzona przez podatniczki modernizacja lokalu wykraczała poza zakres ciążących na nich drobnych napraw, wymagała zgody wynajmującego, a także uzyskania pozwolenia budowlanego. Z tych względów oraz z uwagi na wartość nakładów stanowiła inwestycję w obcym środku trwałym. Sama zaś wartość inwestycji /nakładów/ stanowi dla podatniczek środek trwały podlegający odpisom amortyzacyjnym /par. 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów/.
Możliwość dokonania tych opisów w świetle par. 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów otwiera przyjęcie środka trwałego w użytkowanie.
W omawianym przypadku będzie to związane z ukończeniem i wprowadzaniem do użytkowania inwestycji w obcym środku, o czym organy podatkowe pouczyły podatniczki w toku postępowania, a konkretnie w decyzji z 25.11.1992 r. odmawiającej ograniczenia wysokości zaliczek na podatek dochodowy.
W tym stanie zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, a skargi z braku podstaw do uwzględnienia podlegają oddaleniu z mocy art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.