Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny uznał co następuje:
Skarga okazała się nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja w niczym nie uchybia prawu.
W myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty, przy czym dochodem jest - z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie tej przewidzianych - nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Z przepisów tych wynika zasada, że tworzące dochód przychody i pomniejszające go koszty ich uzyskania wystąpić winny w tym samym roku podatkowym. Zasada ta znajduje też potwierdzenie w przepisie art. 15 ust. 4 omawianej ustawy, według którego koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, to jest także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających dany rok podatkowy lecz dotyczące przychodów tego roku, jak również określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że zarachowanie nie było możliwe i w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione.
Przedstawione przepisy jednoznacznie wskazują na to, że niedopuszczalnym jest potrącenie w danym roku podatkowym wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów mających wystąpić dopiero w następnym roku podatkowym lub w okresach dalszych.
W tej sytuacji za zgodne z tymi przepisami uznać należy wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organów podatkowych co do tego, że wydatkowana przez skarżącą Spółkę kwota 46.721.690 zł, mimo iż wydatkowana została w roku podatkowym 1993, nie mogła być potrącona w tymże roku, lecz dopiero w roku podatkowym 1994, bowiem dopiero w tym roku Spółka uzyskała przychód, w celu uzyskania którego koszt ten został poniesiony. Chybione w tym zakresie jest odwoływanie się skarżącej do przepisu par. 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 15.01.1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości, a to ze względu na odmienny przedmiot regulacji prawnej zawartej w tymże akcie prawnym. Z zawartych w tymże rozporządzeniu zasad dotyczących prowadzenia rachunkowości, w tym także ustalania wyniku finansowego podmiotu gospodarczego, w żadnym razie nie da się wyprowadzić wniosku o możliwości potrącenia w danym roku kosztów poniesionych na przychody mające wystąpić w latach przyszłych.
Aczkolwiek do kosztów uzyskania przychodów w 1993 r. zaliczyć należało także ponoszone w tymże roku przez Spółkę wydatki z tytułu opłat leasingowych, a więc opłat za użytkowanie samochodu ciężarowego otrzymanego w ramach umowy leasingu operacyjnego zawartej w dniu 21.01.1993 r., czego organy podatkowe nie zakwestionowały, to trafne też uznać należy stanowisko tych organów co do tego, że brak jest podstaw do zaliczenia do tych kosztów wydatku w kwocie 38.800.000 zł, stanowiącego równowartość 4.000 DEM, będących, według brzmienia ww. umowy leasingowej, jedynie zabezpieczeniem tej umowy.
Jakkolwiek też z umowy leasingu wynika, że wywiązanie się przez skarżącą Spółkę, jako leasingobiorcy, z zobowiązania uiszczenia kwoty 4.000 DEM tytułem zabezpieczenia przedmiotu leasingu było wydatkiem poniesionym w 1993 r. w celu uzyskania przychodów z użytkowania tegoż przedmiotu w tymże roku wynikających, to charakter tego zobowiązania nakazuje zaliczyć ten wydatek do wydatków dokonanych na spłatę innych zobowiązań, o jakich mowa w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. "b" ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważanych za koszty uzyskania przychodów, ewentualne późniejsze w 1994 r. - zaliczenie tego wydatku na poczet ceny kupna przedmiotu leasingu po jego zakończeniu nie zmieniło takiego charakteru tego wydatku w 1993 r. i w zakresie ustalania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym ewentualne skutki wywoływać może w następnych okresach podatkowych.