Uzasadnienie
A. S. wystąpił [...] r. do Burmistrza z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbiórce pomieszczeń gospodarczych i dobudowaniu do istniejącego budynku, budynku podpiwniczonego z garażem podziemnym oraz budowie na parterze budynku pokoi mieszkalnych z łazienkami na terenie działki [...] położonej w obrębie [...].
Burmistrz postanowieniem z dnia [...] r. na podstawie art. 97 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 62 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717/ zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...].
Jak wynika z uzasadnienia działka nr [...] zlokalizowana jest na terenie, na którym nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
Uchwalone w dniu [...] r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] nałożyło na obszar objęty wnioskiem obowiązek sporządzenia planu.
Na skutek powyższego oraz zgodnie z art. 62 ust. 2 wymienionej ustawy dla obszarów w odniesieniu, do których istnieje obowiązek sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie zabudowy terenu zawiesza się do czasu uchwalenia planu.
W zażaleniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. S. wniósł o spowodowanie pozytywnego rozpatrzenia wniosku z [...] r. Wskazał, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, a nadto organ niezasadnie przywołał art. 97 § 2 kpa.
A. S. zwrócił też uwagę, że procedura uchwalenia planu znacznie się przeciąga, co uniemożliwia mu szybkie zrealizowanie inwestycji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa oraz art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w sprawie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania.
Przepis art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, "jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. "
O tym kiedy dla konkretnego obszaru obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozstrzygają przepisy art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z ust. 3 wymienionej wyżej ustawy.
W przepisach tych podano: "W studium określa się w szczególności: obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej.
Rada Miejska w dniu [...] r. podjęła Uchwałę Nr [...] w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W uchwale tej, w treści pkt [...] – wskazano obszary, dla których opracowanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe w tym dla miejscowości [...] – dla części prawobrzeżnej plan jest w trakcie procedury uzgodnień.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło też, że art. 62 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi samoistną podstawę do zawieszenia postępowania i nie ma potrzeby odwoływania się do procedury administracyjnej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. S. stwierdził, że został pozbawiony prawa do dysponowania swoją nieruchomością.
Wskazał, że nikt nie potrafi mu wytłumaczyć dlaczego obszar, na którym planuje inwestycje, został potraktowany jako wymagający sporządzenia planu.
Jego działka nie wymaga scalenia ani podziału, a Burmistrz nie był w stanie podać mu przepisów odrębnych /przewidzianych ustawą/ podobnie jak SKO.
W odpowiedzi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł,, co następuje:
Właściwość Sądu ustalono na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ w myśl którego sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Sądowa kontrola zaskarżonych postanowień prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 11270 ze zm./ doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna.
Organy obu instancji przywołały w podstawie prawnej art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717/ ze zm./.
Zgodnie z treścią tego przepisu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego.
Jak wynika z materiałów sprawy Gmina [...] uchwaliła [...] r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...].
W Studium zaś wskazano obszary, dla których opracowanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe w tym znalazł się też obszar dotyczący wniosku skarżącego.
W myśl art. 9 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.
Szczegółowa treść Studium została określona w art. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który w ust.2 pkt 8 wskazuje jako zawartość Studium obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania.
Wspomniany przepis podkreśla jednak, że obszary, których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wskazują przepisy odrębne w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży 2000m2 oraz obszary przestrzeni publicznej.
Zdaniem Sądu zasadny jest zarzut A. S., że organy obu instancji wydając postanowienia nie przywołały w uzasadnieniu przepisów odrębnych, na podstawie których uznano konieczność sporządzenia planów miejscowych.
Artykuł 124 § 2 kpa stanowi, że postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne.
Powołanie w podstawie prawnej art. 62 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bez wyjaśnienia wnioskodawcy o jaki konkretnie przepis odrębny opiera swoje rozstrzygnięcie uniemożliwia w ocenie Sądu ustosunkowanie się do prawidłowości rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sądu lakoniczne uzasadnienie postanowień narusza też art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarżący ma prawo do pełnego poznania sytuacji prawnej obszaru, którego dotyczy wniosek co umożliwi mu ewentualne dalsze czynności w zakresie projektowanej inwestycji.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje organów obu instancji i orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.