Uzasadnienie
Edward O. wnioskiem z dnia 7.10.1998 r. zwrócił się do Rejonowego Urzędu Pracy w Ś. o przyznanie zasiłku przedemerytalnego.
Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w Ś., decyzją z dnia 7 października 1998 r., RUP (...), na podstawie art. 37j ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./, art. 104 Kpa orzekł o odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego Edwardowi O. W uzasadnieniu decyzji podano, że zasiłek przedemerytalny przyznawany jest na podstawie przepisów prawa tj. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jednolity tekst tej ustawy zawarty jest w Dzienniku Ustaw nr 25 pod poz. 128 z 1997 r. Art. 37j ust. 1 ustawy określa komu i pod jakimi warunkami przedmiotowy zasiłek przysługuje. Przepis ten brzmi następująco, "Zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli:
- 1. posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub
- 2. posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze".
Zatem warunkiem koniecznym, oprócz spełnienia warunków o których mowa w pkt 1 lub w pkt 2 /wystarczy spełnienie jednego z tych warunków/ jest:
a/ spełnienie warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i ten warunek wnioskodawca spełnia. Decyzją (...) z dnia 4.08.1998 r. został uznany za osobę bezrobotną od dnia 29.07.1998 r. oraz b/ spełnienie warunków do prawa do zasiłku. Tego warunku wnioskodawca nie spełnia.
Warunki wymienione w powyższych punktach a i b muszą być spełnione łącznie.
Dlatego też ze względu na fakt że na dzień rejestracji w Urzędzie tj. na dzień 29.07.1998 r., ale także na dzień 7.10.1998 r. /data wpływu do Rejonowego Urzędu Pracy w Ś. wniosku o przyznanie zasiłku przedemerytalnego/ nie spełniał skarżący warunku do prawa do zasiłku należało orzec o odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego.
Jednocześnie poinformowano, że art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu na który Edward O. się powołuje w swoim wniosku z dnia 7.10.1998 r. traktuje kogo należy rozumieć za osobę bezrobotną w świetle przepisów prawa. Nie ma w ustawie żadnych sprzeczności w kwestii uprawnień do posiadania statusu osoby bezrobotnej, prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej albo prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Ustalenie posiadania prawa do zasiłku dla bezrobotnych o którym mowa w przepisie art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu następuje na dzień rejestracji lub na dzień złożenia wniosku o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego, zatem spełnienie przez wnioskodawcę warunków do uzyskania prawa do zasiłku w 1993 r. /koniec pracy u ostatniego pracodawcy/ jest właśnie okolicznością która w świetle przepisów art. 23 ust. 1 w związku z art. 37j ust. 1 nie pozwalała przyznać prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Odwołanie do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy złożył Edward O., który domaga się przyznania zasiłku przedemerytalnego. Wskazuje na błędną interpretację przez organy obu instancji art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Sz., decyzją z dnia 13 listopada 1998 r, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 37j ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Edward O. zarejestrował się w RUP w dniu 29.07.1998 r. jako bezrobotny bez prawa do zasiłku.
W dniu 7.10.1998 r. Edward O. złożył wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego, dokumentując świadectwami pracy okres zatrudnienia wynoszący 30 lat, 11 miesięcy i 11 dni, w tym 22 lata, 3 miesiące i 27 dni wykonywania prac w szczególnych warunkach. Zaskarżoną decyzją organ zatrudnienia odmówił przyznania ww. prawa do zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 37j ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Z akt sprawy wynika, iż ww. nie wykazał się 365 dniami pracy w okresie 18 między poprzedzających dzień rejestracji - zgodnie z art. 23 cytowanej ustawy - gdyż rozwiązanie stosunku pracy u ostatniego pracodawcy nastąpiło z dniem 25.05.1993 r. Zatem decyzja organu I instancji jest zasadna, ponieważ art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie stanowi samoistnej podstawy prawnej do przyznania zasiłku przedemerytalnego.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Edward O. W skardze twierdzi, że zgodnie z ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu spełnia warunki do uzyskania zasiłku przedemerytalnego i wnosi o przyznanie tego zasiłku.
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Sz. wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze.zm./ - Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest tylko do kontroli decyzji administracyjnych w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 22 cyt. wyżej ustawy/. Takie wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. Zaskarżona zaś decyzja wynika z prawidłowo przeprowadzonej analizy materiału dowodowego, a dokonana ocena prawna stanu faktycznego jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./.
W sprawie jest okolicznością niesporną, że Edward O. złożył wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego, dokumentując świadectwami pracy okres zatrudnienia wynoszący 30 lat, 11 miesięcy i 11 dni, w tym 22 lata, 3 miesiące i 27 dni wykonywania prac w szczególnych warunkach.
Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w art. 37j stanowi przesłanki, których spełnienie warunkuje przyznanie zasiłku przedemerytalnego.
Przyznanie zasiłku przedemerytalnego bądź innych świadczeń przewidzianych ww. ustawą nie zależy więc od dowolnego uznania organu zatrudnienia, ale od spełnienia przez bezrobotnego ustawowych przesłanek, od których uzależnione jest przyznanie tych świadczeń.
Zgodnie z art. 37j ustawy zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla mężczyzn w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Skarżący co jest bezsporne, gdyż wynika to z przedłożonych w dniu rejestracji dokumentów nie spełniał jednego z ustawowych warunków, a mianowicie warunku do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych określonego w art. 23 cyt. ustawy.
Przepis ten bowiem stanowi, iż przyznanie prawa do zasiłku uzależnione jest od przepracowania 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację i osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia.
Skarżący zaś w dniu rejestracji tj. 29.07.1998 r. nie spełniał powyższego warunku, gdyż okres zatrudnienia u ostatniego pracodawcy określił od 01.03.1993 r. do 25.05.1993 r.. Po tej dacie ustania ostatniego stosunku pracy tj. 25.05.1993 r. skarżący nie wykazał jakiegokolwiek okresu zatrudnienia, podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności lub tzw. okresu zaliczonego do 365 dni, o którym mowa w art. 23 ust. 2 ustawy, co uniemożliwiało przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Skoro skarżący nie spełnił na dzień rejestracji, ani w dniu złożenia wniosku wszystkich ustawowych przesłanek wymienionych w art. 37j cyt. ustawy odmowa przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego odpowiada prawu.
Przepis art. 37l obowiązujący od dnia 5 września 1998 r, a wprowadzony przez art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. zmieniającej niniejszą ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, określa jedynie termin wypłaty, zasiłku przedemerytalnego i nie stanowi samoistnej podstawy do jego przyznania.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.