Uzasadnienie
Podatkowa Komisja Odwoławcza przy Izbie Skarbowej w Sz. decyzją z dnia 12 sierpnia 1997 r. wydaną na podstawie:
- - art. 138 par. 1 pkt 1 i art. 176 par. 1 Kpa oraz par. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 września 1982 r. w sprawie zakresu działania, składu osobowego, trybu powoływania oraz organizacji podatkowych komisji odwoławczych /Dz.U. nr 30 poz. 212 ze zm./,
- - art. 20 ust. 1 i 3, art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ utrzymała w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia 21 maja 1997 r., mocą której organ ten określił zobowiązanie podatkowe Anny M. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r. w kwocie 18.416,30 zł od dochodu w kwocie 24.554,53 zł nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu.
Z dokonanych ustaleń wynika, że Anna M. w 1993 r. poniosła wydatki w łącznej kwocie 45.557,34 zł z tytułu:
- - nabycia własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego przy ul. O.O. (...) w Sz. w kwocie 10.000 zł,
- - opłaty notarialnej i rejestracji dotyczącej wyżej wymienionego lokalu w kwocie 400 zł,
- - nabycia własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w Sz. w kwocie 27.000 zł,
- - opłaty notarialnej w kwocie 365,50 zł
- - kosztów utrzymania bieżącego 3-osobowej rodziny w kwocie 7.791,84 zł.
Natomiast dochody ze wskazanych przez podatniczkę źródeł przychodu wyniosły w 1993 r. kwotę 21.002,81 zł, w tym:
- - 1.649,11 zł z tytułu wynagrodzenia za pracę /PIT-32/,
- - 700 zł z działalności gospodarczej opodatkowanej w formie karty podatkowej,
- - 53,70 zł z tytułu zwrotu nadpłaconego podatku za 1992 r.
- - 600 zł z tytułu alimentów,
- - 8.000 zł z tytułu darowizny od rodziców,
- - 10.000 zł z tytułu pożyczki.
Organy podatkowe nie uznały za wiarygodne wyjaśnień podatniczki, że uzyskała przychód w kwocie 1.300 zł z nierządu. Okoliczność ta pojawiła się w wyjaśnieniach podatniczki dopiero wówczas, gdy zawiodły próby wykazania, że wydatki sfinansowała z oszczędności zgromadzonych od 1986 r., gdy przesłuchany w charakterze świadka były mąż podatniczki, Piotr M. zeznał, iż wspólnie zgromadzone oszczędności zostały w całości wydatkowane na rozruch działalności gospodarczej podatniczki w 1991 r. Wielokrotna zmiana wyjaśnień podatniczki co do źródeł finansowania wydatków, w ocenie organów podatkowych, świadczy o tym, że powołała nierząd jako źródło finansowania wydatków li tylko w celu uniknięcia opodatkowania, zwłaszcza że nie przedstawiła żadnych innych przekonywających dowodów na tę okoliczność. Wskazania paszportu jako dowodu uprawiania nierządu za granicą, organy podatkowe nie uwzględniły, bowiem dokument ten potwierdza jedynie tożsamość osoby oraz fakt przekroczenia granicy, nie potwierdza natomiast charakteru pobytu za granicą ani źródeł utrzymania.
W rezultacie dokonanych ustaleń różnica pomiędzy wydatkami /45.557,34 zł/ a dochodami z jawnych źródeł /21.002,81 zł/ w kwocie 24.554,53 zł uznana została za przychód nie mający pokrycia w ujawnionych źródłach, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i opodatkowana zgodnie z ust. 3 art. 20 i art. 30 ust. 2 pkt 2 tej ustawy.
Od decyzji Podatkowej Komisji Odwoławczej Anna M. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia jako wydanej z naruszeniem art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów o postępowaniu w szczególności art. 7-9, art. 75, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 3 Kpa. Zdaniem skarżącej organy podatkowe bezpodstawnie zastosowały przepis art. 20 ust. 1 i 3 powołanej ustawy bez uprzedniego należytego wyjaśnienia z urzędu wszystkich istotnych okoliczności i dopuszczenia wszystkich dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Za istotną wadę postępowania skarżąca uważa pominięcie dowodu z paszportu i nieuznanie, że osiągała przychody z nierządu za granicą. Wskutek tego sprawa nie została należycie wyjaśniona, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymaganiom art. 107 par. 3 Kpa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.
Wbrew zarzutom skargi nie zachodzi naruszenie przepisów o postępowaniu /art. 7-9, art. 75 Kpa/. W toku trwającego od 14 lipca 1994 r. postępowania Urząd Skarbowy podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Podatniczka uczestniczyła czynnie w tym postępowaniu, była informowana o jego stanie, składała wyjaśnienia i wnioski dowodowe, które były przeprowadzone i w większości uwzględnione. Nieuznanie paszportu za dowód uzyskiwania przychodów z nierządu jest wynikiem oceny, że w okolicznościach sprawy dokument ten nie stanowi takiego dowodu. Ocena ta zgodna jest z zasadą swobodnej oceny dowodów zawartą w art. 80 Kpa i nie budzi zastrzeżeń.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, że paszport jest dowodem tożsamości uprawniającym do swobodnego przekraczania granicy. Z adnotacji urzędowych o przekraczaniu granicy nie da się wyprowadzić logicznie uzasadnionego wniosku, że przekroczenie granicy związane było z zarobkowym uprawianiem nierządu. Gdyby tak było, to każda osoba przekraczająca granicę musiałaby być uważana za uprawniającą nierząd, co jest nie do przyjęcia. Dlatego słusznie organy podatkowe nie uznały paszportu za dowód w sprawie przy uwzględnieniu, że innych przekonywających dowodów na tę okoliczność podatniczka nie przeprowadziła, zaś z okoliczności wynika, że twierdzenie to pojawiło się, gdy wcześniejsze wyjaśnienia o innych źródłach przychodu nie znalazły potwierdzenia. Ciężar dowodu co do źródeł przychodu obciążał podatniczkę.
Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 77 i art. 107 par. 3 Kpa. Materiał dowodowy zebrany został w sposób wyczerpujący i dokładnie rozpatrzony oraz omówiony w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Powtórzenie argumentacji w uzasadnieniu decyzji organu II instancji nie może być traktowane jako wadliwość, lecz jako wyraz zgodności poglądów.
Prawidłowo dokonane ustalenia faktyczne stanowiły uzasadnioną podstawę wymiaru podatku na podstawie art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy.
W tym stanie skarga jest nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.