Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 30 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zmianami) wniósł sprzeciw do wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu [...] przed budynkiem [...] w [...]przy [...]. Postępowanie w sprawie zostało zainicjowane zgłoszeniem przez I. L. robót budowlanych polegających na ustawieniu w okresie od [...]r. do [...]r. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że wprawdzie I. L. załączyła do zgłoszenia umowę najmu terenu o pow. [...] m2 oraz szkic dotyczący wyglądu i wymiarów obiektu oraz trzy warianty lokalizacji w terenie, jednak teren przed budynkiem [...] nie jest terenem wskazanym przez gminę do prowadzenia handlu środkami spożywczymi w przyczepach gastronomicznych. Zasady prowadzenia handlu na zasadach określonych w zgłoszeniu reguluje art. 39 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz.U.
Nr 63, poz.) oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 25 października 1994 r. w sprawie wymagań sanitarnych w handlu okrężnym środkami spożywczymi i używkami (Dz.U. Nr 119, poz. 574). Zgodnie z tymi przepisami handel środkami spożywczymi może być prowadzony wyłącznie w miejscach przygotowanych i wyznaczonych przez gminę w uzgodnieniu z właściwym inspektorem sanitarnym.
Od decyzji organu I instancji I. L. odwołała się do Wojewody. W odwołaniu I. L. podniosła, że działalność wymienioną w zgłoszeniu prowadziła w przyczepie gastronomicznej od [...]r. zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia oraz przy akceptacji Kolejowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. Nadto odwołująca podała, że lokalizacja przyczepy nie naruszała ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie uległ od tej pory zmianie. I. L. kwestionowała również funkcjonowanie innych punktów gastronomiczno-handlowych na terenie przy [...], które jej zdaniem podlegają takim samym rygorom w zakresie handlu artykułami spożywczymi, jakich wymaga się od niej.
Wojewoda decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]. W uzasadnieniu decyzji podał, że argumenty organu I instancji uzasadniające sprzeciw są zasadne, albowiem ustawa o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia określa w art. 39 zasady prowadzenia handlu w przyczepach gastronomicznych, a obiekt małej gastronomii został zlokalizowany w miejscu do tego typu działalności nie przeznaczonym. Sprzeciw jest również zasadny i z tego powodu, ze teren w pobliżu [...]jest miejscem eksponowanym, o publicznym i uniwersalnym charakterze, a jego estetyka jest niezwykle ważna.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie I. L. domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia [...]r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...]z dnia [...]r., ich zmiany lub uchylenia.
Skarżąca twierdziła, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa materialnego i wskazuje, że przewoźna przyczepa gastronomiczna nie jest pawilonem gastronomicznym. Przyczepa, którą zamierzała postawić na terenie udostępnionym jej przez właściciela terenu jest drobnym punktem handlowo-gastronomicznym, a usytuowanie tychże w pobliżu [...]dopuszcza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nadto I. L. zarzuca, że jej sprawę reguluje art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie zaś art. 30 ust. 1 tej ustawy, bowiem przyczepa gastronomiczna nie jest stałym punktem gastronomicznym.
Skarżąca podaje również ze spełnia wymogi wynikające z ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia co stwierdza postanowienie Kolejowego Inspektora Sanitarnego w [...].
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie. Podnosi dodatkowo, że organ I instancji rozpatrując sprawę sprawdził w planie zagospodarowania przestrzennego [...]lokalizację terenów przeznaczonych do prowadzenia handlu środkami spożywczymi w przyczepach gastronomicznych i stwierdził, że została ona zlokalizowana na terenie nie przeznaczonym do stałej lub czasowej działalności tego rodzaju.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie-Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta narusza zarówno przepisy prawa materialnego jak i postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 30 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zmianami), zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa, o której i mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5a tej ustawy, czyli tymczasowy obiekt budowlany niepołączony: trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie i określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż w okresie 120 - dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.
W myśl ust. 1a tego przepisu, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.
I. L., jak to wynika z akt administracyjnych sprawy, złożyła wraz ze zgłoszeniem prawo do dysponowania nieruchomością (umowa najmu zawarta z właścicielem terenu), mapy sytuacyjno-wysokościowe z trzema propozycjami lokalizacji przyczepy gastronomicznej oraz szkic pawilonu.
Przed wniesieniem sprzeciwu, organ I instancji nie zobowiązał skarżącej do uzupełnienia zgłoszenia i nie wydał w tej materii wymaganego zgodnie z art. 30 ust. 1a postanowienia.
Prezydent [...]wnosząc sprzeciw od zgłoszenia I. L. w przedmiocie ustawienia przyczepy gastronomicznej typu [...]przed budynkiem [...]stwierdził, że lokalizacja ta zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia winna być zgodna z ustaleniami gminy w tym względzie. Zgodnie z tym przepisem, handel obwoźny środkami spożywczymi, a do takiego zaliczył organ I instancji sezonowy punkt małej gastronomii usytuowany w przyczepach gastronomicznych, winien być prowadzony wyłącznie w miejscach wyznaczonych i przygotowanych przez gminę.
Organ I instancji nie odwołał się w swojej decyzji do żadnego aktu normatywnego wskazującego, iż teren przed [...]wyłączony jest przez gminę spod działalności określonej w art. 39 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia.
W aktach administracyjnych organu I instancji znajduje się natomiast pismo z dnia [...]r., sygnowane przez Architekta [...], którego treść wskazuje na brak jakichkolwiek regulacji prawnych w tej materii i sankcjonowanie zgłoszeń tymczasowych obiektów budowlanych według bliżej nie określonych kryteriów. Wbrew twierdzeniom Wojewody, organ I instancji nie powoływał się w swojej decyzji na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uniemożliwiającego lokalizację przyczepy gastronomicznej na terenach [...]. Akta administracyjne sprawy nie wskazują nadto, by Prezydent [...]przeprowadził dowód na tą okoliczność.
Sąd stwierdza, że postępowanie przed organem II instancji odbyło się z naruszeniem reguł tego postępowania. Organ odwoławczy z istoty postępowania odwoławczego w postępowaniu administracyjnym winien ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę.
Należy przy tym wskazać, że skarżąca podniosła w odwołaniu szereg istotnych argumentów, do których Wojewoda się nie odniósł. Przyjął bezkrytycznie ustalenia organu I instancji oraz powołał się na ustalenia tego organu, które w rzeczywistości nie miały miejsca(odwołanie się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).
Argumenty organów obu instancji o uwzględnianiu walorów estetycznych miejsca, którego dotyczy postępowanie, jego uniwersalnego i eksponowanego charakteru, są niewątpliwie istotne, lecz pozbawione walorów prawnych.
W ocenie Sądu, ustawa Prawo budowlane w art. 30 ust. 1 a jednoznacznie określa obowiązki podmiotu dokonującego zgłoszenia budowy i robót budowlanych wymienionych w ust. 1 tego przepisu. Z przepisu tego wynika nadto, że nałożenie na stronę obowiązku uzupełnienia w określonym terminie zgłoszenia winno wiązać się z określonymi treściami normatywnymi, nie jest zaś kwestią uznania organu.
Naruszenie przez organy I i II instancji przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego oraz przepisów postępowania administracyjnego - art. 7, 10, 11 i 77 stanowi zdaniem Sądu dostateczną podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art.. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. W przedmiocie wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy.