Uzasadnienie
W dniu [...]r. Starosta wszczął postępowanie egzekucyjne przeciwko A. R. na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego nr [...]w związku z obowiązkiem dokonania rozbiórki pawilonu handlowego na działce nr [...] przy ul. [...], wynikającym z decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...]r. nr [...].
A. R. w dniu [...]r. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Starosta postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. - Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) zajął stanowisko w sprawie zgłoszonych przez A. R. zarzutów i nie uznał zarzutu niedopuszczalności egzekucji z uwagi na brak uprzedniego doręczenia upomnienia.
W uzasadnieniu postanowienia Starosta wskazał, iż upomnienie z dnia [...]r. zostało odesłane przez Urząd Pocztowy w [...]z adnotacją, iż adresat odmówił odbioru pisma w dniu [...]r. W tym stanie rzeczy organ uznał powyższe pismo za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata na podstawie art. 47 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Na powyższe postanowienie, działając poprzez pełnomocnika – adwokata M. S. – A. R. wniosła zażalenie. Skarżąca podniosła, iż nigdy nie otrzymała upomnienia, jak również nie było takiej sytuacji, aby odmówiła pracownikowi poczty jego przyjęcia. W związku z powyższym A. R. zarzuciła organowi niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych polegające między innymi na nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania strony na okoliczność podniesionego faktu o rzekomej odmowie odebrania przez nią przesyłki poleconej. W przekonaniu skarżącej doszło do naruszenia treści art. 7,8,9, 75 § 1, 78 § 1 i następne kpa i w konsekwencji art. 33 pkt 6 w zw. z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wojewoda nie uwzględnił zażalenia skarżącej i działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu postanowienia przedstawiono dotychczasowe okoliczności sprawy i przywołano tę samą argumentację, co organ pierwszej instancji.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie, poprzez pełnomocnika, A. R. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia, jako niezgodnego z prawem, zarzucając, iż organ odwoławczy nie uwzględnił argumentacji podniesionej w zażaleniu z dnia [...]r. Zdaniem A. R. organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność faktu odmowy odebrania przez nią przesyłki poleconej. Tym samym uniemożliwiono skarżącej przedstawienie dowodów w sprawie.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w miejsce, Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).
Ponadto, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Niniejsza skarga okazała się zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie wydane zostały z naruszeniem prawa.
Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia.
Istotą w rozpatrywanej sprawie jest to, czy upomnienie z dnia [...]r., o którym mowa w wyżej cytowanym przepisie zostało doręczone A. R. w rozumieniu art. 47 § 2 kpa. Brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia stanowi bowiem jedną z podstaw do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
W odniesieniu do postanowienia z dnia [...]r., nie uznającego podnoszonego przez A. R. zarzutu za słuszny, Sąd stwierdził, iż w aktach sprawy znajduje się kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej zawierająca adnotację sporządzoną przez listonosza Urzędu Pocztowego [...] o następującej treści: "mąż odmówił przyjęcia listu, adresatka wyjechała [...]".
Zdaniem Sądu upomnienie z dnia [...]r. nie zostało skarżącej prawidłowo doręczone, tj. zgodnie z przepisami rozdziału 8, Działu I kpa.
W myśl art. 47 § 1 kpa, jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. Z treści zacytowanego przepisu jednoznacznie wynika, iż odmowa przyjęcia pisma może być wyrażona jedynie przez samego adresata. Niedopuszczalne jest uznanie doręczenia za skuteczne w przypadku odmowy przyjęcia pisma przez osoby wymienione w art. 43 kpa, tj. dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę domu.
Odmowa przyjęcia pisma musi mieć charakter wyraźny i nie można jej domniemywać.
W zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji skarżąca podkreśliła, iż upomnienia takiego nie otrzymała. W ocenie Sądu organ prowadzący postępowanie w sprawie błędnie przyjął, iż doręczenie upomnienia nastąpiło w trybie art. 47 § 2 kpa.
Nie wyjaśnienie powyższych okoliczności, wobec stanowczego zaprzeczenia skarżącej oraz adnotacji listonosza o odmowie odbioru upomnienia przez męża skarżącej powoduje, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały z istotnym naruszeniem przepisów proceduralnych.
Skoro organ nie ustalił w sposób niewątpliwy, że upomnienie z dnia [...]r. zostało doręczone A. R., brak jest podstaw do uznania, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone było zgodnie z prawem.
W tych okolicznościach, gdy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miały na wynik rozstrzygnięcia, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200 i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.