Uzasadnienie
Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego, mocą której organ ten określił zobowiązanie podatkowe Spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za lipiec 1997 r., w tym zaległość podatkową oraz dodatkowe zobowiązanie VAT.
Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 4 pkt 2 i 6, art. 10 ust. 2, art. 18 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
W wyniku kontroli podatkowej ustalono, że Spółka dokonywała na zlecenie podmiotów krajowych sprzedaży usług spedycyjnych polegających na organizowaniu przewozów towarów z miejsca załadowania za granicą do miejsca przeznaczenia w kraju. Stwierdzone nieprawidłowości polegały na tym, że:
1/ część usług wykonanych w czerwcu 1997 r. Spółka ujęła w rejestrze sprzedaży i rozliczeniu VAT-7 za czerwiec 1997 r. sprzecznie z par. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./, zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty nie później niż 30 dnia od wykonania usługi, a więc w lipcu 1997 r., 2/ przy sprzedaży ww. usług Spółka stosowała stawkę podatku VAT "0" procent dla usług transportu międzynarodowego, podczas gdy nie były to usługi tego rodzaju, lecz usługi spedycji transportowych wykonywanych na rzecz podmiotów krajowych.
Jak ustalono, działalność Spółki polegała na przyjmowaniu zlecenia od podmiotu krajowego na przewóz towarów z zagranicy do kraju, w którym zleceniodawcy określali wartość usługi w rozbiciu na odcinek zagraniczny i krajowy. Następnie spółka podzlecała wykonanie przewozu towarów innym podmiotom krajowym i również wskazywała, jaka część frachtu dotyczy odcinka krajowego, a jaka zagranicznego. Usługi transportowe z miejsca nadania za granicą do miejsca przeznaczenia w kraju wykonywane na zlecenie podmiotu krajowego nie są bowiem uznawane w całości za eksport usług. Podwykonawcy, którzy wykonywali przewóz towarów, w wystawionych Spółce fakturach dokonywali podziału usługi na część zagraniczną opodatkowaną stawką VAT "0" procent i krajową opodatkowaną stawką VAT 22 procent.
Odpowiednio Spółka obowiązana była zróżnicować opodatkowanie wykonanych przez siebie usług spedycyjnych związanych z przewozem towarów, a więc wykonanych w miejscu, w którym był wykonany przewóz tzn. na całym odcisku. Zgodnie z art. 4 pkt 6 ustawy VAT część usług wykonana poza granicami RP stanowi usługę eksportową opodatkowaną stawką "0" procent /art. 18 ust. 3 ustawy o VAT/, pozostała część usług wykonanych na terenie kraju, zgodnie z art. 4 pkt 2 i art. 18 ust. 1 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu według stawki 22 procent.
Wychodząc z powyższych założeń organy podatkowe określiły zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku VAT od sprzedaży usług spedycyjnych na odcinku krajowym według stawki 22 procent według proporcji wynikającej z faktur podwykonawców usług transportowych. Szczegółowe wyliczenie przedstawiono w uzasadnieniu decyzji urzędu skarbowego. Organy podatkowe nie podzieliły stanowiska Spółki, że jej działalność polega tylko na pośrednictwie i organizacji w zakresie podstawienia środka transportowego pod załadunek poza granicami kraju, wyjaśniając, że w świetle art. 794 Kc oraz treści zleceń, spedycja była związana z przewozem towarów, a więc obejmuje wszystkie czynności od miejsca załadunku do miejsca przeznaczenia w kraju.
Od decyzji Izby Skarbowej Spółka wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się uchylenia decyzji obu instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 4 pkt 6 ustawy o VAT przez uznanie, że wykonane przez nią usługi nie w całości są eksportem. Zdaniem skarżącej wykonywała ona czynności pośrednictwa i organizacji w zakresie podstawienia środka transportowego pod załadunek poza granicami kraju, a na terenie kraju żadnych czynności nie wykonywała, wobec czego zastosowanie zróżnicowanych stawek podatku VAT nie ma uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Z treści zleceń spedycyjnych znajdujących się w aktach sprawy wynika jednoznacznie, że przedmiotem zobowiązania Spółki wobec podmiotów krajowych był transport towarów z zagranicy do kraju, a więc nie tylko wysyłka towaru. Twierdzenie skarżącej, że wykonywała czynności spedycyjne tylko za granicą jest więc bezpodstawne. Zakres zleconych czynności spedycyjnych był w całości związany z usługami przewozu towarów z zagranicy do kraju nie mającymi charakteru usług transportu międzynarodowego w rozumieniu art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT oraz par. 59 i par. 60 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. Tym samym wykonane usługi spedycyjne nie mogły być w całości uznane za eksport usług podlegający opodatkowaniu stawką "0" procent, lecz na ogólnych zasadach wynikających z powołanych przepisów art. 4 pkt 2 i 6 oraz art. 18 ust. 1 i 3 ustawy o VAT część usług wykonanych w kraju podlegała opodatkowaniu stawką 22 procent, a część wykonanych za granicą stawką "0" procent.
Przyjęty w zaskarżonej decyzji podział wartości usług na część wykonaną za granicą i część wykonaną w kraju według proporcji wynikającej z podziału wartości usług przewoźników, w pełni odpowiada prawu, bowiem - jak trafnie uznały organy podatkowe - usługi spedycyjne skarżącej dotyczyły przewozu towarów i ściśle były z nim związane od miejsca załadunku do miejsca dostarczenia towarów. Okoliczność, że skarżąca podzlecała przewóz innym firmom, nie wpływa na treść jej zobowiązania do przewozu /transportu/ towarów wynikającego ze zleceń podmiotów krajowych.
Z tych względów skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.