Uzasadnienie
Starosta postanowieniem z dnia [...]r., znak: [...] na podstawie art. 123 i art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity z 2000 r., Dz. U. Nr 46, poz. 543 ze zm.) pozytywnie zaopiniował podział działki nr [...], o pow. [...]ha, położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...].
Na postanowienie to zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyło C. wnosząc o jego uchylenie jako naruszającego art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 97 ust. 3 pkt 1 i art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] działając w oparciu o art. 134 k.p.a. w związku z art. 141 § 2 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z informacją zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, zaskarżone postanowienie strona otrzymała w dniu [...]r. Termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu [...]r. Zażalenie zaś wniesiono dopiero dnia [...]r., a więc po upływie [...] dni od ostatecznego terminu do jego złożenia.
Skargę na wskazane postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismem z dnia [...]r. złożyła C. wnosząc o jego uchylenie z powodu błędnego przyjęcia zaistnienia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. Uzasadniając skargę C. podała, że postanowienie Starosty z dnia [...]r., znak [...] otrzymała w dniu [...]r. Świadczyć ma o tym fakcie zapis w rejestrze korespondencji w [...] pod nr [...] w dniu [...]r. oraz data wpływu figurująca na postanowieniu. Zdaniem skarżącej brak jest jakiegokolwiek dowodu na potwierdzenie wpływu do skarżącej postanowienia Starosty w dniu [...]r. W dalszej części skargi wskazano m.in., że nie dysponując kopią potwierdzenia odbioru nie można ustosunkować się do jego autentyczności, czy też
Sygn.akt SA/Sz 213/02 3 umocowania osoby potwierdzającej odbiór listu. Z tego powodu skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło nie z jej winy, ani też nie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, gdyż nie było do tego powodu. Natomiast odstąpienie od rozpoznania zażalenia, bez wysłuchania skarżącej było przedwczesne i nie dawało jej szans do obrony.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie z ważył, co następuje:
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem skargi, a tym samym również kontroli sądowej, jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające uchybienie terminowi przez C. do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty z dnia [...]r., znak [...].
Warunkiem skuteczności czynności procesowej wniesienia środka zaskarżenia jest zachowanie terminu do jego dokonania. Termin ten jest tzw. terminem procesowym oznaczającym okres do dokonania czynności procesowej przez podmioty postępowania lub uczestników postępowania. W myśl art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie lub innemu podmiotowi postępowania czy uczestnikowi postępowania.
Jednym z Istotnych elementów przy badaniu terminu do wniesienia zażalenia staje się ustalenie prawidłowości i skuteczności doręczenia postanowienia. W tym celu należy odwołać się do przepisów rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego regulującego kwestie doręczeń.
Stosownie do art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Odmiennie niż w przypadku doręczeń pism osobom fizycznym (które może nastąpić w postaci doręczenia zastępczego, domniemania doręczenia), doręczenia pism podmiotom wymienionym w art. 45 k.p.a. może być tylko jednego rodzaju, tzw. doręczenia właściwego. W przepisie tym jednoznacznie określono miejsce w którym następuje doręczenie pisma oraz wymieniono osobę odbierającą je. Brzmienie tego przepisu wyklucza możliwość odstępstw od zasad doręczenia i dokonania go poza miejscem wskazanym w przepisie lub do rąk osoby, nawet upoważnionej, lecz będącej poza lokalem stanowiącym siedzibę adresata.
W oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy Sąd ustalił, że postanowienie Starosty z dnia [...]r. zostało wysłane do skarżącej C. na adres: [...]. Pod tym adresem zostało ono odebrane przez pracownika C. dnia [...]r. Świadczy o tym zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Na potwierdzeniu odbioru znajduje się również pieczątka [...].
Z akt sprawy nie sposób wywieść dlaczego postanowienie Starosty zostało zaadresowane i wysłane do C. na adres [...]. We wszystkich pismach składanych w trakcie prowadzonego postępowania zażaleniowego skarżąca, jak i organ odwoławczy posługują się innym adresem [...]. Sugerować to może, że siedzibą [...], będącą zarazem jego adresem do doręczeń, jest [...].
Z materiału dowodowego nie wynika jednak, aby organ I! instancji podjął czynności zmierzające do ustalenia rzeczywistej siedziby i adresu do doręczeń C. Również w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie zamieszczono wytłumaczenia przyczyn rozbieżności w adresie na
Sygn.akt SA/Sz 213/02 5 który wysyłał swą korespondencję organ i instancji, od adresu używanego przez stronę skarżącą i Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Zdaniem Sądu, nie wyjaśnienie tych okoliczności stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. o znaczeniu mogącym mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, nie można w stosunku do skarżącej wyprowadzać negatywnych skutków i przypisać uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia w sytuacji nie ustalenia, czy doręczenie kwestionowanego postanowienia nastąpiło w sposób prawidłowy, wymagany przez art. 45 k.p.a.
Z powyższych względów na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.