Uzasadnienie
Izba Skarbowa w S. decyzją z dnia 30 września 1997 r., wydaną w postępowaniu odwoławczym, utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia 11 lipca 1997 r., mocą której Urząd ten określił zobowiązanie podatkowe małżonków Jana i Emilii B. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. w kwocie 58.540,20 zł tj. wyższej niż wynikająca z zeznania podatkowego /52.961,10 zł/.
Podstawą korekty wysokości podatku było ustalenie, że wykazane w zeznaniu podatkowym wydatki mieszkaniowe w kwocie 12.398,59 zł nie podlegają odliczeniu od dochodu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "b" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./. Ustalono mianowicie, że był to wydatek na zakup betonu komórkowego i jego transport w sytuacji gdy podatnicy nie prowadzili jeszcze budowy domu mieszkalnego, nie uzyskali bowiem pozwolenia na budowę jak również nie rozpoczęli żadnych prac budowlanych a zakupiony beton komórkowy złożyli na działce. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "b" powołanej ustawy odliczeniu podlegają wydatki na budowę budynku mieszkalnego. Budowa według definicji zawartej w prawie budowlanym, w szczególności w art. 6 ust. 6 oznacza proces produkcyjny /budowlany/ polegający na wykonaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu. Sam zakup materiału budowlanego nie oznacza rozpoczęcia budowy, którą musi poprzedzać pozwolenie na budowę. W chwili wydania decyzji przez Urząd skarbowy podatnicy nie mieli pozwolenia na budowę a nawet nie wystąpili jeszcze o jego wydanie.
Za podstawę określenia należnego podatku w wysokości innej niż zeznana powołano art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Od decyzji Izby Skarbowej podatnicy wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając że jest niezgodna z prawem. Zdaniem skarżących sporny wydatek podlega odliczeniu gdyż zakupiony materiał jest przeznaczony na budowę domu, o czym świadczy fakt, że wcześniej zakupili działkę pod budowę uzyskali decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuję:
Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, że przewidziane w art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "b" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. prawo odliczenia wydatków jest związane z rozpoczętym procesem budowy, którego początek wyznacza pozwolenie na budowę. W sprawie niesporne jest, że podatnicy w 1996 r. pozwolenia na budowę nie mieli, a nawet nie wystąpili o jego uzyskanie. Decyzja lokalizacyjna nie przesądza o budowie, również inne czynności w tym gromadzenie materiałów nie stanowi o budowie. Słuszne jest odwołanie się do prawa budowlanego i zawartej w nim definicji budowy jako procesu produkcyjnego /budowlanego/, który musi być rozpoczęty. W okolicznościach faktycznych sprawy nie było podstaw do uznania że skarżący rozpoczęli proces budowlany, tym samym nie było podstaw z art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "b" do odliczenia wydatków na zakup materiałów do nieistniejącej budowy domu.
Zaskarżona decyzja odpowiada prawu a skarga z braku podstaw do uwzględnienia podlega oddaleniu z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.