Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi nie mogły być uwzględnione albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.
Stosownie do art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm. zwane dalej ustawą o podatku VAT/ obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług następuje w rozliczeniu za miesiąc w którym podatnik otrzymał fakturę /lub dokument odprawy celnej/ albo w miesiącu następnym.
Ujmując w ewidencji za dany miesiąc faktury otrzymane w miesiącu następnym skarżąca naruszyła cyt. wyżej przepis jak również normę zawartą w art. 27 ust. 4 ustawy o podatku VAT. Przepis ten wymaga bowiem takiego prowadzenia ewidencji podatku VAT aby dane w niej zawarte stanowiły podstawę prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. Naruszenie obowiązków w zakresie ewidencji, na skutek czego doszło do zawyżenia podatku naliczonego do odliczenia skutkuje zastosowaniem sankcji z art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku VAT, polegającej na zwiększeniu podatku należnego o kwotę trzykrotności zawyżenia podatku naliczonego.
Okoliczności faktyczne sprawy stanowiące podstawę do zastosowania sankcji są bezsporne. W tej sytuacji bezpodstawny jest postawiony w skardze zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego zawartych w art. 7, art. 9 i art. 11 Kpa.
Przesłanką zastosowania sankcji jest samo naruszenie określonych w ustawie o podatku VAT zasad ewidencji tego podatku i bez znaczenia są przyczyny naruszenia tych zasad, a w szczególności, czy było ono zawinione.
Jednym z zarzutów skargi było też nieustosunkowanie się przez Izbę Skarbową do złożonych wraz z odwołaniami deklaracji korygujących. Okoliczność ta również nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Ze względu na przyjęty w ustawie o podatku VAT sposób jego rozliczania /określony w art. 10 i art. 26/ zobowiązanie z tytułu tego podatku lub zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przyjmuje się w kwotach wynikających z deklaracji podatkowych, składanych przez podatników za okresy miesięczne, chyba że urząd skarbowy decyzją administracyjną określi zobowiązanie lub zwrot w innej wysokości.
Zatem jeżeli organ podatkowy, działając na podstawie art. 10 tej ustawy określi za dany miesiąc zobowiązanie podatkowe lub zwrot podatku w drodze decyzji, to brak jest podstaw uwzględnienia deklaracji korygującej, dotyczącej tego miesiąca.
Za bezzasadny należy też uznać zarzut naruszenia przez Urząd Skarbowy art. 40 par. 2 Kpa. Jak wynika z akt sprawy, decyzje w sprawie podatku od towarów i usług za okres styczeń - czerwiec 1994 r. doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 9.11.1994 r. świadczy o tym m.in. podpis pełnomocnika, potwierdzający odbiór na decyzjach, znajdujących się w aktach sprawy oraz jego oświadczenie zawarte we wniosku z dnia 10.11.1994 r. o wstrzymanie wykonania decyzji Urzędu Skarbowego. W trakcie postępowania odwoławczego Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym pismo wycofujące udzielone uprzednio pełnomocnictwo. Jednakże, mimo wycofania pełnomocnictwa, decyzje zostały odebrane przez byłego pełnomocnika i przekazane w dniu 16.03.1995 r. Spółce /o czym świadczy oświadczenie zawarte w skardze/. Ten dzień należy zatem uznać za dzień doręczenia decyzji stronie.
Przewidziany w art. 172 Kpa dwumiesięczny termin do załatwienia sprawy biegnie od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy a nie od dnia wszczęcia kontroli u podatnika. Izba Skarbowa otrzymała odwołanie wraz z aktami sprawy w dniu 4.01.1995 r.
Wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania decyzji Urzędu Skarbowego został załatwiony w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania akt sprawy. Zaskarżone decyzje wydane zostały 13.03.1995 r. jednakże nie miało to żadnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.
Natomiast zawarte w skargach zarzuty dotyczące postępowania zabezpieczającego egzekucyjnego czy też dotyczące przyznania ulgi uznaniowej są bezprzedmiotowe, ze względu na odrębność tych postępowań i brak bezpośredniego związku z postępowaniem wymiarowym.
Co do ostatniego zarzutu skargi, dotyczącego niezastosowania przez organy podatkowe zasady wyrażonej w wyroku NSA z dnia 18 stycznia 1988 r. /ONSA 1989 Nr 1 poz. 5/ stwierdzić należy, że nie może ono mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Normatywna treść art. 19 ustawy o podatku VAT nie budzi bowiem wątpliwości. Obowiązujący przepis prawa materialnego daje podstawę do jednoznacznego rozstrzygnięcia, brak więc podstaw do "rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika". Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi należało, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzec jak w sentencji.