Uzasadnienie
Wójt Gminy [...], decyzją z dnia [...]., na podstawie art 104 i 107 kpa, art. 39 ust.1, art. 40 ust.1 i 3 art. 42 art. 46 ust.2 i 3 ustawy z dnia 17 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1994r. Nr 15, poz. 139 ze zm./, ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Narodowej Miasta i Gminy [...]z dnia [...]. ustalił na wniosek Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego [...]warunki zabudowy \ zagospodarowania terenu dla działek nr [...]w miejscowości [...]dla inwestycji polegającej na budowie linii telekomunikacyjnej na odcinku od istniejącego kabla telefonicznego [...]do budynku mieszkalnego w [...].
W dniu [...]Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...]złożył wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wójta Gminy [...]. Wniosek swój uzasadnił tym, że przedmiotowa decyzja została wydana na działki nr [...]wchodzące w skład kompleksu wojskowego Nr [...], stanowiące teren zamknięty wykorzystywany na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, zatem zgodnie z obowiązującym prawem uprawnionym do wydania przedmiotowej decyzji jest Wojewoda [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...]., na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 1 kpa, art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /tj. Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz. 856/ stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy [...]Nr [...]z dnia [...]. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w części dotyczącej działki nr [...] w miejscowości [...]dla inwestycji p.n. budowa linii telekomunikacyjnej na odcinku od istniejącego kabla telefonicznego [...]do budynku mieszkalnego w [...].
Z uzasadnienia decyzji wynika, że zgodnie z art. 3 pkt. 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Qt Dz.U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm.) przez teren zamknięty należy rozumieć teren, a w szczególnych przypadkach obiekt budowlany lub jego część, dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych oraz wyznaczony w sposób określony w przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego, niezbędny na cele:
- a) obronności lub bezpieczeństwa państwa, będący w dyspozycji jednostek organizacyjnych podległych ministrom właściwym do spraw obrony narodowej, spraw wewnętrznych, spraw zagranicznych oraz Szefowi Urzędu Ochrony Państwa,
- b) bezpośredniego wydobywania kopaliny ze złoża, będący w dyspozycji zakładu górniczego.
Zgodnie z art. 4 ust.2a ustawy z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. Nr 100 z 2000 poz. 1086) tereny zamknięte są ustalane przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych w drodze decyzji. W decyzji tej określane są również granice terenu zamkniętego. Dokumentacja geodezyjna określająca przebieg granic i powierzchnię terenu zamkniętego przekazywana jest przez organy wydające decyzje o zamknięciu. terenu właściwym terytorialnie starostom.
Postanowienia art. 4 ust 2a, 2b ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wypełnił Minister Obrony Narodowej wydając decyzję Nr 0-ll/MON z dnia 28 grudnia 2000 r. ustalając tereny zamknięte w resorcie Obrony Narodowej.
Zgodnie z w/w decyzją działka nr [...]została uznana za teren zamknięty.
A skoro uznano w/w działkę-w rozumieniu przepisów Prawo budowlane za teren zamknięty, to na podstawie art. 40 pkt. 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wydaje wojewoda.
W związku z tym, iż sporna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wydana została przez Wójta Gminy [...]z naruszeniem prawa o właściwości, należało na podstawie art. 156 § 1 pkt. 1 kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzić jej nieważność w części dot. działki [...].
Brak jest natomiast podstawy prawnej do uznania, iż działka Nr [...] stanowi "teren zamknięty". Z akt sprawy wynika, że jest ona jedynie w posiadaniu strony skarżącej na podstawie umowy dzierżawy zawartej z Nadleśnictwem [...].
Rejonowy Zarząd Infrastruktury z siedzibą w [...]złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc że działka nr [...], podobnie jak działka nr [...] jest używana na potrzeby MON, a zatem stanowi również teren zamknięty i dla obu tych działek organem właściwym do wydania przedmiotowej decyzji jest Wojewoda [...], a nie Wójt Gminy [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...]., na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 pkt 1 kpa, art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856/, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...].
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...], który zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w związku z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, naruszenie art. 40 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że działka nr [...] w miejscowości [...]nie została uznana przez Ministra Obrony Narodowej za teren zamknięty.
Wskazując na powyższe zarzuty Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...]wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/.
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Skarga nie jest pozbawiona słuszności.
W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji powinno być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego /art. 7 i 77 § 1 kpa/. Ponadto stosownie do art. 107 § 3 kpa organ orzekający powinien decyzję należycie uzasadnić z podaniem dowodów, na których podstawie określone fakty przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom i zarzutom strony odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnieni wszystkich okoliczności istotnych w sprawie nie tylko świadczy o naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego ale stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]stwierdziło na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa nieważność decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...]. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą - Budowa linii telekomunikacyjnej na odcinku od istniejącego kabla telefonicznego [...]do budynku mieszkalnego w [...]w części dotyczącej działki [...].
Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...]w swoim wniosku z dnia [...]. domagał się stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wójta Gminy [...]w całości, a więc w części dotyczącej również działki [...].
W zaskarżonej decyzji wskazano, że Minister Obrony Narodowej w decyzji Nr [...]z dnia [...]r. ustalił tereny zamknięte w resorcie Obrony Narodowej i za teren zamknięty uznał działkę nr [...] obręb [...]. Stosownie do treści art 40 ust3 a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tj. Dz.U. Nr 15, z 2000r., poz. 130/ decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do tych terenów wydaje Wojewoda.
Zdaniem Sądu, ustalenie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że działka nr [...] nie stanowi terenu zamkniętego, gdyż nie została za taki uznana przez Ministra Obrony Narodowej zostało dokonane bez należytego wyjaśnienia tej kwestii.
W ocenie organu Minister Obrony Narodowej w swojej decyzji Nr [...]z dnia [...]r. za teren zamknięty uznał jedynie działkę Nr [...]. ale jak słusznie zauważa skarżąca Dyrektor Departamentu Infrastruktury Ministerstwa Obrony Narodowej w swoich pismach z dnia [...]r. i [...]r. powołując się na cytowaną wyżej decyzję Ministra Obrony Narodowej stwierdza, że wszystkie kompleksy wojskowe używane przez jednostki organizacyjne resortu obrony narodowej uznane zostały za zamknięte. Celem usunięcia tych wątpliwości organ winien zwrócić się do Ministra Obrony Narodowej o udzielenie informacji, czy działka Nr [...] wchodząca w skład kompleksu wojskowego nr [...] stanowi teren zamknięty, o którym mowa w art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i art. 4 ust.2a ustawy z dnia 17 maja 989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Sformułowanie "kompleksy wojskowe używane przez jednostki organizacyjne resortu obrony narodowej" oznaczać ma bowiem tereny znajdujące się w trwałym zarządzie jednostek organizacjach, a także nieruchomości dzierżawione, zajmowane i użytkowane przez jednostki organizacyjne na podstawie zawartych przez nie umów.
Działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa i pozostaje w Zarządzie Lasów Państwowych /Nadleśnictwo [...]/ i jest wykorzystywana przez wojsko na podstawie umowy o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie spisanej w dniu [...]. pomiędzy Nadleśnictwem [...]i Rejonowym Zarządem Infrastruktury w [...]i wchodzi w skład kompleksu wojskowego nr [...].
Nie przesądzając merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji wyroku.