Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.c, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209), po rozpoznaniu odwołania J. S. od decyzji Burmistrza Miasta [...]z dnia [...]r. w sprawie nieodpłatnego nabycia własności nieruchomości gruntowej - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzją.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz Miasta [...]decyzją z dnia [...]r. odmówił J.S., W. M., M. G., H. S. i J. S. prawa do nieodpłatnego nabycia własności nieruchomości gruntowej położonej w [...]przy [...] o pow. [...] m2, stwierdzając, że wskazani użytkownicy wieczyści nie spełniają warunków określonych w art. 1 ustawy z dnia 26 iipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości.
Zdaniem organu odwoławczego przepisy powołanej ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu (...) odnoszą się do osób fizycznych będących w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 24 października 2001 r. użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarach wskazanych w dekrecie z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U z 1951r. Nr 45, poz. 340 ze zm.).
Z akt administracyjnych wynika, że powyższy warunek spełnia jedynie J. S., która prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości nabyła w [...]r, co wynika z treści aktu notarialnego. Pozostałe osoby – W. M., M. G., H. S. i J. S., prawo użytkowania wieczystego tej nieruchomości nabyły w [...]r. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...]r. o stwierdzeniu nabycia spadku. Wskazane osoby nie spełniają zatem warunku opisanego w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r., gdyż nie były użytkownikami wieczystymi w dniu 26 maja 1990r. Warunkiem nieodzownym jest to aby osoba zgłaszająca roszczenie o nabycie prawa własności nieruchomości była jej użytkownikiem zarówno w dniu 26 maja 1990r. jak i w dniu 24 października 24 października 2001 r. Warunek ten muszą spełniać wszyscy użytkownicy wieczyści ubiegający się o prawo własności nieruchomości. Wobec braku uprawnień wszystkich współużytkowników wieczystych brak jest podstaw do przyznania J. S. prawa własności na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 lipca 2001 r.
Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie złożyła J. S. zarzucając, że zaskarżona decyzja narusza jej prawa i jest krzywdząca. Postępowanie administracyjne trwało bardzo długo, a w tym czasie zmieniły się przepisy. Poza tym inni właściciele w ciągu dwóch tygodni otrzymali stosowne decyzje. Skarżąca podała, że spełniła wszystkie wymagania zawarte w ustawie i może w związku z tym domagać się przekształcenia prawa użytkowania wieczystego należącej do niej nieruchomości, w prawo własności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska..
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
Skargę należało uwzględnić, choć z innych powodów niż wskazuje to skarżąca. Działając w trybie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wszystkim wymogom stawianym decyzjom administracyjnym. W myśl art. 107 § 1 i 3 k.p.a. decyzja winna m.in. zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, które polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Sformułowanie użyte w art. 107 § 3 k.p.a. dotyczące wyjaśnienia podstawy prawnej wskazuje, że ustawodawca nie pozwala na ograniczenie się do samego przytoczenia przepisu, lecz nakazuje dlaczego ma on zastosowanie i jaki jest jego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Organ odwoławczy uznał, że skarżąca J. S. posiada uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, ponieważ była użytkownikiem przedmiotowej nieruchomości w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu 24.10.2001r. Nie może jednak zrealizować swojego uprawnienia, dlatego że oprócz niej ubiegają się o przekształcenie współużytkownicy wieczyści, którzy nie spełniają warunków wymaganych w ustawie, ponieważ stali się użytkownikami tej nieruchomości dopiero w [...]r. Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest możliwe, zdaniem organu odwoławczego, tylko wtedy, gdy wszyscy współużytkownicy spełniają wymogi ustawowe.
Pogląd wyrażony przez organ nie został jednak wsparty wywodem prawnym, z którego wynikałoby, że w takiej sytuacji skarżąca J. S. traci uprawnienie do przekształcenia dotychczas przysługującego jej prawa w prawo własności. W ustawie z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości nie sformułowano tego wymogu, a organ poprzestał jedynie na kategorycznym stwierdzeniu, że jeżeli brak jest uprawnień wszystkich współużytkowników wieczystych to nie dostrzega możliwości dokonania stosownego przekształcenia na rzecz J. S. W związku z tym organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien przeprowadzić stosowny wywód prawny wskazując jednocześnie podstawę prawną uzasadniającą odmowę przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przysługującego skarżącej - w prawo własności.
Należy podkreślić, że uzasadnienie decyzji administracyjnej ma szczególne znaczenie dla strony, bowiem z uzasadnienia strona winna dowiedzieć się o wszystkich aspektach prawnych, które wpłynęły na sposób rozstrzygnięcia. Zwłaszcza, że decyzja jest niekorzystna dla strony. Wysoką rangę uzasadnienia decyzji wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki NSA z 28.
06. 1982r. I SA 47/82, PiP 1985, Nr 1, s.147 oraz z 30.06.1983 r., I SA 178/83 ONSA 1983, Nr1, poz. 51, z 14.12.1999r. III SA 1756/99, z 6.01.1994r. SA/Wr 806/93). Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji, a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną jej część. Brak podania w uzasadnieniu decyzji (orzeczeniu) motywów rozstrzygnięcia z jednej strony uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony może być powodem zaskarżenia do Sądu decyzji nie zawierających prawidłowego uzasadnienia wobec niemożności poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji