Uzasadnienie
Wraz ze skargą, Jarosław M. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Sz. o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
Przepis art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /t.j. Dz.U. 2002 nr 101 poz. 1092 ze zm./ stanowi iż na orzeczenia kończące postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Cytowany przepis nie przesądza zatem o kwalifikowaniu decyzji /orzeczenia/ wydanej w postępowaniu dyscyplinarnym, w zakresie jej prawomocności, podobnie jak inne organy administracji wydające decyzje w trybie Kpa.
W rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 1997 r. /Dz.U. 1998 nr 4 poz. 14/ w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, przepis par. 32 pkt 6 kwalifikuje orzeczenie dyscyplinarne wydane przez organ odwoławczy jako orzeczenie ostateczne.
Natomiast par. 34 stanowi iż po uprawomocnieniu się orzeczenia dyscyplinarnego, przełożony właściwy w sprawach osobowych wykonuje orzeczoną karę.
A zatem, skoro wykonaniu podlega orzeczenie dyscyplinarne prawomocne tj. takie od którego nie przysługuje stronie żaden środek odwoławczy w sprawie, a na orzeczenie dyscyplinarne organu odwoławczego została złożona skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w ustawowym terminie, to zaskarżone orzeczenie nie jest prawomocne i jako takie wykonaniu w trybie par. 34 cytowanego rozporządzenia nie podlega.
Z tych przyczyn zbędne jest orzekanie przez Sąd w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
A zatem postępowanie sądowe, na podstawie art. 59 i art. 53 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w związku z art. 335 par. 1 Kpc należało umorzyć.