Uzasadnienie
Zespół Orzekający Poradni Psychologiczno- Pedagogicznej na podstawie art. 71 b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku, wydał w dniu [...] r. dwa orzeczenia, każde o Nr [...], a mianowicie:
- - orzekł o potrzebie kształcenia specjalnego [...] na czas - do ukończenia edukacji z uwagi na stan zdrowia, z uzasadnieniem, że dziecko jest leczone specjalistycznie, na przestrzeni lat obserwuje się stałe pogarszanie w społecznym funkcjonowaniu [...],
- - orzekł o potrzebie indywidualnego nauczania [...] w roku szkolnym [...] w roku szkolnym [...] z uwagi na stan zdrowia utrudniający uczęszczanie do szkoły, z uzasadnieniem, że dziecko jest leczone specjalistycznie, obserwuje się stałe pogarszanie funkcjonowania dziewczynki, nauczanie indywidualne w chwili obecnej stanowi jedyną alternatywę w procesie nauczania [...].
[...], matka małoletniej [...] jednym pismem odwołała się od obu orzeczeń, podnosząc zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego i domagając się "prowadzenia nauczania w warunkach domowych przez jednego nauczyciela specjalnego, z określeniem odstępstw części treści nauczania, z uwzględnieniem zajęć korekcyjno- kompensacyjnych w trakcie tego nauczania. Także i o to, by [...] przenieść do szkoły specjalnej na ul. [...] nadal z trybem nauczania specjalnego indywidualnego na warunkach powyżej podanych."
Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa - uchylił w całości zaskarżone orzeczenia.
W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji stwierdził, że orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zostało wydane z naruszeniem prawa oświatowego.
Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia [...] (Dz. U. z 2001 Nr 13, poz. 114 ze zm.) poradnie psychologiczno- pedagogiczne wydają orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego dzieciom i młodzieży z zaburzeniami i odchyleniami rozwojowymi wymagającymi stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Nie dotyczy to jednak uczniów przewlekle chorych. Wobec uczniów, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły, § 1 pkt 2 rozporządzenia z 2001r. przewiduje możliwość orzeczenia przez poradnię psychologiczno- pedagogiczną, o potrzebie nauczania indywidualnego.
W odniesieniu do orzeczenia o potrzebie nauczania indywidualnego Kurator wskazał, że zostało ono wydane z naruszeniem § 3 ust. 2 rozporządzenia z [...] r., ponieważ w skład Zespołu nie powołano logopedy.
Z dalszej części uzasadnienia decyzji wynika, że organ odwoławczy uznał za zasadny zarzut braku prawidłowego zawiadomienia strony o posiedzeniu Zespołu, czym naruszono zasadę czynnego uczestnictwa strony w postępowaniu administracyjnym. W pozostałym zaś zakresie zarzuty odwołania zostały uznane z niezasadne.
W konkluzji kurator wyjaśnił, powołując się na aktualne zaświadczenia lekarskie, że uczennica ma prawo do realizacji obowiązku szkolnego w formie nauczania indywidualnego, jednakże orzeczenie o tej formie kształcenia winno być wydane zgodnie z obowiązującym prawem oświatowym.
Opisaną wyżej decyzję ostateczną zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] wnosząc o stwierdzenie jej nieważności lub stwierdzenie niezgodności z prawem. Podstawę skargi stanowi zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 139, art. 138 i art. 156 Kpa. Skarga zawiera też wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
Kurator Oświaty odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.(Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądy Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja ta nie odpowiada prawu.
W szczególności trafnie podniesiony został w skardze zarzut naruszenia art. 138 Kpa.
Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, brzmi następująco: "uchylić w całości zaskarżone orzeczenia". W związku z takim orzeczeniem przypomnieć wypada, że art. 138 Kpa określający sposoby zakończenia postępowania odwoławczego nie przewiduje takiej formy rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji. Postępowanie odwoławcze może zakończyć się wydaniem:
- - decyzji utrzymującej w mocy decyzję I instancji w całości lub w części (art. 138 § 1 pkt 1 Kpa);
- - decyzji polegającej na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub w części i w tym zakresie orzeczeniu co do istoty sprawy(art. 138 § 1 pkt 2 zd.1 Kpa);
- - decyzji polegającej na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub w części i umorzeniu postępowania pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 zd. 2 Kpa);
- - decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 Kpa);
- - decyzji kasacyjnej polegającej na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części (art. 138 § 2 Kpa).
Z powyższego uregulowania wynika, że decyzja odwoławcza nie może kończyć się wyłącznie wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji, która jest, zdaniem organu II instancji, decyzją wadliwą, bez wskazania rozstrzygnięcia następczego rozstrzygającego sprawę merytorycznie lub kończącego postępowanie odwoławcze w inny sposób, przewidziany wyżej wskazanym przepisem.
Zauważyć przy tym należy, że powołana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna, która odsyła do przepisu zawierającego treść alternatywną, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia w uzasadnieniu podstawy prawnej decyzji (co stanowi samo w sobie naruszenie art. 107 § 3 Kpa), uniemożliwia zorientowanie się jakie organ odwoławczy zajął stanowisko co do dalszego biegu sprawy. W tej zaś sytuacji bezprzedmiotowe jest ustosunkowanie się przez sąd do pozostałych zarzutów skargi.
Z urzędu natomiast wskazać trzeba również na wadliwość wstępnej części zaskarżonej decyzji, która poza przytoczoną podstawą prawną rozstrzygnięcia niczego nie zawiera, a zwłaszcza nie wskazuje aktu organu I instancji, którego dotyczy postępowanie odwoławcze i nie określa czyje odwołanie zostało w nim rozpatrzone.
W tym stanie sprawy Sąd przyjął, że organ II instancji orzekł z naruszeniem prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c i art. 152 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.