Uzasadnienie
Podatnik dokonał sprzedaży dwóch domków letniskowych. Uznając, iż sprzedaż ta nie podlega podatkowi VAT nie zaewidencjonował obrotu z tytułu jej dokonania. Jednakże organy podatkowe uznały, iż sprzedaż przedmiotowych domków była zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, co w konsekwencji powodowało, iż podatnik obowiązany był sprzedaż zwolnioną ująć w ewidencji sprzedaży oraz w deklaracji VAT-7, ponieważ miało to wpływ na rozliczenie podatkowe.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o VAT podatnik dokonujący jednocześnie sprzedaży towarów opodatkowanych i zwolnionych od podatku obowiązany jest do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną od podatku. Zgodnie z ust. 2 podatnik może zmniejszyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego związaną ze sprzedażą opodatkowaną. Natomiast ust. 3 i 4 przewidują alternatywne sposoby rozliczenia według procentowego udziału sprzedaży opodatkowanej w sprzedaży ogółem. Na skutek niewykazania w ewidencji sprzedaży kwoty zwolnionej, doszło do zawyżenia podatku naliczonego do odliczenia, a tym samym do zaniżenia zobowiązania podatkowego w podatku VAT. Prawidłowe rozliczenie podatkowe powinno być zatem dokonane z uwzględnieniem wskaźnika struktury sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik domagał się uchylenia decyzji obu instancji zarzucając naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 20 ust. 1, 2 i 3 ustawy o VAT poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Skarżący przytoczył art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i na jego tle wywiódł, że jednorazowa sprzedaż dwóch domków, bez zamiaru zajmowania się sprzedażą domków w przyszłości, nie czyni go podatnikiem VAT. Skarżący powołał się na dwa wyroki NSA, w których wypowiedziano pogląd, że rozporządzenie rzeczą stanowiącą własność osobistą podatnika podatku VAT i niezwiązaną z prowadzoną przez niego działalnością nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem, chyba że spełnia warunki określone w art. 5 tej ustawy.
Skarżący zauważał, że jako osoba prawna nie ma własności osobistej jak osoba fizyczna, jednakże stwierdził, że należy odróżnić sprzedaż towarów wytwarzanych przez niego w ramach działalności gospodarczej od sprzedaży majątku służącego celom socjalnym.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest nieuzasadniona gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Skarżący będąc osobą prawną jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT z tytułu ogółu czynności wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Powołany przepis nie stwarza możliwości wyłączenia podmiotowości podatkowej w podatku VAT w odniesieniu do niektórych składników majątku podatnika, i to bez względu na to, jakim celom on służy. Sprzedaż składników majątkowych przez podatnika VAT będącego osobą prawną, także jednorazowa, zawsze podlega ustawie o VAT. Odmienna sytuacja odnosić się może do sprzedaży przez osoby fizyczne majątku osobistego i niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, wykonanej nie w sposób częstotliwy.
W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze sprzedażą podlegającą ustawie VAT, wykonaną przez podatnika podatku w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, lecz zwolnioną od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy. W sytuacji takiej, gdy podatnik dokonuje jednocześnie sprzedaży opodatkowanej i nieopodatkowanej, rozliczenie podatkowe musi nastąpić na zasadach określonych w art. 20.
W tym stanie skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.