Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.
Niesporne z sprawie jest, że Spółka naruszyła obowiązki prawidłowej ewidencji ze skutkiem w postaci zawyżenia podatku naliczonego /art. 27 ust. 4 i 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm. - dalej ustawa o VAT/ przez to, że z naruszeniem art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o VAT w rozliczeniach poszczególnych miesięcy uwzględniła faktury otrzymane w miesiącach składania faktur. Zawyżenie dotyczy konkretnych faktur /i konkretnych kwot/, a więc ściśle określonych czynności /zdarzeń/.
Zasadniczym problemem w sprawie jest wykładnia dyspozycji zawartej w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT zobowiązującej organ podatkowy do zwiększenia podatku należnego o trzykrotność zawyżenia podatku naliczonego, a konkretnie czy to zawyżenie a w konsekwencji sankcja odnosi się do konkretnych czynności /faktur/ czy też do wyniku rozliczenia miesięcznego.
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług - zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o VAT - podlegają konkretne czynności w postaci sprzedaży towarów i usług względnie eksportu i importu towarów lub usług.
Podatnicy są obowiązani natomiast do obliczania podatku za okresy miesięczne i comiesięcznego rozliczania w urzędzie skarbowym /art. 26 ustawy o VAT/.
Comiesięczne rozliczanie z podatku od towarów i usług nie oznacza, że podatek nie jest należny od konkretnych czynności.
Wobec tego, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają konkretne czynności, to o zawyżeniu podatku i sankcji w rozumieniu art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT stanowią te konkretne czynności.
W rezultacie za prawidłowe należy uznać stanowisko organów podatkowych które wartość zawyżenia podatku naliczonego odniosły do konkretnych kwot wynikających z faktur nieprawidłowo ujętych w rozliczeniach poszczególnych miesięcy. Odmienny w tym względzie pogląd skarżącej Spółki nie ma uzasadnienia w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług.
Zarzucane w skardze naruszenie przepisów prawa materialnego w sprawie nie zachodzi. Również bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7 Kpa, nie ma bowiem podstaw do stwierdzenia, że okoliczności faktyczne nie zostały wyjaśnione zgodnie z prawdą obiektywną.
Z tych wszystkich względów skargi podlegały oddaleniu z mocy art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.