Uzasadnienie
W dniu [...] r. [....], zgłosili Prezydentowi Miasta zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego [...] wnosząc 0 wydzielenie, stanowiącego ich własność, fragmentu (ok. 600 m2) użytku ekologicznego i przeznaczenie go pod zabudowę. W uzasadnieniu zarzutu podali m.in., że dalsze utrzymanie użytku ekologicznego na wskazanym fragmencie działki w nowym planie zagospodarowania przestrzennego jest niesprawiedliwe, niezasadne 1 stanowi jawne pogwałcenie prawa do swobodnego dysponowania własnością i równego traktowania obywateli wobec miejscowego prawa.
Rada Miasta Uchwałą nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, odrzuciła zarzut [...] do projektu zamiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]
Skargę na powyższą uchwałę złożyli [...] podnosząc, iż w obrębie przedmiotowej działki znajduje się kanalizacja osiedlowa i są wykonane przez Gminę Miasto - jako inwestora, studzienki burzowe oraz kanalizacyjne. Wszystkie te instalacje poprowadzono przez teren użytku ekologicznego, nie stwierdzając, że kolidują z planem zagospodarowania przestrzennego. Dalej wskazują, że użytek ekologiczny [...] faktycznie istnieje tylko w wyobraźni ekologów oraz na planach geodezyjnych, wykonanych w ubiegłym wieku. Dolina zaś pełni rolę osiedlowego wysypiska śmieci, użytkowana jest przez działkowiczów, strumień jest latem wyschnięty a [...] zasilany jest wyłącznie przez osiedlową kanalizację burzową. Uchwale zarzucili, że została przegłosowana przez Radę Miasta formalnie, bez merytorycznego rozpatrzenia zarzutów i stanowi ona pogwałcenie ich prawa do swobodnego dysponowania własnością będąc przykładem nierównego traktowania obywateli przez władze samorządowe.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie z ważył, co następuje:
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 2 pkt 5 i 6 wyżej cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż wyżej wymienione, a podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała o odrzuceniu zarzutu do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W myśl art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) każdy podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostają naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu miejscowego, może na piśmie wnieść zarzut do tego projektu. Wprowadzenie szczególnego trybu ochrony interesu osób trzecich oznacza, że osoba ta ma prawo domagać się wnikliwego rozważenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Stosownie do art. 24 ust. 3 w/w ustawy, o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stoi na stanowisku, że brak szczegółowego uzasadnienia uchwały rozstrzygającej o odrzuceniu zarzutu, wymaganego przepisem art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi podstawę stwierdzenia nieważności takiej uchwały. Pogląd ten jest zbieżny z dotychczasową linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 06 kwietnia 2001 r., W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała Rady Miasta oprócz wskazania podstawy prawnej jej podjęcia i stwierdzenia o odrzuceniu zarzutów [...] nie zawiera w ogóle uzasadnienia prawnego i faktycznego. Organ nie odniósł się w żaden sposób do podniesionych przez skarżących argumentów.
Wypełnienie dyspozycji wynikających z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek.
W kontekście przedstawionych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że Rada Miasta podejmując zaskarżoną uchwałę, naruszyła przepis prawa materialnego - art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w stopniu uzasadniającym konieczność stwierdzenia jej nieważności.
Z powyższych względów, na podstawie art. 147 § 1 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.