Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] r. Spółka Akcyjna z siedzibą [...] zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na gnojowicę o pojemności około [...] m3 wraz z rurociągiem tłocznym, punktem odbiorczym i systemem hydromieszania oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 1/7 w miejscowości [...].
Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 45 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) Burmistrz Miasta i Gminy zawiesił postępowanie w sprawie, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie utratą ważności planu zagospodarowania przestrzennego gminy oraz podjęciem przez Radę Miejską uchwały o przystąpieniu do sporządzenia nowego planu zagospodarowania, obejmującego obszar objęty wnioskiem inwestora. Ponadto organ I instancji ustalił, że zgodnie z uchwalonym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy - ustalenie warunków zabudowy na wnioskowane przedsięwzięcie musi nastąpić w oparciu o nowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a nie w trybie art. 44 tej ustawy, bowiem jest ono ściśle związane z rozbudową istniejącej fermy hodowlanej i stwarza kolizję funkcjonalno-przestrzenną wobec całej wsi, jak i zamierzeń, planującej zaadaptowanie istniejącego pałacu wraz przyległymi terenami na kompleks usług hotelowo-turystycznych (zamierzenie ujęte w studium).
Na postanowienie organu I instancji spółka złożyła zażalenie podnosząc, że argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie znajdują oparcia w obowiązującym prawie, a realizacja zamierzonej inwestycji leży zarówno w interesie publicznym, jak i w interesie użytkownika fermy trzody chlewnej. Objęte wnioskiem zamierzenie nie może być, zdaniem Spółki, wyłączone przez plan, dotyczy bowiem infrastruktury technicznej istniejącej fermy – na poparcie tego stanowiska Spółka powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono ponadto zarzuty dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy ustalenia warunków zabudowy na wnioskowane zamierzenie.
Po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), art. 45 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856) – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że unormowania zawarte w art. 45 obowiązującej w dniu orzekania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przewidują zawieszenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy z przyczyn przewidzianych w tej ustawie, przy czym przepisy te nie naruszają ogólnych zasad zawieszenia postępowania określonych w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 97 -103).
Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że stosownie do art. 45 ust. 2 tej ustawy, dla obszarów nie objętych ustawowym obowiązkiem sporządzenia i ustanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla których jednak przystąpiono z mocy uchwały rady gminy (art.18 ust.2 pkt 1 ustawy) do sporządzenia tego planu lub zmiany planu istniejącego, zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zależy od uznania właściwego w sprawach tego postępowania organu gminy. Organ ten jest uprawniony do zawieszenia takiego postępowania na oznaczony czas, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Jeśli w tym czasie plan miejscowy (jego zmiana) nie zostanie sporządzony i uchwalony, to ustalenie warunków zabudowy następuje - w przypadku prac nad zmianą planu - na podstawie dotychczasowego planu miejscowego, a w razie braku tego planu - zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka dla zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 45 ust. 2 wymienionej ustawy, bowiem dla obszaru objętego wnioskiem inwestora nastąpiło ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] zaś dotychczasowy plan stracił ważność na mocy art. 67 ust. 1 ustawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło wobec tego, że zaskarżone postanowienie Burmistrza, ma oparcie w obowiązujących przepisach prawa, przepisy te nie zawierają bowiem żadnych dodatkowych warunków, których spełnienie pozwala na zawieszenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, a podjęcie takiego rozstrzygnięcia zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie w sprawie.
Odnosząc się do poruszonej w zażaleniu kwestii umieszczenia w planie zagospodarowania przestrzennego budowy urządzeń związanych z infrastrukturą techniczną - Kolegium stwierdziło, że sam zakres wnioskowanego przedsięwzięcia wskazuje na to, że dotyczy ono nie tylko urządzeń stanowiących infrastrukturę dla funkcjonującej fermy, wobec czego przywołane w zażaleniu orzecznictwo NSA, mówiące o tym, że budowa infrastruktury technicznej dla istniejącej zabudowy nie może być wyłączona ustaleniami miejscowego planu, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz postanowienia organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi zarzucono zaskarżonemu postanowieniu oczywistą sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia, a jego motywami, bowiem z jednej strony organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia przyznał, że zgodnie z przepisem art. 45 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest możliwe zawieszenie postępowania na okres nie przekraczający 1 roku, a z drugiej strony podtrzymał postanowienie o zawieszeniu postępowania wydane przez Burmistrza, które nie jest ograniczone terminem, zawierające formułę: "do czasu uchwalenia planu...". Zdaniem skarżącej Spółki, taka formuła byłaby do zaakceptowania tylko wtedy, gdyby odpowiedni zapis postanowienia brzmiał: "... do czasu uchwalenia planu lecz nie dłużej niż 1 rok...", lub podobnie. Skarżąca uważa w związku z tym, iż opisana sprzeczność powoduje, że zaskarżone postanowienie w takim kształcie nie może się ostać, gdyż w sposób rażący i oczywisty narusza ono prawo.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie zawiera wady, które uzasadniają jego uchylenie.
Należy przede wszystkim stwierdzić, że postanowienie I instancji wydane zostało na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), w myśl którego, organ obowiązany jest zawiesić postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zagospodarowania terenu, dla obszarów określonych w art. 13 ust. 1 (a więc dla obszarów dla których istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Zgodnie z tym przepisem postępowanie zawiesza się "do czasu uchwalenia planu" – i tak właśnie orzeczono w postanowieniu. Oznacza to, że okres zawieszenia może trwać nawet kilka lat.
Postanowienie organu II instancji w podstawie prawnej wskazuje ten sam przepis (art. 45 ust. 1 omawianej ustawy), natomiast w uzasadnieniu odwołuje się wprost do ust. 2 wymienionego artykułu, przy czym powołanie się na ten przepis nie zostało w żaden sposób wyjaśnione, mimo iż przepisy ust. 1 i 2 wzajemnie się wykluczają – dotyczą bowiem innych obszarów. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organu I instancji powołano się na art. 13 ust. 1 pkt 4, uzasadniający obowiązek uchwalenia planu dla przedmiotowego terenu, a tym samym potwierdzono obowiązek zawieszenia postępowania i to właśnie aż do czasu uchwalenia planu.
Zasadny jest więc w tej sytuacji zarzut skargi, iż zaskarżone postanowienie jest wewnętrznie sprzeczne, bowiem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, w którym nie wskazano okresu zawieszenia a zarazem podkreślono obowiązek zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu, natomiast w uzasadnieniu swego postanowienia organ odwoławczy powołał się na przepis art. 45 ust. 2 ustawy, który jedynie daje organowi możliwość zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu, jednak nie dłużej niż na okres 12 miesięcy, a więc zawiera wyraźne i stanowcze ograniczenie okresu zawieszenia postępowania.
Powyższa wewnętrzna sprzeczność postanowienia organu II instancji występuje także pomiędzy wskazaną podstawą prawną (o czym wyżej) i sentencją orzeczenia ("utrzymuje w mocy postanowienie I instancji" – które również powołuje tę samą podstawę prawną, tj. art. 45 ust. 1 ustawy), a jego uzasadnieniem, które w istocie zaprzecza zarówno sentencji jak i uzasadnieniu orzeczenia I instancji. Tej sprzeczności w żaden sposób nie wyjaśniono, nie wyjaśniono także przesłanek powołania w uzasadnieniu innej podstawy prawnej i oparcia na niej motywów rozstrzygnięcia.
Zaskarżone postanowienie wydane zostało zatem z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 – w zw. z art. 126 kodeksu postępowania administracyjnego, a wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego orzeczono o jego uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 tejże ustawy.