Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) i art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie samowolnej przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na nieruchomości położonej przy ul. [...] nakazał J. i M. P. wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia istniejącego obiektu budowlanego do zgodności z przepisami obowiązującymi w okresie jego przebudowy i rozbudowy w terminie do dnia [...]r. W tym celu nakazano przebudować obiekt pod nadzorem osoby uprawnionej w taki sposób, aby ściana budynku od strony południowo-wschodniej (w poziomie piętra) nie miała otworów okiennych i drzwi balkonowych poprzez ich trwałe zamurowanie np. tzw. cegłą szklaną (luksferami) oraz wykonanie sprawnej wentylacji w pomieszczeniu, które w wyniku przebudowy zostanie pozbawione naturalnego wietrzenia poprzez otwieranie okien.
Od w/w decyzji odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli J. i M. P. wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem obowiązujących w czasie wykonywania przebudowy przepisów Prawa Budowlanego - § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. Zdaniem odwołujących się przepisy te dopuszczały zmniejszenie poniżej 4 m odległości ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi od granicy działki z sąsiadem pod warunkiem, że przy istniejącej zabudowie na działce sąsiedniej w odległości większej niż 4 m od granicy, bezwzględna odległość pomiędzy budynkami wynosić będzie co najmniej 8 m. Podkreślili, iż przy odległości spornych drzwi i okna 2,4 m od granicy działki w kierunku prostopadłym południowo-zachodnim działka sąsiednia jest wolna od zabudowy, co pozwala spełnić wymóg w/w przepisu.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ 1 instancji. Jako przyczynę podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał na zaistnienie okoliczności o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa stwierdzając, iż decyzja wydana została w sprawie poprzednio już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną - Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...]r., znak [...]. Zdaniem organu decyzja ta nie została w całości wykonana, tj. nie zamurowano luksferami wszystkich okien od strony posesji przy ul. [...]. W dalszej części uzasadnienia podano również, że samowolne zmiany sposobu użytkowania obiektu dokonane przez J. i M. P. powinny być prowadzone w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane, poddając jednocześnie pod rozwagę organowi I instancji możliwość stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...]r. na podstawie art. 162 k.p.a. z uwagi na zmieniony stan faktyczny obiektu.
Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli G. i W. C. podnosząc, iż w sprawie naruszono przepisy prawa budowlanego w przedmiocie zgodności z warunkami technicznymi i samowoli budowlanej poprzez usytuowanie ściany z oknami w budynku, który stoi na granicy działek przy ul. [...]. Wnosząc o zamurowanie okien podkreślili, iż przez dziewięć lat organy nadzoru budowlanego nie są w stanie zakończyć sprawy.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie z waż vi co następuje:
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.
Postępowanie w sprawie samowolnej przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalno - usługowego zlokalizowanego na nieruchomości położonej przy ul. [...] zostało wszczęte w [...]r. W efekcie przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...]r., znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w oparciu o art. 40 i 54 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nakazał ówczesnemu właścicielowi:
- 1. wykonać prace doprowadzające obiekt [...] położony przy ul. [...] do zgodności z dokumentacją stanowiącą załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...], a w szczególności zamurować luksferami okna od strony posesji [...] w sposób przewidziany w w/w dokumentacji,
- 2. wystąpić o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie samowolnie wybudowanego [...] i dobudowanych samowolnie pomieszczeń mieszkalnych od strony [...] z przedstawieniem stosownej dokumentacji.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż obowiązki nałożone wskazaną decyzją z [...]r. zostały zrealizowane w zakresie odnoszącym się do części obiektu m ieszka I no-u sług owego w której zlokalizowany był [...]. Zamurowane zostały otwory okienne w tej części budynku tym samym wypełniając nakaz określony w pkt [...] decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...]r.
Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...]r. obecnym właścicielom obiektu nakazał dokonać jego przebudowy w taki sposób, aby ściana budynku od strony południowo-wschodniej w części mieszkalnej (w poziomie piętra) nie miała otworów okiennych i drzwi balkonowych, poprzez ich trwałe zamurowanie. Przedmiotem tej decyzji stała się mieszkalna część budynku, wybudowana samowolnie, przylegająca od strony południowej do dobudowanych pomieszczeń [...]. Nie można zatem podzielić stanowiska Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż nastąpiła tożsamość sprawy rozstrzygniętej decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]r. i decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...]r. Tożsamość ta istniałaby, gdyby w sprawie wystąpiły te same podmioty, dotyczyłaby tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Tymczasem, nałożone we wskazanych decyzjach z [...]r. i [...]r. obowiązki zamurowania otworów okiennych dotyczyły różnych części tego samego obiektu mieszkalno-usługowego - pierwsza z nich części usługowej ([...]), a druga - części mieszkalnej.
Zaskarżona decyzja została zatem wydana w oparciu o niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy co miało zasadniczy wpływ na treść dokonanego rozstrzygnięcia organu II instancji.
Na marginesie sprawy, abstrahując od nietrafnej oceny materiału dowodowego, przedmiotowa decyzja orzekająca o uchyleniu decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia w kontekście wyczerpania przesłanek zawartych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. również nie mogłaby się ostać z uwagi na naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Zastosowanie wskazanego przepisu uzasadnione musi być koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Jeżeli organ w trakcie postępowania odwoławczego uznaje, iż decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną winien uchylić decyzję i umorzyć postępowanie organu l instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego winien dokonać merytorycznej oceny decyzji z dnia [...]r. ustosunkowując się równocześnie do zarzutów podniesionych w odwołaniu J. i M. P. z dnia [...]r. W prowadzonym postępowaniu organy nadzoru budowlanego przy załatwieniu sprawy winny mieć na uwadze dyspozycje zawarte w art. 35 k.p.a. dot załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki. W przeciwnym razie narażone są na zarzut bezczynności - nieuzasadnionej przewlekłości postępowania.
Mając powyższe na uwadze, uznając że decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.