Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny uznał co następuje:
Skarga na uwzględnienie nie zasługuje, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Jak wynika z treści skargi, kwestią sporną między skarżącą a organami podatkowymi jest sprawa nieuznania przez te organy za koszty uzyskania przychodów poniesionych przez skarżącą wydatków związanych z jej dojazdem do miejsca wykonywania działalności gospodarczej w zakresie handlu.
W związku z tym wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, podlegającym opodatkowaniu dochodem z określonego źródła przychodu jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym, w myśl zaś przepisu art. 22 ust. 1 tejże ustawy kosztem uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem wymienionych w art. 23 ustawy.
Treść przepisu art. 22 ust. 1 cyt. ustawy w zestawieniu z zawartym w art. 23 wykazem wydatków i wartości nie uważanych przez ustawę za koszty uzyskania przychodów wskazuje na to, że kosztem uzyskania przychodów są według ustawy nie wszelkie wydatki związane z osiąganiem przychodów z działalności gospodarczej, lecz jedynie te wydatki, które poniesione zostały w celu osiągnięcia określonego przychodu, a więc w sytuacji, gdy między wydatkiem a przychodem istnieje bezpośredni związek. Nie mogą być zatem uznane za koszty uzyskania przychodów z działalności gospodarczej takie wydatki, które nie przyczyniają się wprost do powstania określonego przychodu, a do takich wydatków zaliczyć właśnie należy wydatki związane z dojazdem osoby prowadzącej działalność gospodarczą z miejsca jej zamieszkania do miejsca wykonywania tej działalności /miejsca położenia punktu handlowego/.
W tych warunkach, uznając, że stanowisko organów podatkowych, kwestionujące zaliczenie przez skarżącą omawianych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, zgodne jest z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej /art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.