Uzasadnienie
W dniu [...] r. Agencja Celna C. w imieniu Spółki z o.o. "E." ze Szczecina, zgłosiła do odprawy celnej 640 sztuk pilników CX1325M08 i 1600 sztuk pilników FX325M08.
Towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu wg dokumentu SAD nr [...] z dnia [...] r.
W dniu [...] r. Agencja Celna dokonała wywozu towaru zgodnie z dokumentem SAD nr [...] z dnia [...] r.
Następnie w dniu [...] r. przedstawiciel Spółki złożył wniosek o dokonanie zwrotu cła i podatku w związku z odesłaniem towaru do eksportera towaru w ramach gwarancji.
Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił zwrotu należności celnych z uwagi na naruszenie przepisów regulujących tryb i warunki zwrotu należności celnych polegające na dokonaniu wywozu towaru przed złożeniem wniosku o dokonanie zwrotu należności celnych, czyli przed doręczeniem decyzji w sprawie zwrotu należności celnych.
Przedstawiciel Spółki złożył w dnia [...] r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 248 Kodeksu celnego oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19.12.1997r. w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane.
Wskazując powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie zwrotu należności celnych.
Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] r. utrzymała mocy decyzją pierwszoinstancyjną, wskazując, że wobec naruszenia procedury określonej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 listopada 1997r. nastąpiło naruszenie wymogów formalnych ubiegania się o zwrot należności celnych skutkujące odmowę zwrotu należności celnych.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka zarzuciła decyzji organu II instancji błędną interpretację przepisów rozrządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane oraz trybu i warunków dokonywania zawrotu lub umarzania oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umarzania ze względu na jej dokonanie w oderwaniu od przepisów art. 248 oraz art. 252 Kodeksu celnego.
Skarżąca wskazuje, iż twierdzenie organów celnych, że w niosek o zwrot należności celnych w trybie art. 248 Kodeksu celnego, powinien zostać złożony przed dokonaniem wwozu towaru za granicę jest sprzeczne z literalnym brzemieniem art. 248 § 2 Kodeksu celnego.
W ocenie skarżonej złożenie takiego wniosku byłoby przedwczesne i skutkowałoby odmową zwrotu należności z powodu niewywiezienia towaru za granicę.
Skarżąca uważa, że powołanie się przez Dyrektora Izby Celnej w S. na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. jest nietrafne, gdyż art. 252 § 1 Kodeksu celnego daje delegację Radzie Ministrów do określenia innych wypadków, w których należności celne są zwracane lub umarzane.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca Spółka wskazała na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek zamiejscowy w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 210/99, w którym w ocenie skarżącej, Sąd wyraził pogląd, iż przepisy rozporządzenia Rady ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. mają zastosowanie w sytuacji /gdy stan faktyczny nie odpowiada żadnej z sytuacji przewidzianej w art. 246, 247 i 248 Kodeksu celnego.
Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skargę należało uznać za niezasadną.
Za trafne należy uznać stanowisko organów celnych, że w sprawie zastosowanie maj przepisy art. 248 § 1 i 2 oraz ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny /tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 75, poz. 8022 ze zm./ zgodnie z którym zwrot cła może nastąpić po ustaleniu, że zarejestrowana kwota cła dotyczy towarów objętych procedurą celną i nieprzyjętych przez osobę wprowadzającą ze względu na to, iż w chwili przyjęcia zgłoszenia towary były wadliwe lub niezgodne z warunkami kontraktu, w wyniku którego dokonano przywozu tych towarów.
Stosownie do § 2 art. 248 Kodeksu celnego ustawodawca określił warunki dopuszczalności zwrotu należności celnych, zgodne z którymi zwrot należności celnych jest dopuszczalny, gdy towary nie zostały użyte, chyba że wstępne ich użycie okazało się konieczne do stwierdzenia ich wadliwości lub niezgodności z warunkami kontraktu oraz towary te muszą zostać wywiezione.
Również trafne jest stanowisko organów celnych, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umorzenia /Dz.U. Nr 158, poz. 1050 ze zm./.
Wskazane rozporządzenie wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 252 Kodeksu celnego, zgodnie z którą Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne wypadki, w których należności celne są zwracane lub umarzane, tryb i warunki dokonywania zwrotu lub umorzenia oraz termin, w którym może być złożony wniosek o zwrot lub umorzenie należności celnych. Rozporządzenie powinno w szczególności uwzględniać zapewnienie zachowania tożsamości oraz umożliwić dokonanie przez organy celny terminu na dokonanie zwrotu lub umorzenia należności celnych.
Wydane na podstawie delegacji ustawowej rozporządzenie wskazuje w rozdziale 2 - Tryb i warunki dokonywania zwrotu lub umorzenia należności celnych, iż dotyczy ono wypadków określonych w § 1 rozporządzenia w art. 246-248 Kodeksu celnego wszczyna wniosek podatnika złożony w urzędzie celnym, w którym zostały zarejestrowane należności celne.
Wniosek ten powinien zostać sporządzony zgodnie z wzorem stanowiącym załącznik do wydanego na podstawie art. 252 § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. w sprawie wzoru wniosku o dokonanie zwrotu lub umorzenia należności celnych oraz dokumentów, które należy do niego dołączyć.
Zgodnie z § 5 rozporządzenia organ celny w celu sprawdzenia prawdziwości danych zawartych we wniosku oraz spełnienia wymogów określonych w § 1 oraz art. 246 i 248 Kodeksu celnego, występuje do naczelnika urzędu celnego właściwego ze względu na miejsce, w którym znajduje się towar o przeprowadzenie oględzin towaru.
W sprawie jest bezsporne, że wywóz towaru dokonany został w dniu [...] r. natomiast wniosek o zwrot należności celnych złożony został przez skarżącą Spółkę w dniu [...] r.
Z powyższego wynika jednoznacznie, że organy celne, nie mogły, zostały pozbawione możliwości przeprowadzenia oględzin towaru, zgodnie z § 5 rozporządzenia.
Tym samym skarżąca Spółka naruszyła również § 9 rozporządzenia, zgodnie z którym do dnia wydania decyzji w sprawie zwrotu lub umorzenia należności celnych towar, którego dotyczy wniosek, nie może bez uprzedniej zgody organu celnego, o którym mowa w § 4 ust. 1 zostać przekazany w inne miejsce niż to, które zostało wskazane we wniosku.
Nie dokonanie przez skarżącą powyższych wymogów skutkowało więc tym, że organy celne zostały praktycznie pozbawione możliwości dokonania oględzin towaru w celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych we wniosku o dokonanie należności celnych.
Procedury celne mają charakter bardzo sformalizowany i tym samym muszą być przestrzegane zarówno przez podatników jak również organy celne.
W przedmiotowej sprawie skarżąc Spółka nie zastosowała się do warunków określonych we wskazanych przepisach i tym samym zasadne Dyrektor Izby Skarbowej w S. odmówił skarżącej zwrotu należności celnych.
Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i tym samym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.