Uzasadnienie
Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia[...]., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił D.S.-K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, położonego na działce nr [...] w [...] przy ul.[...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta [...] podał, że rozbudowę zaprojektowano w miejscu istniejącego budynku gospodarczego przeznaczonego w projekcie do rozbiórki z pozostawieniem ściany od strony działki nr [...]
Dalej Starosta podał, że E. W. i D. P., współwłaścicielki działki nr[...], nie wyraziły zgody na projektowaną rozbudowę, ponieważ spowoduje ona zaciemnienie pomieszczenia kuchennego Ich mieszkania. W związku z tym nałożono na Inwestorkę obowiązek opracowania opinii w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia budynku położonego na działce nr [...]. Sporządzona opinia wykazała, że spełnione są wymogi określone w § 60 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Ponadto organ pierwszej instancji dodał, że zabudowa przy ul. [...] znajduje się poza strefą ochrony konserwatorskiej i zainteresowania archeologicznego, a więc uzgodnienie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków nie jest wymagane.
E. W. i D. P. odwołały się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie, jako podjętej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu dowołania wskazywały, że projektowana rozbudowa oszpeci Ich posesję, bowiem budynek został zaprojektowany w sposób nie zapewniający spójnej formy architektonicznej z istniejącą zabudową mieszkalną.
Ponadto argumentowały, że budynek jest obiektem przedwojennym, który z mocy prawa podlega ochronie konserwatorskiej bez względu na to czy znajduje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że inwestor złożył prawidłowy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, realizacja spornej inwestycji nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że przedłożone rozwiązanie projektowe zgodne jest z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Wojewoda podał, że uzgodnienie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków nie jest konieczne, ponieważ w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie nałożono takiego obowiązku. Również zarzut degradacji istniejącego krajobrazu jest niezasadny, ponieważ forma architektoniczna obiektu po jego rozbudowie dostosowana będzie do otaczającej zabudowy.
E. W. i D. P. wniosły skargę na decyzję Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji poprzedzającej wydanej przez Starostę [...]
Skarżące wskazują, że decyzje wydane zostały z naruszeniem obowiązującego prawa, ponieważ:
- 1. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana z naruszeniem art. 40 ust. 3 pkt 4 i art. 42 ust 1 pkt 3,5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 pkt 3, art. 5 pkt 12 ustawy z dnia 5 lutego 1962r.o ochronie dóbr kultury, gdyż:
* nie określa warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych,
* nie zostały określone wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich,
* w załączniku graficznym nie oznaczono linii rozgraniczających teren inwestycji,
* decyzja nie została uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.
- 2. Decyzja o pozwoleniu na budowę narusza art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.
Prawo budowlane, bowiem forma architektoniczna projektowanej rozbudowy nie została dostosowana do krajobrazu. Zdaniem skarżących, wobec rozbieżności opinii stron, organ winien przeprowadzić wizję lokalną oraz rozprawę administracyjną aby ustalić charakter zabudowy oraz wartość zabytkową rozbudowywanego budynku.
Reasumując skarżące stwierdziły, że zaskarżone decyzje oparte są na decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która obarczona jest wadami prawnymi i narusza ww. przepisy.
D. P., w uzupełnieniu skargi, nadesłała pismo z dnia 1 września 2004r. wraz kopią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 maja 2004r., sygn, akt SA/Sz 1264/02, uchylającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie, której wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę. Reasumując stwierdziła, że przedmiotowe decyzje były wydane z rażącym naruszeniem prawa i wniosła o ich uchylenie.
Na rozprawie w dniu 9 września 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie przepisu art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zarządził połączenie sprawy E. W. i D. P. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wydanie rzeczonego zarządzenia stało się konieczne, ponieważ E.W. oraz D. P. mogły złożyć jedną skargę na decyzję W. Z. z dnia [...]., Nr [...].
Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Na mocy przepisów art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie -Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Analiza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) jednoznacznie wskazuje, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana jest w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Powyższe wynika z treści przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b ww. ustawy. Przepisy te wskazują, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złoży wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wraz z projektem budowlanym, który spełniać będzie wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy o zagospodarowania terenu. Ponadto przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W przedmiotowej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia[...]. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę wydana została w oparciu o ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [..] r., Nr[...], ustalająca D. S.-K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, planowanego na działce nr [...] z obrębu [...] [...], położonej przy ul[...] w [...]
Jednak opisana powyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] uchylona została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] r., sygn. akt SA/Sz [...]
Tymczasem przepis art. 145 § 1 pkt 8 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że w sprawach zakończonych decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone. Oznacza to, ze postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją winno być wznowione.
W zaistniałej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W związku z tym, na podstawie
W kwestii wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 ww. ustawy, a o kosztach na podstawie przepisu art. 200 przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji