Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodów osobistych /Dz.U. Nr 87, poz. 960 z 2001 ze zm./ oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - kpa /Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000r./ Prezydent Miasta [...] odmówił zameldowania na pobyt stały M. G. wraz z [...] P. G. w nieruchomości przy [...] w [...].
W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta [...] stwierdził, że M. G. wystąpiła z wnioskiem o zameldowanie jej wraz z [...] P. G. na pobyt stały w nieruchomości przy [...] w [...] uzasadniając to tym, że powyższą nieruchomość nabyła w dniu [...] r. Jednocześnie organ podniósł, że M. G. z [...] nie jest nigdzie zameldowana na pobyt stały.
W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że M. G. wraz z [...] P. G. zamieszkuje w nieruchomości przy [...] w [...] od[...]. Ponadto organ ustalił, że właścicielem nieruchomości przy al. [...] jest Spółka z o.o. A w [...]. Natomiast z informacji udzielonej przez organ budowlany wynika, że owa nieruchomość nie jest zabudowana, a znajdują się na niej tymczasowe pawilony biurowo - magazynowe, czyli nie jest "lokalem" w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. G. w dniu [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że została wydana na podstawie nierzetelnych i niezgodnych ze stanem faktycznym danych.
Organ II instancji rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia[...]. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r kpa /Dz. U. z 2000, nr 98, poz. 1071/ oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm./ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z[...].
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] i podniósł, że w obecnym stanie prawnym do zameldowania osoby na pobyt stały jak i czasowy trwający ponad 2 miesiące nie jest wymagane przedstawienie przez nią uprawnienia do zamieszkiwania.
W dalszej części uzasadnienia organ II instancji stwierdza, że analiza przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych prowadzi do wniosku, że zameldowanie osoby na pobyt stały lub czasowy może nastąpić tylko i wyłącznie w lokalu mieszkalnym. Organ uzasadnia, że pojęciem "lokalu" w świetle przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (chociaż nie wyrażone wprost) jest pomieszczenie, które zostało przeznaczone na pobyt stały ludzi. Według organu jest oczywiste, że obiekt budowlany istnieje prawnie, gdy została zakończona jego budowa. A o tym można mówić tylko, gdy taki obiekt odpowiada warunkom jakie przewiduje prawo budowlane przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. Ocena czy budynek, w którym dana osoba ma zostać zameldowana spełnia wymogi budynku mieszkalnego i może być przeznaczony na pobyt stały ludzi należy wyłącznie do organu budowlanego.
Organ II instancji w dalszej części uzasadnienia decyzji powołuje się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1998r. sygn. akt III RN56/98 OSNP 1999/14/442 "o tym, czy obiekt budowlany, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie budowlane, odpowiada warunkom, jakim w myśl obowiązujących przepisów musi czynić zadość obiekt przeznaczony na cele mieszkalne, decyduje właściwy organ nadzoru budowlanego".
Wojewoda [...] stwierdza, że wprawdzie M. G. z [...] zamieszkują w nieruchomości przy [...] nieruchomość[...], jednakże nieruchomość ta nie jest zabudowana, a jedynie znajdują się na niej obiekty, które nie spełniają cech "lokalu" w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Powyższą decyzję ostateczną zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie M. G., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu decyzji zarzuca organowi II instancji nierzetelność przy wydaniu decyzji. Nadto zarzuca decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi uzasadniając swoje stanowisko tym, że decyzja organu I instancji jest zasadna w świetle zebranych w sprawie dowodów i zgodna z przepisami prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:
Właściwość Sądu ustalono na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/, w myśl którego sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna.
Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający aby podjąć rozstrzygnięcie negatywne w sprawie dot. zameldowania M. G. wraz z [...] P. G..
O zameldowaniu lub odmowie zameldowania, w razie wątpliwości, muszą decydować przesłanki wywodzone z przepisów ustawy o ewidencji ludności.
W myśl art. 1.2 ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach.
Zgodnie zaś z art. 6.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 10 kwietnia 1974r., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o odmowie zameldowania, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
Wymogi formalne dotyczące stałego zameldowania określa przepis art. 11 wspomnianej ustawy.
Celem obowiązku meldunkowego jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności.
Trybunał Konstytucyjny podkreślił w wyroku z 27 maja 2002r. sygn. akt K 20/01 /OTK-A 2002/3/34/, że ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego.
Nie jest też formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu.
Meldunek jest zatem czynnością rejestracyjną o charakterze deklaratoryjnym, nie stanowiącą uprawnień do mieszkania i pobytu w nim.
Nie jest rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności dokonywanie oceny, czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i uzależnienia od tej oceny możliwości zameldowania /p.wyrok NSA z 19 czerwca 2002r. II SA/Łd 1963/00/.
Sąd podziela opinię prof. B.ADAMIAK, że niedopuszczalne jest ustalenie hipotezy normy prawnej w oparciu o przepisy prawne zawarte w innych ustawach, do których przepisy będące podstawą działania organu administracji publicznej nie odsyłają.
Takie działania są dowolne i naruszają Konstytucyjną zasadę praworządności.
Również w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002r. nie można do elementów hipotetywnego stanu faktycznego zameldowania lub odmowy zameldowania przyjąć okoliczności faktycznej uprawnienia do lokalu lub braku uprawnienia do lokalu.
Analizując uzasadnienie decyzji organów obu instancji Sąd stwierdza, że organy nie były uprawnione do ferowania ocen dotyczących przepisów prawa budowlanego gdyż M. G. występował o rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o przepisy ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje organów obu instancji oraz rozstrzygnął o wykonalności decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.