Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] o nr [...] Wójt Gminy "A", po wznowienia postępowania na wniosek Spółdzielni Kółek Rolniczych w A. w likwidacji, odmówił uchylenia ostatecznych decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1995-1999.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Kółek Rolniczych w A. w likwidacji, decyzją z dnia [...] o nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi podatkowemu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, dotyczących w szczególności sposobu przeprowadzania dowodów, trybu doręczeń i przepisów dotyczących wyłączenia pracownika organu.
Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżył skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie Wójt Gminy "A", polemizując w niej z twierdzeniami organu odwoławczego i uzasadniając skargę tym, że organ I instancji ma interes prawny w tym, aby zaskarżona decyzja została uchylona ze względu na ważny interes społeczny oraz dla dobra wspólnoty samorządowej Gminy "A", gdyż Gmina zaspokaja zbiorowe potrzeby wspólnoty należące do zadań własnych w oparciu o środki finansowe pochodzące z podatków lokalnych, w tym z podatku od nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, stwierdzając że organ, który orzekał w I instancji nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, właściwy do rozpoznania skargi z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny oraz organy enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Nie mieści się w tej kategorii organ, który wydał orzeczenie w I instancji.
Ponadto, zgodnie z treścią art. 52 § 1 wskazanej ustawy skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W rozpoznawanej sprawie skarżącemu nie służyło prawo do wniesienia środka odwoławczego, gdyż on sam był organem właściwym w sprawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Nie jest zatem także ten organ uprawniony do wniesienia skargi z tej przyczyny.
Postępowanie przed sądem administracyjnym ukształtowane jest jako spór dwóch podmiotów: skarżącego oraz organu administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie było przyczyną wniesienia skargi, co determinuje krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Nie może nim być organ administracji publicznej, wydający w sprawie rozstrzygnięcie. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał w sprawie rozstrzygnięcie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygania i uprawnienia strony, która poprzez skargę podważa takie rozstrzygnięcie. Możliwości występowania organu I instancji w takiej podwójnej roli nie przewidują, ani przepisy ogólnego postępowania administracyjnego, ani przepisy postępowania podatkowego, inna jest bowiem rola procesowa organu, a inna strony.
Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że organ gminy, który w I instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy /vide: postanowienia: z 19.05.1998 r. sygn. akt I SA/Łd 78/98 – Lex nr 36198, z dnia 19.10.2000 r. sygn. akt II S.A./Gd 2159/00 – Lex nr 46440, z dnia 3.04.2002 r. sygn. akt II S.A./Gd 563/02 – Lex nr 76118/.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.