Uzasadnienie
Izba Skarbowa w S. decyzją z dnia 12 listopada 1997 r., wydaną w postępowaniu odwoławczym, utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej Jolanty F. z dnia 30 czerwca 1997 r. określającą Spółce z o.o. "M." w upadłości za czerwiec 1995 r. kwotę zwrotu różnicy /nadwyżki/ podatku naliczonego od towarów i usług w wysokości 17.755 zł. /zamiast wykazanej w deklaracji kwoty 19.576 zł./ oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie w tym podatku w kwocie 547 zł. /sankcyjne/.
Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 2, art. 5, art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1, art. 27 ust. 6, art. 32 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz par. 35 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o VAT /Dz.U. nr 133 poz. 688/.
Podstawę faktyczną korekty zobowiązania podatkowego stanowiło ustalenie w wyniku kontroli UKS, że w rejestrach zakupów za czerwiec 1995 r. Spółka "M." wykazała do odliczenia podatek naliczony wynikający z dziesięciu faktur zakupu wystawionych przez PHU "H." Spółkę z o.o., lecz Spółka nie posiadała oryginałów tych faktur.
Zgodnie z par. 35 ust. 3 powołanego rozporzorządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty, o których mowa w par.
36. Przedstawione przez Spółkę kopie faktur nie spełniały wymagań jakim powinny odpowiadać duplikaty /par. 36/. Z tych względów podatek naliczony wynikający z ww. dziesięciu faktur zakupu nie podlega odliczeniu od podatku należnego.
Poza korektą zobowiązania w podatku VAT zastosowano sankcję wynikającą z art. 27 ust. 6 ustawy o VAT obciążając Spółkę dodatkowym zobowiązaniem podatkowym w postaci 30 procent kwoty zawyżenia.
Od decyzji Izby Skarbowej Spółka wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia. Skarżąca, tak jak w odwołaniu, podnosi, że zakwestionowane faktury w chwili ich zaewidencjonowania były w Spółce w oryginałach i stanowiły podstawę zgodnego z prawem odliczenia podatku naliczonego. Późniejszy brak tych faktur może być wynikiem tego, że w związku z postępowaniem upadłościowym dokumenty były przekazywane syndykowi, wiele osób miało do nich dostęp i mogły ulec zaginięciu. Zdaniem skarżącej organy podatkowe obowiązane były okoliczności te wyjaśnić i ustalić u kontrahenta zakupu PHU "H.", że zakup towaru rzeczywiście miał miejsce, zwłaszcza, że w postępowaniu zostały przedstawione uzupełniająco kopie - duplikaty faktur. Zdaniem skarżącej organy podatkowe nie wyjaśniając należycie rzeczywistego stanu faktycznego naruszyły przepisy art. 10 par. 1, art. 11, art. 167 i art. 107 par. 1 i 3 Kpa.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za sprzeczną z prawem.
Niesporne w sprawie jest, że Spółka nie posiadała oryginałów 10 faktur zakupu towaru w PHU "H." Zatem zasadne i zgodne z prawem jest stanowisko zaskarżonej decyzji kwestionujące prawo odliczenia podatku naliczonego z tych zakupów, bowiem zgodnie z powołanym par. 35 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. podstawę odliczenia stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty. Obowiązek przechowywania tych dokumentów przez okres 5 lat licząc od końca roku, w którym wystawiono fakturę lub rachunek wynika z par. 37 rozporządzenia.
Jeżeli więc, jak twierdzi skarżąca, oryginały faktur zaginęły, jej rzeczą było uzyskać od sprzedawcy duplikaty faktur, o których mowa w par. 36 rozporządzenia. Złożone w postępowaniu kserokopie kopii faktur z odrębnym wpisaniem wyrazu "duplikat" nie spełniają wymagań par. 36, zgodnie z którym sprzedawca powinien ponownie wystawić fakturę lub rachunek zgodnie z danymi zawartymi w kopii faktury lub rachunku i zaopatrzyć je wyrazem "duplikat".
Obowiązek należytego udokumentowania operacji gospodarczych mających znaczenie w opodatkowaniu spoczywa na podatniku. Organy podatkowe, wbrew twierdzeniom skargi, nie są zobowiązane do poszukiwania za podatnika dokumentów istotnych w rozliczeniu podatkowym ani do odtwarzania rzeczywistego przebiegu zdarzeń u jego kontrahentów. Zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu jest więc nieuzasadniony. Skarżąca Spółka reprezentowana przez syndyka miała zapewniony czynny udział w postępowaniu podatkowym w każdym jego stadium, miała możliwość przedłożenia brakujących faktur w oryginale bądź ich duplikatów. Inne formy dowodowe w postaci zeznań świadków, czy wspólników nie są dopuszczalne w sytuacji gdy wymagane jest odpowiednie udokumentowanie operacji gospodarczej - jak w par. 35 ust. 3 i par. 36 powołanego rozporządzenia Ministra Finansów.
Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a skarga z braku podstaw do uwzględnienia podlega oddaleniu z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.