Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 105 § 1 kpa oraz art. 2 ustawy z dnia 12.10.1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), po rozpatrzeniu odwołania J.S. od decyzji z dnia [...] r. Burmistrza Miasta [...] umarzającej postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, orzekło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji podano, że postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji zawiesił na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa postępowanie w sprawie przekształcenia w prawo własności przysługującego Z.S., J.S., J.S., E.S. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych położonych w [...] Zawieszenie postępowania administracyjnego nastąpiło z powodu sporu toczącego się pomiędzy użytkownikami wieczystymi a Gminą [...], którego przedmiotem było rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego wskazanej nieruchomości.
Z uwagi na to, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] została rozwiązana umowa wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości Burmistrz [...] umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe.
Zdaniem organu II instancji, podnoszone przez odwołującego się zarzuty związane z wydanym w dniu [...] r. wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ stanowią wyłącznie polemikę z ustaleniami prawomocnego wyroku wydanego w sprawie cywilnej.
Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie złożył J.S. stwierdzając, że dostarczył nowych dowodów i wykazał, iż zeznania świadków w sprawie cywilnej były niepełne (zatajone) i wprowadziły sąd II instancji w błąd, przez co został wydany niekorzystny wyrok. Dlatego też, jak twierdzi skarżący, trudno stwierdzić, czy decyzja Burmistrza została prawidłowo wydana. W związku z tym organ powinien powtórnie rozpatrzyć sprawę i przesłuchać świadków aby wydana decyzja nie budziła żadnych wątpliwości.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U, Nr 153, poz. 1270/.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, a także mając na uwadze zakres kompetencji sądu administracyjnego oraz ustalony stan faktyczny i prawny należało stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ ! instancji zasadnie zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny sprawy o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego. Z treści prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] wynika, że umowa wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej położonej w [...] została rozwiązana.
Na podstawie art. 365 k.p.c. prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach wskazanych w ustawie także inne osoby. Nie ulega wątpliwości, że treść tego wyroku wiąże również organy administracji samorządowej. Zasadnie zatem organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie, a organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję.
J.S. nie przysługuje prawo użytkowania wieczystego, a więc brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego, w stosunku do którego organ miałby rozstrzygnąć decyzją.
Zarzuty podniesione w skardze nie mogą być uwzględnione, ponieważ dotyczą treści wyroku wydanego przez sąd powszechny. W związku z tym nie mogą one być przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowo-administracyjnym.
Niezależnie od zarzutów podniesionych w treści skargi, należy wskazać, że organ I instancji zawiesił postępowanie, ale po zakończeniu postępowania przed sądem powszechnym, nie podjął najpierw zawieszonego postępowania, do czego był zobowiązany na mocy art. 97 § 2 kpa, aie od razu postępowanie umorzył. Pomimo, że uchybienie to nie wpłynęło na prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, jednak organ odwoławczy powinien był na nie zwrócić uwagę.
Mając na uwadze powyższe rozważania sąd na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.