Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. znak [...] wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /jedn.tekst Dz.U. Nr 32 z 1984r. poz. 174 z późn.zm./ Burmistrz Miasta i Gminy [...] odmówił wymeldowania A. Ś. z pobytu stałego przy ul. [...] w [...], czego domagał się jej były mąż M. Ś., składając dnia [...] r. wniosek o jej wymeldowanie z lokalu, którego jest głównym najemcą.
W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że A.Ś. nie zamieszkuje w spornym lokalu od [...] r.
W toku postępowania organ I instancji ustalił, że lokal mieszkalny przy ul. [...] w [...] należy do zasobów Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w [...]. Lokal ten Państwo Ś. otrzymali na mocy umowy z dnia [...] r, zawartej w trakcie trwania małżeństwa.
Wyrokiem z dnia [...] r. sygn.akt I2C [...] Sąd Okręgowy w [...] rozwiązał małżeństwo [...], nie orzekając o mieszkaniu stron.
A.Ś. potwierdziła fakt, że w [...] r. wraz z dziećmi opuściła lokal przy ul. [...] w [...] z powodu awantur ze strony byłego męża. Nie posiada w spornym mieszkaniu rzeczy osobistych, zostały w nim tylko meble będące dorobkiem małżeństwa. Oświadczyła, że chętnie zamieszkałaby w przedmiotowym lokalu lecz obawia się o bezpieczeństwo swoje i dzieci. Obecnie zamieszkuje przy ul. [...] w [...] lecz nie jest to jej stałe centrum życiowe.
Zarządca spornego mieszkania Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w[...], stwierdził, że A. Ś. nie utraciła uprawnień do przebywania w nim. W tej sytuacji organ ds. ewidencji ludności uznał, iż nie może zastosować instytucji wymeldowania przewidzianej w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wobec braku jednej z koniecznych przesłanek wymienionych w tym przepisie, tj. utraty prawa do przebywania w lokalu przez A. Ś. Od powyższej decyzji odwołał się M. Ś. Podtrzymując argumenty zawarte we wniosku wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji.
Wojewoda decyzją z dnia [...] r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego stanowisko, iż zebrany materiał dowodowy w pełni wykazał, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki określone pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych tj. opuszczenie lokalu bez wymeldowania się jak i utrata uprawnień do przebywania w nim, co skutkuje wydaniem decyzji o odmowie wymeldowania.
Decyzję Wojewody M. Ś. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W swojej skardze podniósł - jak dotychczas - że nastąpiło naruszenie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ponieważ A. Ś. od [...] r. faktycznie nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu i od tego czasu on sam reguluje wszelkie opłaty i podnosi koszty jego utrzymania. Była żona jest obecnie związana z innym mężczyzną i na pewno nie myśli o powrocie do ich wspólnego mieszkania.
Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 w zw. z art. 85 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271) sprawy w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne - na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - dalej skrótowo wskazana jako p.p.s.a).
Skargę uznać należy za zasadną.
Podstawą rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji jest stanowisko organu, iż A. Ś., jako była małżonka wnioskodawcy, była współnajemczynią przedmiotowego lokalu, a zatem posiada uprawnienie do przebywania w nim, którego nie utraciła, a zatem nie została spełniona jedna z dwóch wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłanek, tj. utrata uprawnienia do lokalu, o którym mowa w art. 9 ust. 2, które muszą być spełnione łącznie.
Powyższy przepis jednak został wyrokiem z dnia 27.05.2002r. sygn. K 20/01 (publ. OTK-A 2002/3/34) uznany za niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w następstwie czego utracił moc (Dz.U. 02.78.716).
W związku z powyższym orzeczeniem TK przesłanka wymeldowania wymieniona w art. 9 ust. 2 ustawy, dotycząca uprawnienia do lokalu utraciła znaczenie.
W świetle powyższego orzeczenia meldunek jest czynnością rejestracyjną o charakterze deklaratoryjnym. Również wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących opuszczenia przez osobę dotychczasowego miejsca pobytu. Źródłem powinności organu gminy dokonania wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 jest więc sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego czy utraciła uprawnienia do przebywania w lokalu.
Stanowisko to zostało - po wyroku TK - ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z 24.03.2003r. sygn.akt V SA 3221/02, z 4.01.2003r. sygn.akt II SA/Ka 1478/01).
Zgodnie z art. 145a kpa w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego wydana została decyzja z Konstytucją - można żądać wznowienie postępowania w tej sprawie.
Sąd administracyjny rozpatrując skargę na taką decyzję zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.