Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, co następuje:
Skargi okazały się w zupełności nieuzasadnione, gdyż zaskarżone decyzje w niczym nie naruszają przepisów prawa.
Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, organ podatkowy może na wniosek podatnika odraczać terminy przewidziane w przepisach podatkowych. Jednym z takich terminów, o odroczeniu którego na wniosek podatnika orzekać może organ podatkowy, jest termin wykonania obowiązku złożenia deklaracji podatkowej, wynikającego z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. W myśl tego ostatniego przepisu podatnicy podatku od towarów i usług obowiązani są składać w urzędzie skarbowym deklarację podatkową w terminie określonym w art. 26 tej ustawy, a więc w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty podatku /według brzmienia tego przepisu obowiązującego od 1.01.1995 r./.
Jakkolwiek przepis art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych nie określa wprost przesłanek, jakimi przy odraczaniu terminów przewidzianych w przepisach podatkowych winien kierować się organ podatkowy, to nie może ulegać wątpliwości odpowiednie zastosowanie tu przesłanek przewidzianych w art. 13 ust. 1 tej ustawy, a więc wystąpienie szczególnych okoliczności, a także kierowanie się przez organ podatkowy ogólną zasadą postępowania administracyjnego zawartą w art. 7 Kpa, a więc zasadą załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu podatnika.
Analiza akt postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie upoważnia do stwierdzenia, że zaskarżone decyzje w pełni odpowiadają wyżej wymienionym regułom postępowania. Jest bowiem w sprawie bezspornym, że wobec zabrania skarżącym w dniu 12.01.1995 r. dokumentacji podatkowej /faktur, rachunków, rejestrów VAT/ podatnicy nie byli w stanie sporządzić deklaracji podatkowych za grudzień 1994 r. i za styczeń 1995 r. w ustawowym terminie, tj. odpowiednio do 25 stycznia i do 25 lutego 1995 r. Bezspornym jest także to, że dokumentacja ta została im zwrócona w dniu 27 marca 1995 r., co umożliwiło podatnikom sporządzenie i złożenie deklaracji podatkowych w podatku VAT za oba te miesiące w dniu 12 kwietnia 1995 r., wobec czego odroczenie im przez Izbę Skarbową, w uwzględnieniu ich odwołania, terminów do złożenia obu tych deklaracji na okres do 14 kwietnia 1995 r. w niczym nie narusza ich słusznego interesu.
Chybiony jest podniesiony w skardze zarzut o niewykonalności zaskarżonych decyzji już w dniu ich wydania. Jakkolwiek decyzja o odroczeniu terminu przewidzianego przepisami ma charakter konstytutywny, przyznaje bowiem stronie uprawnienie do wykonania obowiązku podatkowego w terminie innym niż wynikający z przepisu prawa, nie oznacza to jednak braku możliwości określenia tego terminu z mocą wsteczną. Stanowisko przeciwne wykluczałoby bowiem możliwość usankcjonowania wykonania obowiązku po upływie ustawowego terminu w sytuacjach, gdy opóźnienie tego wykonania spowodowane zostało czynnikami od podatnika całkowicie niezależnymi.
Uznając w tych warunkach, że zaskarżone decyzje w żaden sposób nie naruszają przepisów prawa, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej /art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.