Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] numer [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych umorzył postępowanie administracyjne z wniosku o przyznanie uprawnienia do świadczenia przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. Nr 87, poz.395 z późn. zm.). Decyzja została wydana w oparciu o art.4 ust.5 powołanej powyżej ustawy.
W załatwieniu wniosku L. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownik Urzędu decyzją z dnia [...] numer [...] utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję.
Na powyższą decyzję L. K. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie. Skarżąca stwierdza, iż o możliwości ubiegania się o uprawnienia dowiedziała się dopiero w 2001 r. i natychmiast złożyła wniosek. Wnosi o uchylenie decyzji na podstawie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż intencją ustawodawcy było zrekompensowanie ludziom krzywd i cierpień, których doznali podczas wojny.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie.
Na podstawie art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052) w miejsce Naczelnego sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, lecz z przyczyn innych niż zostały w niej podniesione.
Zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003 r. Sygn. akt P 24/02 (Dz.U. Nr 110, poz.1060) orzekł, że art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz.395 z późn. zm.) jest niezgodny z art. 2 i art. 31 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Z zaskarżonej decyzji wynika, że przyczyną umorzenia postępowania administracyjnego przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wniosku L. K. było złożenie wniosku o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego, po terminie określonym w art. 4 ust. 5 powołanej powyżej ustawy, to jest po dniu 31 grudnia 1999 r. Tak więc podstawę rozstrzygnięcia organu stanowi przepis, o którego niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny.
Zgodnie z art.145 a Kodeksu postępowania administracyjnego można żądać wznowienia postępowania administracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego została wydana decyzja.
Stosownie do art.145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uchyla zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.