Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za sprzeczną z prawem.
Przepis art. 23 ust. 1 pkt 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, którego obrazę zarzuca skarga, nie miał w sprawie zastosowania. Podstawę prawną zakwestionowania wydatków na modernizację sklepu stanowił art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodu wydatków na wytworzenie we własnym zakresie innych środków trwałych podlegających odpisom amortyzacyjnym. Klasyfikację środków trwałych podlegających odpisom amortyzacyjnym zawiera par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r., który do środków trwałych zalicza inwestycje w obcych środkach trwałych. Lokal sklepowy jest obcym środkiem trwałym, stanowi bowiem własność Gminy, a umowa najmu nie pozbawia Gminy tytułu własności. Lokal ten jako część składowa budynku niewątpliwie spełnia kryterium wartości i dla Gminy jako właściciela jest środkiem trwałym, a dla spółki "O." obcym środkiem trwałym.
Określenie wartości początkowej wynajmowanego obcego środka trwałego /lokalu/ w niniejszej sprawie nie ma znaczenia bowiem w odniesieniu do skarżącej /jak i pozostałych wspólniczek spółki cywilnej "O."/ środkiem trwałym podlegającym odpisom amortyzacyjnym jest wartość nakładów inwestycyjnych w obcym środku trwałym, a nie wartość tego obcego środka trwałego.
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczenia przedmiotów umów najmu i dzierżawy (...) /Dz.U. nr 28 poz. 129/ nie ma zastosowania w sprawie, bowiem - jak już wyżej wyjaśniono - środkiem trwałym jest tu wartość nakładów inwestycyjnych na obcy środek trwały niezależnie od tego, do czyjego majątku jest zaliczony, a ponadto rozporządzenie to jest aktem wykonawczym wydanym na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i reguluje zagadnienie dotyczące źródeł przychodu a nie kosztów uzyskania przychodu ani zasad amortyzacji.
Za trafne i należycie umotywowane należy uznać stanowisko organów podatkowych, że poniesione przez podatniczki wydatki dotyczyły modernizacji sklepu, a nie remontu, oraz że modernizacja stanowi inwestycję w rozumieniu par. 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów.
Posłużenie się definicją inwestycji zawartą w zarządzeniu Nr 9 Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego należy uznać za prawidłowe wobec braku odpowiedniej definicji w przepisach podatkowych.
Uzupełniająco należy dodać, że zwykły remont, w świetle przepisów kodeksu cywilnego o najmie lokali, należy do drobnych nakładów i obciąża najemcę lokalu oraz nie wymaga zgody wynajmującego /art. 681 Kc/. Przeprowadzona przez podatniczki modernizacja lokalu wykracza poza zakres ciążących na nich drobnych napraw, wymagała zgody wynajmującego, a także uzyskania pozwolenia budowlanego. Z tych względów oraz z uwagi na wartość nakładów stanowiła inwestycję w obcym środku trwałym. Sama zaś wartość inwestycji /nakładów/ stanowi dla podatniczek środek trwały podlegający odpisom amortyzacyjnym /par. 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów.
Możliwość dokonania tych odpisów w świetle par. 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów powstaje z chwilą przyjęcia środka trwałego w użytkowanie. W omawianym przypadku będzie to związane z ukończeniem i wprowadzeniem do użytkowania inwestycji w obcym środku, o czym organy podatkowe pouczyły podatniczki w toku postępowania, a konkretnie w decyzji z 25.11.1992 r. odmawiającej ograniczenia wysokości zaliczek na podatek dochodowy.
W tym stanie zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, a skarga z braku podstaw do uwzględnienia podlega oddaleniu z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.