Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny uznał co następuje:
Stosownie do przepisów art. 199 par. 1 i art. 200 par. 1 Kpa, mających w rozpatrywanej sprawie zastosowanie w myśl przepisu art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, skargę na decyzję ostateczną organu administracyjnego wnosi się do Sądu za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skargi.
Zgodnie z art. 165 par. 1 i 2 Kpc w zw. z art. 115 Kc oddanie pisma procesowego w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z jego wniesieniem do sądu, jeśli zaś ostatni dzień terminu do wniesienia pisma przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy, to termin ten upływa dnia następnego, przy czym wykaz dni ustawowo uznanych za wolne od pracy zawiera ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy /Dz.U. nr 4 poz. 28 ze zm./. Wykaz ten nie zawiera dnia 5 sierpnia 1995 r., który to dzień wyznaczony został jedynie dniem dodatkowo wolnym od pracy zarządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie terminów udzielania dodatkowych dni wolnych od pracy w 1995 r. /M.P. nr 68 poz. 603/, wydanym na podstawie par. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 1988 r. w sprawie czasu pracy w zakładach pracy /Dz.U. 1991 nr 117 poz. 511 ze zm./, działającej na podstawie upoważnienia zawartego w art. 150 kodeksu pracy. Jak wyjaśnił to Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 grudnia 1987 r. III CZP 81/87, "dodatkowe dni wolne od pracy, wprowadzone na zasadach i w trybie przewidzianym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 150 Kp, nie są w rozumieniu art. 165 par. 1 Kpc w związku z art. 115 Kc ustawowo uznanymi za wolne od pracy".
Tak więc, w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w rozpatrywanej sprawie uznać należy, że skarga wniesiona została z uchybieniem 30-dniowego terminu, wobec czego zgodnie z art. 204 par. 1 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzec należało o jej odrzuceniu.