Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, co następuje:
Skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż żadna z zaskarżonych decyzji nie narusza przepisów prawa.
Z treści poszczególnych skarg, jak i kwestionowanych nimi decyzji wynika, że zagadnieniem spornym między podatnikiem a organami podatkowymi obu instancji pozostaje w istocie jedynie ustalenie tego, czy wykonywane przez podatnika prace /w systemie Komandor/ stanowią usługę, czy też wytwarzanie gotowych towarów, a jeżeli są usługą, to czy należy je traktować jako roboty budowlano-montażowe związane z budownictwem mieszkaniowym. Od rozstrzygnięcia tych kwestii zależy uznanie prawidłowości stosowanych przez podatnika stawek podatku VAT, a tym samym określenie wysokości należnego podatku VAT. Jest bowiem regułą wynikającą z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, że podstawową stawką podatku VAT jest stawka 22 procent, zaś stosowanie obniżonych stawek /"0" procent, 7 procent/, jako odstępstwo od tej zasady, wynikać musi wyraźnie z przepisu prawa. Wprowadzając kategorię dóbr korzystających z preferencji podatkowych w zakresie podatku VAT, ustawodawca dla ich określenia posłużył się klasyfikacjami wydanymi na podstawie przepisów o statystyce państwowej, zastrzegając jednocześnie w art. 54 ust. 1 cyt. ustawy, że towar lub usługa nie wymienione w tych klasyfikacjach podlegają opodatkowaniu podstawową stawką 22 procent.
Zgodnie z zasadą wyrażoną w par. 19 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ faktura lub rachunek uproszczony dotyczące sprzedaży towaru lub usługi objętej stawką niższą od określonej w art. 18 ust. 1 ustawy /22 procent/ powinny zawierać także wskazanie symbolu klasyfikacyjnego towaru lub usługi, określonego w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, a więc w Systematycznym Wykazie Wyrobów /SWW/ obowiązującym na mocy zarządzenia Nr 7 Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 26 lutego 1990 r. oraz w Klasyfikacji Usług /KU/ wprowadzonej zarządzeniem tegoż Prezesa z dnia 28 sierpnia 1985 r., zawierających normy techniczne, które poprzez odwołanie się do nich przez ustawę podatkową stały się swoistego rodzaju normami podatkowymi.
W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że działalność prowadzona przez skarżącego podatnika polega w każdym przypadku na wykonaniu drzwi przesuwanych, których podstawowym elementem są skrzydła o różnego rodzaju wypełnieniach. Z ustaleń kontrolnych, przez podatnika w istocie nie zakwestionowanych, wynika, że działalność jego nie polegała na produkcji /wytwarzaniu/ tych drzwi według pewnych stałych wymiarów /a więc produkcji "na skład"/, a następnie sprzedaży gotowego wyrobu, ale w rzeczywistości na dostosowywaniu określonych elementów /luster, płyt/ do konkretnego, zamówionego przez klienta wymiaru, a następnie na montażu całości w jego lokalu. Ze względu na rodzaj wykorzystywanego przy tej działalności materiału czynności wykonywane przez skarżącego podatnika zakwalifikować można jako usługi określone w podbranży KU 06808 "Usługi ślusarskie i kowalskie" oraz jako usługi określone w podbranży KU 17302 "Usługi związane ze stolarką otworową i pozostałe", do których zalicza się między innymi "wyrób i naprawa stolarki otworowej, instalowanie boazerii, pawlaczy i ścianek z drewna", które to obie podbranże usług podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 22 procent.
Uznając zatem za prawidłowe ustalenia zaskarżonej decyzji co do tego, że działalność gospodarcza skarżącego podatnika polegała na świadczeniu usług, o których mowa w Klasyfikacji Usług w podbranżach 06802 i 17302, a nie sprzedaż gotowego wyrobu klasyfikowanego w Systematycznym Wykazie Wyrobów według symbolu 1733, jak to w wystawionych przez siebie fakturach i rachunkach wykazywał podatnik, zgodzić się też należy ze stanowiskiem organów podatkowych co do tego, że wykonywanie drzwi przesuwanych w systemie "Komandor" oraz innych elementów zabudowy wnęki /szafy, półki/ nie jest robotą budowlano-montażową związaną z budownictwem mieszkaniowym /opodatkowaną według stawki 7 procent/, stosownie bowiem do przepisu art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (...) przez roboty budowlano-montażowe związane z budownictwem mieszkaniowym rozumie się roboty budowlane dotyczące inwestycji w zakresie obiektów budownictwa mieszkaniowego. Wykonanie na zlecenie użytkownika lokalu zabudowy wnęki bądź samych drzwi przesuwnych nie jest robotą budowlano-montażową, która dotyczyłaby jakiejkolwiek inwestycji w zakresie obiektów budownictwa mieszkaniowego.
Za bezzasadny na koniec uznać też należy podniesiony w skargach zarzut kierowania się przez podatnika przy stosowaniu obniżonej stawki podatku VAT znanymi mu informacjami /wyjaśnieniami/ zawartymi w pismach innych organów podatkowych, nie były one bowiem kierowane do niego i nie odnosiły się wprost do działalności przezeń wykonywanej, a zatem nie może się on na stanowisko tych organów skutecznie powoływać.
W tych warunkach, wobec stwierdzenia, że zaskarżone decyzje zgodne są z przepisami prawa materialnego, a w szczególności z powołanymi w nich przepisami ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, względnie że uchybiają one przepisom postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu wszystkich skarg jako nieuzasadnionych /art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/.