Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 grudnia 1999 r. Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w Sz., działając na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ oraz art. 104 Kpa, - odmówił przyznania Czesławowi P. zasiłku dla bezrobotnych.
W uzasadnieniu decyzji podano, że Czesław P. zarejestrował się w Urzędzie Pracy 1 grudnia 1999 r. uzyskując status osoby bezrobotnej. W dniu rejestracji przedłożył dokumenty potwierdzające 30 lat i 9 dni stażu pracy, w tym w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania 7 miesięcy i 27 dni.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który udokumentuje, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres, co najmniej 365 dni był zatrudniony lub podlegał ubezpieczeniu społecznemu. Do tych 365 dni, zgodnie z treścią art. 23 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy, wlicza się między innymi okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy oraz przypadający bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia, okres pobierania zasiłku, jeżeli podstawę tego zasiłku stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia. Czesław P. przedstawił zaświadczenie z ZUS o korzystaniu z zasiłku chorobowego w okresie od 7 sierpnia 1998 r. do 3 maja 1999 r. Ponieważ zasiłek chorobowy otrzymał on po upływie 6 dni, a nie bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia, nie można okresu pobierania tego zasiłku wliczyć do wymaganych 365 dni, dających podstawę do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył Czesław P. stwierdzając, że jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym. Wyjaśnił, że dniu rejestracji przedłożył dokumenty potwierdzające staż pracy w sumie 30 lat i 9 dni oraz dokumenty dotyczące okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Wynika z nich, że o okresie od 1 czerwca 1998 r. do 30 listopada 1999 r. przepracował 2 miesiące, następnie pobierał zasiłek z ZUS przez okres 8 miesięcy i 28 dni, rentę pobierał przez okres 6 miesięcy i 28 dni. Tak więc łącznie udokumentował okres 17 miesięcy i 25 dni, a nie 7 miesięcy i 27 dni. Tym samym wypełnił przesłanki wynikające a art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, że łącznie należy udokumentować okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.
Zdaniem odwołującego nie przekonuje interpretacja organu dotycząca ustalenia, że zasiłek chorobowy nie był pobierany bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia. W pierwszym, najbliższym, po ustaniu zatrudnienia dniu /3 sierpnia 1998 r./, nie mógł się zgłosić, ponieważ źle się czuł, a wizytę u kardiologa, u którego leczy się od lat, ustalono dopiero na dzień 7 sierpnia 1998 r. Tak więc w rzeczywistości przerwa wynosiła 4 dni, co usprawiedliwia przyjęcie, że zasiłek chorobowy pobierał bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia.
Decyzją z dnia 13 stycznia 2000 r. Wojewoda Z., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że bezspornym jest, iż zatrudnienie Czesława P. ustało z dniem 31 lipca 1998 r. natomiast zasiłek chorobowy pobierał od dnia 7 sierpnia 1998 r. zatem okres pobierania zasiłku chorobowego nie nastąpił bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia, nie może być więc zaliczony do 365 dni, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie wniósł Czesław P. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, a nadto zarzucił, że organ odwoławczy nie przedstawił własnej interpretacji pojęcia "okres pobierania zasiłku chorobowego przypadający bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia" i nie ustosunkował się do podniesionych w toku postępowania argumentów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 z poz. zm./ - Sąd ten właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje w przypadku istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy.
Analizując stan faktyczny i prawny sprawy należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. W toku postępowania dokonano prawidłowych ustaleń, nie naruszono przepisów proceduralnych i wskazano właściwe podstawy materialnoprawne.
Zatrudnienie skarżącego ustało w dniu 31 lipca 1998 r. natomiast zasiłek chorobowy skarżący pobierał o dnia 7 sierpnia 1998 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że okres pobierania zasiłku chorobowego nie nastąpił bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia i dlatego nie może być zaliczony do okresu 365 dni o którym mowa jest w art. 23 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Określenie "bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia" zawarte w ustawie należy interpretować zgodnie z zasadami wykładni gramatycznej /językowej/ i rozumieć przez to "bez dnia przerwy". W związku z tym kilkudniowa przerwa między ustaniem zatrudnienia a okresem pobierania przez skarżącego zasiłku chorobowego została w toku postępowania prawidłowo zinterpretowana jako okoliczność stanowiąca przeszkodę w przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych.
Zarzuty podniesione przez skarżącego dotyczące okoliczności uzyskania pomocy lekarskiej /np. długa kolejka pacjentów oczekujących na wizytę u kardiologa/ nie mogły być uwzględnione albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie bierze pod uwagę przy orzekaniu okoliczności pozaprawnych.
W związku z tym Sąd na mocy art. 27 ust. 1 powołanej na wstępie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł jak w sentencji.