Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle oświadczeń skarżących nie budzi wątpliwości, że za lata 1992 i 1993 złożyli zeznania podatkowe PIT-31 o wspólnie uzyskanych dochodach, przy czym A.W. zadeklarowała dochody z umowy o pracę, a Z.W. z prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie handlu hurtowego i detalicznego odzieżą używaną. Również strony nie kwestionują, że skarżący Z.W. otrzymał decyzją Urzędu Miasta i Gminy z 26.03.1990 r. stanowiącą pozwolenie na budowę warsztatu mechaniki pojazdowej przy ul. Pomorskiej, którego budowa nie pozostawała w żadnym związku z prowadzoną w latach 1992-1993 działalnością gospodarczą w zakresie handlu hurtowego i detalicznego.
Oceniając zebrany materiał dowodowy w sprawach i wydane decyzje organów podatkowych, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi.
Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "b" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu przed opodatkowaniem mogą być odliczone kwoty wydatków poniesionych w roku podatkowym na cele mieszkaniowe przeznaczone na budowę budynku mieszkalnego. A więc ustawodawca nie pozostawia ocenie podatnika czy organu podatkowego, jakie wydatki na cele mieszkaniowe mogą być odliczone skoro wymienia je enumeratywnie i pod lit. "b" - określa "budowę budynku mieszkalnego". Ponieważ zgodnie z przepisami prawa budowlanego, budowa budynku mieszkalnego wymaga pozwolenia na budowę a takowym skarżący nie dysponował, samowolna zmiana przeznaczenia budowanego warsztatu mechanicznego na budynek mieszkalny nie uzasadnia kwalifikacji wydatków na taką budowę, jako wydatków mieszkaniowych na budowę budynku mieszkalnego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Tak więc, nieuznanie wydatków w kwocie 119.031.300 zł w 1992 r. i kwoty 91.621.080 zł w 1993 r. jako wydatków mieszkaniowych na budowę mieszkania przez organy podatkowe należy uznać za słuszne i zgodne z prawem.
Również nieuznanie za koszt uzyskania przychodu kwoty 89.847.300 zł za 1992 r. kwoty 23.961.200 zł za 1993 r. przez organy podatkowe należy uznać za trafne, jako że budowa zakładu mechaniki pojazdowej nie pozostaje w żadnym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a stanowiły wydatki na budowę zakładu - środka trwałego.
Na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatki na wytworzenie we własnym zakresie środka trwałego nie uważa się za koszty uzyskania przychodu.
Budowa zakładu mechaniki pojazdowej przez skarżącego była takim wytworzeniem środka trwałego i nakłady na jego budowę nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Nietrafne są zdaniem Sądu zarzuty skargi, naruszenie przez organy podatkowe przepisów proceduralnych.
Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego określające zasady tego postępowania czy określające obowiązki organu, nie zwalniają strony od obowiązku uczestniczenia w postępowaniu i składanie wniosków w celu zabezpieczenia jej interesów.
Zarzut strony, że na podstawie art. 6 Kpa organ ma inicjować postępowanie w celu legalizacji samowoli budowlanej strony jest nietrafny i nie ma nic wspólnego z obowiązkiem przestrzegania prawa przez organ. Jak wykazano wyżej, strona formalna budowy mieszkania winna być uregulowana przez stronę przed wydatkami.
Skoro strona chce wykorzystać te wydatki przy rozliczaniu podatku dochodowego.
Podobna ocena dotyczy zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu w celu ustalenia czy skarżący budował zakład mechaniczny czy budynek mieszkalny skoro pozwolenie na budowę dotyczyło zakładu.
W świetle treści przepisu art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zarzut obrazy przepisów tej ustawy nie zasługuje na uwzględnienie, w przypadku skarżących skoro złożyli oni wniosek o łączne opodatkowanie co zgodnie z cyt. przepisem nakłada na organ podatkowy obowiązek ustalenia podatku "na imię obojga małżonków".
Reasumując, mając powyższe na uwadze, uznając zaskarżone decyzje jako wydane zgodnie z prawem, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd skargi oddalił.