Dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy i jakiej wysokości dochody przynosi podatnikowi opodatkowana nieruchomość.
Naczelny Sąd Administracyjny
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Decyzją z 21.06.1996 r., (...), wydaną na podstawie art. 6 ust. 7 i art. 3 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, Burmistrz Miasta i Gminy G. określił na kwotę 31.217,10 zł Stanisławie i Czesławowi małżonkom K. należny za 1996 r. podatek od położonej w G. nieruchomości w postaci zabudowanej działki gruntu nr 59 w obrębie ewidencyjnym 6. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że opisana nieruchomość, której ww. podatnicy są właścicielami, wniesiona została do spółki cywilnej powstałej 11.04.1994 r. pod nazwą "Kaflarnia G.". Na wchodzącym w skład tej nieruchomości gruncie posadowione są zabudowania, z których tylko jedno, zajmujące 462 m2 przyziemia, jest w części wykorzystywane na cele mieszkalne, a w pozostałej części na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uznając, że z ogólnej powierzchni gruntu na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wykorzystywana jest część o powierzchni 13.749 m2, zaś część o powierzchni 462 m2 służy celom mieszkalnym oraz, że z ogólnej powierzchni budynków na cele mieszkaniowe wykorzystywana jest jedynie powierzchnia 152 m2, zaś na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej część budynków o powierzchni 3.685 m2, zawarto w uzasadnieniu tej decyzji wyliczenie podatku z zastosowaniem odpowiednich stawek przynależnych do poszczególnych kategorii gruntu i budynków ze względu na sposób ich wykorzystywania.
Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, w których podatnicy kwestionowali wysokość ustalonego podatku dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą wywodząc, iż organ podatkowy I instancji nie uwzględnił zawiadomień o wykonanych rozbiórkach budynków oraz złożonego przez nich wniosku z 14.02.1996 r. w sprawie zmiany miejscowej w planie przestrzennym zagospodarowania Miasta G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia 28.11.1996 r., (...), wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 2 pkt 1 i 4 oraz art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ oraz par. 1 uchwały Rady Miejskiej w G. z 28.12.1995 r. w sprawie określenia wysokości stawek i zwolnień od podatku od nieruchomości, orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż organ odwoławczy uznał za w pełni uzasadnione ustalenia organu i instancji co do sposobu wykorzystywania poszczególnych części gruntu i budynków, a w szczególności wielkości ich powierzchni wykorzystywanej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wskazano też w tymże uzasadnieniu, że dokonane w ciągu 1996 r. trwałe zmiany w powierzchni budynków związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, będące następstwem ich rozbiórki, uwzględnione zostały przez organ podatkowy tzw. decyzjami opisowymi z 9 i 12 sierpnia 1996 r., t. j. zmniejszającymi wymiar zobowiązania podatkowego. Z akt sprawy wynika też, według organu odwoławczego, że Czesław K. figuruje w ewidencji działalności gospodarczej pod nr 2117 od 11.04.1994 r. i że działalność tę w zakresie wyrobu i sprzedaży ceramiki budowlanej i szlachetnej, produkcji materiałów budowlanych, usług remontowo-budowlanych, handlu materiałami budowlanymi prowadzi w ramach spółki cywilnej "Kaflarnia G." na nieruchomości położonej przy ul. B.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał co następuje:
Skarga okazała się nieuzasadniona, zaskarżona decyzja odpowiada bowiem prawu.
Ustalając w art. 3 ust. 1, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są budynki lub ich części, budowle związane wyłącznie z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna oraz grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, względnie grunty przepisami tymi objęte, lecz związane z prowadzeniem działalności innej niż rolnicza lub leśna, ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ określiła jednocześnie, iż podstawę opodatkowania tym podatkiem stanowi powierzchnia użytkowa dla budynków lub ich części, dla budowli ich wartość początkowa określona według zasad przewidzianych w odrębnych przepisach dla celów amortyzacji, a dla gruntów ich powierzchnia /art. 4 ust. 1/, zaś wielkość stawek podatku zróżnicowała według kryterium sposobu wykorzystania budynków lub ich części oraz gruntów /art. 5 ust. 1/. I tak, w myśl przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy podatkowej, wyodrębnieniu uległy wyższe stawki od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna oraz od części budynków mieszkalnych zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, zaś w myśl art. art. 5 ust. 1 pkt 5 lit. "a" - od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna, z wyjątkiem związanych z budynkami mieszkalnymi.
Wprowadzając kryterium związania przedmiotu opodatkowania z prowadzeniem działalności gospodarczej, jako podstawę zróżnicowania stawki podatku, omawiana ustawa podatkowa określiła jednocześnie w art. 5 ust. 2, że za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty zabudowane i niezabudowane, służące prowadzonej działalności, a w szczególności:
Wskazać tu jeszcze należy, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które m.in. są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości lub obiektów budowlanych nie związanych trwale z gruntem i powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.
Zważywszy, że wielkość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości zależy nie tylko od wielkości nieruchomości /powierzchni budynku lub gruntu/ względnie obiektu budowlanego nie związanego trwale z gruntem, ale także od sposobu wykorzystywani budynku lub gruntu albo ich części, art. 6 ust. 3 omawianej ustawy określa, że zmiana sposobu ich wykorzystania w ciągu roku podatkowego, mająca wpływ na wysokość opodatkowania w tymże roku, powoduje, iż podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zmiana nastąpiła.
na gruncie rozpatrywanej sprawy istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia istnienia związania budynków i gruntu, jako przedmiotu opodatkowania, z prowadzeniem przez podatnika działalności gospodarczej W związku z takim przedmiotem sporu stwierdzić należy, iż na gruncie ustalonego orzecznictwa sądowego /por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1992 r., III AZP 25/92 - OSN 1993 nr 5 poz. 68/ zasadną jest teza, że przewidziana w art. 6 ust. 3 omawianej ustawy podatkowej zmiana sposobu wykorzystywania budynku albo gruntu względnie ich części skutkuje zmianą stawki opodatkowania, jeżeli zmiana ta ma charakter trwały. Wskazać tu należy także na stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 1995 r., VI SA 21/95 /ONSA 1996 Nr 1 poz. 9/, wydanej w odpowiedzi na pytanie prawne zgłoszone na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych. Według tego stanowiska, budynki i grunty podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą mogą być uznane za związane z prowadzeniem tej działalności także wtedy, gdy w roku podatkowym nie były wykorzystane do prowadzenia tej działalności.
Skoro, jak to wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skarżący Czesław K. figuruje w ewidencji działalności gospodarczej jako prowadzący taką działalność w zakresie przez siebie wskazanym na nieruchomości położonej przy ul. B. 34 w G., a więc na gruncie i w budynkach stanowiących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, to dokonane przez organ podatkowy zaliczenie części tej nieruchomości do przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie może budzić zastrzeżeń. Podnoszona w skardze okoliczność, że teren obejmujący ww. nieruchomość w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uzyskał w międzyczasie inne niż dotychczas przeznaczenie, sama w sobie nie świadczy o zmianie sposobu wykorzystywania tej nieruchomości.
Tak więc, bezzasadny jest podniesiony w skardze zarzut nieuwzględnienia przez organ podatkowy utrudnień w korzystaniu z nieruchomości, spowodowanych prowadzeniem robót kanalizacyjnych na ulicy dojazdowej.
Uznając w tych warunkach, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, ani też nie uchybia przepisom postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej /art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/.
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.