Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza w niczym prawa.
Na gruncie niekwestionowanego stanu faktycznego istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia o charakterze decyzji, jaką w myśl przepisu art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ obowiązany jest wydać urząd skarbowy w przewidzianych tym przepisem sytuacjach.
Według art. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania /ust. 1/, chyba że z przepisów prawa wynika obowiązek wykonania zobowiązania podatkowego bez uprzedniego doręczenia decyzji - wówczas zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą zaistnienia okoliczności, z którymi przepisy prawa łączą powstanie takiego zobowiązania /ust. 2/. W razie nie wykonania przez podatnika zobowiązania podatkowego, a więc w razie nieuiszczenia należnego podatku mimo zaistnienia okoliczności, z którymi przepisy prawa podatkowego łączą powstanie takiego zobowiązania, organ podatkowy obowiązany jest wydać decyzję określającą wysokość tego zobowiązania /art. 5 ust. 3 cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych/.
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ powstanie zobowiązania podatkowego łączy z osiągnięciem przez podatnika podlegającego opodatkowaniu dochodu, rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów z określonego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym /art. 9 ust. 1 i 2/, zaś na podatnika nakłada obowiązek składania urzędowi skarbowemu zeznania o wysokości osiągniętego w tym okresie dochodu według ustalonego wzoru w terminie do 30 kwietnia roku następnego oraz obowiązek wpłacenia w tym terminie różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu wynikającego z zeznania a sumą należnych za dany rok zaliczek /art. 45 ust. 1 i 4/. Uznaje też ona, że podatek dochodowy wynikający ze złożonego zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której ustali inną wysokość podatku /art. 45 ust. 6/.
Jakkolwiek przepis art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje wydanie przez urząd skarbowy decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym w razie niezłożenia przez podatnika zeznania o wysokości osiągniętego dochodu oraz decyzji ustalającej inną wysokość podatku aniżeli wynikająca ze złożonego zeznania, to zawarte w tym przepisie sformułowanie /"ustali", "ustalająca"/ nie oznacza bynajmniej, że wydana w tych warunkach decyzja ma charakter decyzji tworzącej dopiero zobowiązanie podatkowe, powstaje ono bowiem, jak to wyżej wykazano, z mocy samego prawa z chwilą zaistnienia okoliczności, z którą ustawa łączy jego powstanie, a więc z chwilą uzyskania podlegającego opodatkowaniu dochodu.