Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2000 r., (...) wydanym na podstawie art. 228 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, Izba Skarbowa w S. stwierdziła, że odwołania Spółki Cywilnej "D.G." Dariusz G. i Kazimierz G. z siedzibą w S. od dziewięciu decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej Henryka R. z Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 30 listopada 1999 r., określających zaległość podatkową oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1997 r., wniesione zostały z uchybieniem terminu przewidzianego do ich wniesienia.
W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że wszystkie ww. decyzje organu kontroli skarbowej doręczone zostały odwołującemu się podatnikowi w dniu 6 grudnia 1999 r. za zwrotnym potwierdzeniem ich odbioru, w związku z czym 14-dniowy termin do wniesienia odwołań od tych decyzji upływał z dniem 20 grudnia 1999 r. Tymczasem pismo podatnika zawierające wspólne odwołanie od ww. decyzji i datowane 21 grudnia 1999 r. złożone zostało dopiero w dniu 22 grudnia 1999 r. /data stempla pocztowego/, a więc po upływie 14-dniowego terminu.
Powyższe postanowienie Spółka Cywilna "D.G." Dariusz G. i Kazimierz G. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucając, że Izba Skarbowa w S. nie wydała decyzji w sprawach objętych ich odwołaniem, skarżący nie formułują w skardze żadnych zarzutów pod adresem zaskarżonego postanowienia, ani też nie precyzują swych żądań, skargę w rzeczywistości odnosząc - jak to zdaje się wynikać z treści ich pisma - do rozstrzygnięć zawartych w decyzjach organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w S. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, co następuje:
Skarga okazała się w zupełności chybioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie niezgodne jest z prawem.
Nie będąc związanym zasadniczo granicami skargi, tj. treścią jej żądań i zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny wprawdzie z urzędu bada zgodność zaskarżonego aktu z prawem materialnym i przepisami postanowienia, jednakże zakres jego kognicji wyznacza treść tego aktu. Badając zatem zgodność z prawem postanowienia organu odwoławczego wydanego w trybie art. 228 par. 1 Ordynacji podatkowej, a więc stwierdzającego niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do jego wniesienia, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać zgodności z prawem decyzji poprzedzającej wydanie takiego postanowienia.
W myśl art. 223 par. 1 i 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji organu podatkowego /organu kontroli skarbowej/ wydanej w pierwszej instancji wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał decyzję oraz w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, zaś wniesienie odwołania z uchybieniem tego terminu powoduje ten skutek, iż organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, a wniesione odwołanie nie podlega rozpoznaniu.
Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje okoliczność faktyczna, iż decyzje, od których skarżący wspólnicy wnieśli odwołania, doręczone im zostały w dniu 6 grudnia 1999 r., co wynika z adnotacji uczynionej na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia. Okoliczności tej nie kwestionują też sami skarżący we wniesionej skardze. Jest więc oczywistym, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 20 grudnia 1999 r., który to dzień nie był dniem uznanym za dzień ustawowo wolny od pracy. Ustalenie w tych warunkach przez organ odwoławczy, że złożenie przez podatnika odwołań od decyzji organu kontroli skarbowej wydanych w pierwszej instancji nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego do ich wniesienia, zgodne jest z prawem, zaś wydane przez organ odwoławczy postanowienie stwierdzające to uchybienie ma swoje oparcie w przepisie art. 228 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia niezgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej /art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.