Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Z treści art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm.- dalej ustawy o VAT/ wynika obowiązek prowadzenia ewidencji zawierającej m.in. dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny, kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu. Zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji podatnicy dokonują obowiązkowego comiesięcznego rozliczenia podatku od towarów i usług w formie deklaracji podatkowej VAT-7.
W przedmiotowej sprawie bezsporny jest fakt, że prowadzona przez Spółkę ewidencja zakupu, na podstawie której została sporządzona deklaracja VAT-7 za styczeń 1994 r. była nieprawidłowa. Wadliwość ewidencji polegała na ujęciu w niej w styczniu 1994 r. dokumentów odprawy celnej SAD z podatkiem naliczonym na łączną kwotę 26.761.000 zł. otrzymanych w późniejszych miesiącach.
Stosownie do treści art. 19 ust. 3 ustawy podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał dokument odprawy celnej lub w miesiącu następnym.
W przedmiotowej sprawie Spółka mogła więc dokonać odliczenia podatku naliczonego wynikającego z dokumentów SAD w lutym bądź marcu i w kwietniu bądź maju nie zaś w styczniu. Twierdzenie Spółki, iż nieprawidłowości w ewidencji zakupu powstały w wyniku usuwania zaległości w księgowaniu dokumentów, nie ma znaczenia w sprawie w świetle treści art. 27 ust. 4 i 5 ustawy o VAT.
Zgodność odliczonych kwot ze stanem rzeczywistym - jak wywodzi Spółka - czyli ze stanem wynikającym z dokumentów odprawy celnej nie oznacza, iż nie miało miejsca naruszenie obowiązków wynikających z art. 27 ust. 4 ustawy. Odliczenie w styczniu 1994 r. podatku naliczonego wynikającego z dokumentów SAD otrzymanych w miesiącach późniejszych tj. w lutym i kwietniu 1994 r. spowodowało bowiem zawyżenie kwoty tegoż podatku w rozliczeniu za styczeń 1994 r. i stanowi ewidentne naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy o podatku VAT.
Prawo dokonania obniżki podatku należnego o podatek naliczony jest przywilejem podatnika podatku od towarów i usług. Korzystanie z niego jest jednak możliwe pod warunkiem przestrzegania obowiązujących przepisów prawa podatkowego.
W przypadku określenia kwot podatku naliczonego, podlegającego odliczeniu, konieczne jest przestrzeganie postanowień przepisu art. 19 ust. 3 ustawy, który wskazuje kiedy takie odliczenie może zostać dokonane. W konsekwencji naruszenia przez Spółkę przepisu art. 19 ust. 3 ustawy poprzez rozliczenie przedmiotowych dokumentów SAD z wyprzedzeniem terminu określonego w tym przepisie nastąpiło zawyżenie podatku naliczonego stanowiące uchybienie obowiązkom ewidencyjnym z art. 27 ust. 4 ustawy. W takiej sytuacji znajduje zastosowanie sankcja określona w treści art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a więc stosowanie sankcji następuje zawsze wówczas, gdy ustalone zostaną przesłanki w nim określone, czyli w przedmiotowej sprawie zawyżenie podatku naliczonego.
W świetle powyższego należało uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów art. 27 ust. 4 i 5 ustawy o VAT wobec czego skargę - jako nieuzasadnioną - należało oddalić w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.