Uzasadnienie
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/ - jest przepisem gminnym. Gminie przysługuje prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na terenie gminy /przepisów gminnych/ na podstawie upoważnień ustawowych /art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym - Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./.
Upoważnienie ustawowe zawarte jest w ustawie regulującej określoną problematykę lub zagadnienie. W zakresie dotyczącym zagospodarowania przestrzennego jest to ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/.
Zaskarżona uchwała nie wskazuje takiego upoważnienia ustawowego do jej wydania. Powołuje się jedynie na art. 18 ust. 2 ustawy o samorządzie terytorialnym, stwierdzający iż do wyłącznej właściwości rady gminy należy m.in. uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
W tej sytuacji uznać należy, że zaskarżona uchwała wydana została bez upoważnienia ustawowego.
(...) Skoro zatem zaskarżona uchwała wydana została bez podstawy materialnoprawnej, a nadto celem jej jest obejście przepisu art. 18 ust. 2 w związku z art. 3 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzić należy, że uchwała ta wydana została z naruszeniem prawa, co z mocy art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powoduje jej nieważność.
Od podjęcia zaskarżonej uchwały upłynął rok, a zatem stosownie do treści art. 94 ust. 1 i 2 w związku z art. 101 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym Sąd winien ograniczyć się do stwierdzenia niezgodności zaskarżonej uchwały z prawem. Kwestia ta, to jest upływ roku od podjęcia uchwały, umknęła uwadze Sądu, w momencie redagowania wyroku, na skutek czego orzeczono o nieważności uchwały.