Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent [...] na podstawie art. 40 ust.1 i 3, art. 43 w związku z art. 46a ust.1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym po rozpatrzeniu sprawy z wniosku "T. Spółka z o.o. w [...] w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę pawilonu branży [...] wraz z sieciami i przyłączami zewnętrznymi oraz parkingiem i drogami dojazdowymi na działkach nr [...] położonych przy ul. [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, z powodu sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Sprzeczność tę organ wywodzi z ustaleń szczegółowych i podstawowych obowiązującego planu.
Od powyższej decyzji odwołał się pełnomocnik T." Spółka z o.o., który stwierdza, że budowa pawilonu handlowego na działkach nr [...] nie narusza funkcjonalnego przeznaczenia terenu ustalonego w dotychczasowym planie.
Odwołujący się, powołując się na poglądy doktryny uważa, iż decyzja odmowna w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinna być uzasadniona wyraźnym postanowieniem miejscowego planu, wprowadzającym zakaz zabudowy danego terenu obiektami określonego rodzaju.
W ocenie odwołującego się zlokalizowanie pawilonu handlowego w obrębie jednostki [...] przeznaczonego na działalność usługową, nie jest niezgodne z ustaleniami podstawowymi przyjętymi dla jednostki strukturalnej [...] oraz wypełnia treść ustaleń szczegółowych.
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 39, art. 41 i art. 46 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz na podstawie planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Świnoujścia, zatwierdzonego uchwałą [...] Rady Miejskiej w [...] / utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Jak wynika z uzasadnienia teren objęty wnioskiem inwestora znajduje się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] o treści ustaleń "teren istniejącej zabudowy składowej, przemysłowej i usług. Podtrzymanie obecnej formy użytkowania terenu z wymogiem uporządkowania zabudowy oraz korektę stanu władania na rzecz zabudowy ul. [...].
W ustaleniach formalnych planu zdefiniowane zostało słowo "podtrzymanie" jako podtrzymanie funkcji, sposobu użytkowania terenu oraz formy jego zabudowy.
Analizowany obszar stanowi tereny baz przedsiębiorstw [...] towarzyszących im składów [...] oraz hotelu [...].
Łącząc powyższe stwierdzenia z ustaleniami podstawowymi planu dla terenów oznaczonych symbolem [...] organ doszedł do stwierdzenia, iż dotychczasową funkcję terenu, przewidzianą do podtrzymania jest obsługa techniczna miasta w zakresie usług budowlanych, remontowych i instalacyjnych oraz usług mieszkalnictwa zbiorowego.
Istniejąca funkcja terenu nie obejmuje usług handlu, wykraczających poza zakres usług podstawowych, zatem nie ma możliwości zlokalizowania na tym terenie pawilonu [...] o powierzchni sprzedaży ok. [...] m2.
Z ustaleń podstawowych planu wynika, że w zakresie kształtowania sieci usług planu wyznacza tereny dla:
- ośrodka usług ogólnomiejskich,
- ośrodka usług dzielnicowych,
- ośrodka usług podstawowych.
Skoro na wnioskowanym terenie nie wystąpią obiekty handlowe o charakterze i wielkości kwalifikujących je do obiektów handlowych o znaczeniu ogólnomiejskim lub dzielnicowym to z ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczającego na tym terenie "podtrzymanie" istniejącej funkcji wynika, że nie ma możliwości wprowadzenia na tym terenie obiektów handlowych, innych niż podstawowe, uzupełniających pozostałe funkcje.
W tej sytuacji Kolegium stwierdza, że sprzeczność z planem zagospodarowania przestrzennego została przez organ I instancji właściwie udokumentowana i wywiedziona.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki "T. adwokat W.C. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
W ocenie skarżącego administracja publiczna może skutecznie zabronić zabudowy gruntu, do którego dany podmiot posiada tytuł prawny jedynie w drodze wprowadzenia do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazu zabudowy czy zakazu innego zagospodarowania określonego terenu.
W świetle art. 3 i 43 ustawy wydaje się, że obecnie zakaz taki wymaga pozytywnego określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W obecnym stanie prawnym oraz na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w gminie [...], przyjąć należy, co wykazał skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami tego planu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ wykazała, że skarga jest zasadna.
Sąd nie podziela wywodów i argumentów Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz Prezydenta [...] wskazujących, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu branży [...] wraz z sieciami i przyłączami na działkach nr 150 i 1551 w obrębie nr [...] jest sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego.
Treść planu zawarta w części graficznej i opisowej jest domeną właściwej rady gminy.
Precyzja i jasność intencji wyrażona w przejrzystej części opisowej zapobiega różnorodności interpretacji i wynikającym z tego nieporozumieniom i niejasnościom. Odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu to w ocenie Sądu obowiązek związany z określonym zachowaniem się inwestora. Taka sytuacja to przecież zakaz budowy na określonym terenie, określonego typu obiektu.
Zdaniem Sądu tego typu zakaz musi wynikać z jasnych, czytelnych i nie budzących wątpliwości zapisów planu miejscowego.
Sytuacji tej nie zmienia nowa treść art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który w stanie prawnym obowiązującym podczas wydania decyzji w niniejszej sprawie brzmiał: "nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ".
Sąd podziela zdanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], że zakaz nie musi byś wpisany expressis verbis w treść ustaleń planu.
Wystarczy jeżeli z pozytywnego określenia przeznaczenia danego terenu można ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, że dana inwestycja nie może być zrealizowana na przedmiotowym terenie.
Sąd pragnie jednak zauważyć, że wpisanie jasnego zakazu bez wątpienia ułatwia ocenę organom, inwestorowi i sądowi.
Przechodząc do analizy zapisów dotyczących terenu objętego wnioskiem inwestora o symbolu [...] i treści ustaleń: "teren istniejącej zabudowy składowej, przemysłowej i usług. Podtrzymanie obecnej formy użytkowania terenu z wymogiem uporządkowania zabudowy oraz korektą stanu władania na rzecz zabudowy ul. [...] Sąd nie podziela stanowiska organu, że zapis powyższy uniemożliwia realizację przedmiotowej inwestycji.
Podtrzymane funkcji nie wyklucza zabudowy o ile nawiązuje ona do dotychczasowych funkcji ternu, a więc również usług.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdza, że analizowany obszar stanowi tereny baz przedsiębiorstw budowlanych, towarzyszących im składów budowlanych oraz hotelu robotniczego.
W ocenie Sądu trudno zrozumieć dlaczego na analizowanym terenie można zbudować skład budowlany, a usytuowanie pawilonu handlowego branży spożywczej będzie niezgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
Takiego wniosku nie można wyprowadzić z cytowanych wcześniej ustaleń planu.
Zdaniem Sądu trafny jest pogląd pełnomocnika skarżących, że decyzja odmowna w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinna być uzasadniona wyraźnym postanowieniem planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje organów obu instancji.
Sąd orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy, że uchylona decyzja nie może być wykonana oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania na podstawie art. 200 ustawy.