Wyrok NSA oz. w Szczecinie z 6 lutego 2002 r., SA/Sz 693/01

Sprawa

sprawy ze skargi Waldemara M. przeciwko Wójtowi Gminy w D. w przedmiocie wykonania orzeczenia Sądu - oddala skargę.

Teza

1. Samo wydanie wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję, a następnie zwłoka w wydaniu nowego aktu, mimo wezwania do jego wydania nie stanowi jeszcze podstawy do stosowania art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Po uchyleniu zaskarżonej decyzji organ obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę i wydać nowy akt administracyjny. Obowiązek ten jednak nie wynika z treści wyroku, czy postanowień ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, ale z zasad postępowania administracyjnego. Zwłoka organu w rozpoznaniu sprawy może być oceniona jedynie jako bezczynność organu w rozumieniu art. 17 i art. 26 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
2. Podstawą stosowania przepisu art. 31 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie mogą być zarzuty co do tego, że działanie organu podjęte wskutek uchylenia wyrokiem zaskarżonej decyzji są niezgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Działania te bowiem będą przedmiotem oceny nowej decyzji administracyjnej wydanej w związku z wyrokiem uchylającym zaskarżoną decyzję najpierw w postępowaniu odwoławczym, a następnie w razie wniesienia skargi przez Sąd administracyjny.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Waldemar M. złożył skargę na Wójta Gminy w D. zarzucając mu nie zastosowanie się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 4 listopada 1999 r. SA/Sz 1409/98 uchylającego zaskarżoną decyzję i ją poprzedzającą decyzję Wójta Gminy w D. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Z. Urząd Wojewódzki Wydział Architektury i Budownictwa przesłał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Wójtowi Gminy w D. w celu podjęcia stosownych działań. Wyrokiem tym uchylono bowiem decyzję Wójta z 26 maja 1998 r. (...). Wójt nie podejmował jednak żadnych działań. Dopiero na skutek interwencji Z. Urzędu Wojewódzkiego spowodowanej skargą wnioskodawcy na bezczynność, Wójt miał przekazać sprawę do załatwienia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru budowlanego w K. Zdaniem wnioskodawcy działania Wójta są niezgodne z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i mają na celu uchylenie się od wykonania wyroku.

Wójt Gminy D. w piśmie z 24 kwietnia 2001 r. wskazał, że po otrzymaniu wyroku Sądu uchylającego decyzję z 26 maja 1998 r. (...) dokumenty postępowania w sprawie przekazane zostały pismem z 30 listopada 2000 r. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. celem załatwienia zgodnie z właściwością, o czym poinformowano Władysława M. Podniósł ponadto, że 19 kwietnia 2001 r. została wydana decyzja o umorzeniu postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej dla Zbigniewa S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w razie stwierdzenia, że organ, którego działania lub bezczynności dotyczy orzeczenie Sądu, nie wykonał w całości lub w części tego orzeczenia, Sąd może orzec o wymierzeniu temu organowi grzywny. Sąd w przypadku o którym mowa wyżej ze względu na treść art. 31 ust. 2 powołanej ustawy może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niesporne okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

Przez orzeczenie Sąd, o jakim mowa w art. 31 ust. 1 ustawy należy rozumieć wyłącznie wyrok, w którym przyznano, stwierdzono albo uznano uprawnienie lub obowiązek, a także wyrok, którym uwzględniono skargę na bezczynność organu. W wypadku wyroku uchylającego albo stwierdzającego nieważność decyzji lub postanowienia nie powstaje obowiązek organu do wykonania orzeczenia sądu. Uprawnienia orzecznicze Naczelnego Sądu Administracyjnego oparte jest bowiem na modelu kasacyjnym, a nie merytorycznym orzekaniu o prawach i obowiązkach skarżącego. Sąd w obecnym składzie podziela pogląd wyrażony w tej mierze w wyroku NSA z dnia 7 marca 1997 r. V SA 2409/96.

Skarżący wskazuje na to, że mimo przesłania 9 lutego 2000 r. przez Urząd Wojewódzki w S. wyroku Wójtowi Gminy D. w celu podjęcia stosownych działań organ ten długo nic w sprawie nie czynił, a dopiero w związku ze skargą skierowaną przez skarżącego do Wojewody Z. na bezczynność 30 listopada 2000 r. przekazał sprawę do załatwienia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru budowlanego. Samo wydanie wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję, a następnie zwłoka w wydaniu nowego aktu, mimo wezwania do jego wydania nie stanowi jeszcze podstawy do stosowania art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Po uchyleniu zaskarżonej decyzji organ obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę i wydać nowy akt administracyjny. Obowiązek ten jednak nie wynika z treści wyroku, czy postanowień ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, ale z zasad postępowania administracyjnego. Zwłoka organu w rozpoznaniu sprawy może być oceniona jedynie jako bezczynność organu w rozumieniu art. 17 i art. 26 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Podstawą stosowania przepisu art. 31 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie mogą być również zarzuty co do tego, że działanie organu podjęte wskutek uchylenia wyrokiem zaskarżonej decyzji są niezgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Działania te bowiem będą przedmiotem oceny nowej decyzji administracyjnej wydanej w związku z wyrokiem uchylającym zaskarżoną decyzję najpierw w postępowaniu odwoławczym, a następnie w razie wniesienia skargi przez Sąd administracyjny.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że w sprawie tej nie została wykazana przesłanka określona w art. 31 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym niewykonania orzeczenia Sądu.

Skargę jako niezasadną należało więc na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA oddalić.