Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków na reklamę w wysokości nie przekraczającej 0,25 procent przychodu wymaga udokumentowania tych wydatków w sposób określony w par. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości /Dz.U. nr 10 poz. 35 ze zm./.
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Bogdan M. prowadził w 1992 r. działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami płynnymi, a przychody z tej działalności opodatkowane były na zasadach ogólnych.
W dniach 3-19 listopada 1993 r. w przedsiębiorstwie podatnika przeprowadzona została kontrola przez Urząd Kontroli Skarbowej, która wykazała m.in. nieprawidłowe rozliczenie kosztów uzyskania przychodów. Bogdan M. wykazał w kosztach stanowiących koszty uzyskania przychodu wydatki dot. zakupu artykułów przemysłowych i alkoholu, zakwalifikowane do kosztów reklamy i reprezentacji w kwocie 30.842.000 zł.
Urząd Skarbowy decyzją z dnia 31 marca 1994 r. ustalił Bogdanowi M. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej /i jego żonie w rozliczeniu rocznym na podstawie wniosku o wspólne opodatkowanie dochodów za rok 1992/ łączny podatek dochodowy w wysokości 97.020.000 zł.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Urząd stwierdził, iż bezzasadny jest zarzut podatnika dotyczący niezaliczenia w koszty reprezentacji i reklamy wydatków związanych z zakupem artykułów przemysłowych o łącznej wartości 29.762.000 zł. Dotyczy to zakupionych przez Bogdana M.:
Podatnicy złożyli odwołanie, w którym domagali się uchylenia decyzji organu I instancji w części dotyczącej nieuznania kwoty 29.762.000 zł jako kosztów reklamy i reprezentacji i obniżenia przez to dochodu oraz podatku dochodowego.
Bogdan M. twierdził, że przedmioty takie, jak telewizor, magnetowid, aparat fotograficzny, dywan i kuchenka mikrofalowa, nabył w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, i wszystkie je, jak twierdził, rozdał swoim kontrahentom w ramach reprezentacji i reklamy. Izba Skarbowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc w uzasadnieniu, że wprawdzie wydatek poniesiony na zakup tych przedmiotów mieści się w ramach określonego limitu wydatków na reklamę i reprezentację - 0,25 procent uzyskanego przychodu, ale w tym konkretnym przypadku poniesiony wydatek nie ma związku z reklamą przedsiębiorstwa Bogdana M. Wydatek poniesiony został na zakup artykułów przemysłowych, będących bądź to środkami trwałymi, bądź przedmiotami wyposażenia. Przedmioty tego rodzaju nie należą do rzeczy, które są rozdawane w ramach reklamy podmiotu gospodarczego. Do kosztów reklamy przedsiębiorstwa mogą być zaliczone wydatki na reklamę wyrobów, produktów lub oferowanych usług w zakresie mieszczącym się w pojęciu reklamy publicznej lub też skierowanej do ograniczonego kręgu odbiorców /tzw. reklama prowadzona w sposób niepubliczny/.
W aspekcie zjawiska, jakim jest reklama określonego podmiotu gospodarczego, należy jednak mieć na względzie, że podejmowana jest ona w celu zintensyfikowania danej produkcji i sprzedaży, zatem w konkretnie podejmowanych działaniach winna być przede wszystkim zawarta informacja i propagowanie działalności danej firmy, także przez wręczenie drobnych upominków poszczególnym osobom, które są lub mogą być kontrahentami firmy. Do działań takiej nie budzącej wątpliwości organów podatkowych akcji reklamowej można zaliczyć np. rozdawanie okolicznościowych materiałów o charakterze ogólnego przeznaczenia /kalendarze, długopisy, notesy i inne/ lub też wysyłanie ogłoszeń reklamowych o ofercie firmy do losowo wybranych odbiorców.
Tymczasem w przedmiotowej sprawie pojedyncze egzemplarze zakupionych przedmiotów są rzeczami o wysokiej wartości i ich rozdawnictwo jest typową darowizną nie stanowiącą kosztu uzyskania przychodu. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./, tego typu darowizny nie podlegają odliczeniu od dochodu.
Koszty takiego rozdawnictwa nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, ale winny być pokryte z zysku uzyskanego w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Bogdan M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Urzędu Skarbowego, jako niezgodnych z prawem. Skarżący podniósł, że przepisy prawa nie określają pojęcia kosztów reprezentacji i reklamy. Stąd też pogląd Izby Skarbowej, że przedmiotem reklamy mogą być jedynie przedmioty o małej wartości, jest dowolne i nieprecyzyjne.
Jest to również sprzeczne z powszechnie obowiązującą praktyką handlową. Zdaniem skarżącego, podmiot gospodarczy ma prawo decydować o sposobie promowania i reklamowania swoje firmy i przeznaczonych na ten cel przedmiotach. Ustawodawca w art. 23 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określił rodzaju reklamy i promocji zaliczanej do kosztów uzyskania przychodów. Jedynym warunkiem jest nieprzekraczanie 0,25 procent obrotu. Dlatego stawianie przez organy podatkowe dodatkowych warunków, wykraczających poza przepisy ustawy, jest nieuzasadnione.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji.
Skarga wniesiona przez Bogdana M. okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Przepis ten, tj. art. 23 w pkt 23 stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji i reklamy w części przekraczającej 0,25 procent przychodu, chyba że reklama jest prowadzona w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący poniósł koszty związane z reklamą prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa w wysokości nie przekraczającej 0,25 procent przychodu. Mógłby więc koszty związane z nabyciem przedmiotów stanowiących reklamę zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, gdyby zgodnie z par. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości /Dz.U. nr 10 poz. 35 ze zm./ udokumentował wydatki poniesione na reklamę. Skarżący zobowiązany był w myśl wymienionego wyżej par. 7 rozporządzenia Ministra Finansów udokumentować komu i kiedy wręczył poszczególne przedmioty, stanowiące reklamę, co słuszne podniósł pełnomocnik Izby Skarbowej na rozprawie sądowej. Skoro zaś tego nie uczynił, nie mógł skorzystać z możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z nabyciem przedmiotów stanowiących reklamę.
Zauważyć należy, że wszelkie przedmioty mogą być uznane za reklamę, o ile ich łączna wartość nie przekracza 0,25 procent przychodu.
Z powyższych względów należało skargę oddalić na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.