Uzasadnienie
W dniu [...] r. pracownik firmy "W." Z. K., W. K. z siedzibą w S., przedstawił na przejściu granicznym w K. towar – koce z tworzywa sztucznego, objęty procedurą tranzytu wg [...], przewożony na podstawie karnetu TIR nr [...].
W wyniku dokonanej rewizji celnej 2 kontenerów, w których przewożony był towar, stwierdzono różnicę ilościową między towarem przedstawionym a ujawnionym. W związku z tym, Naczelnik Urzędu Celnego, decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 276 § 2 ustawy z dnia 09.01.1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) wymierzył Z. i W. K. opłatę manipulacyjną dodatkową w kwocie [...] zł, tj. w wysokości wartości towaru odpowiadającej stwierdzonej różnicy.
Decyzja organu celnego I instancji została wysłana przesyłką kurierską i wobec niedoręczenia jej adresatom, była dwukrotnie awizowana, w dniach [...] i [...] r.
Pismem z dnia [...] r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. Strona wniosła odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem art. 276 § 2 w zw. z art. 39 Kodeksu celnego, zarzucając, iż przewoźnik nie być obciążany opłatą manipulacyjną, w sytuacji, gdy nie miał on możliwości sprawdzenia ilości przewożonego towaru i dostarczył przesyłki do urzędu celnego z nienaruszonymi plombami celnymi. We wstępie odwołania podniesiono ponadto, że decyzję Naczelnika Urzędu Celnego skarżący otrzymali dopiero w dniu [...] r., faxem, i to na ich telefoniczną prośbę, bowiem w dniu [...] r. otrzymali dwa osobne upomnienia do zapłaty należności celnych po [...] zł wraz z odsetkami, gdy tymczasem nie otrzymali wcześniej żadnej decyzji o wymierzeniu takich należności, od której mogliby się odwołać.
Dyrektor Izby Celnej postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2, w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), stwierdził, iż środek odwoławczy został złożony z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że decyzja organu I instancji doręczona została w dniu [...] r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, tj. po upływie 7 dni przechowywania przesyłki na poczcie, w związku z niemożliwością jej doręczenia adresatowi. Odwołanie nadane w dniu [...] r. zostało więc złożone po upływie 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając iż zostało wydane niezgodnie ze stanem faktycznym sprawy, bowiem decyzja organu I instancji z dnia [...] r. nie została im doręczona w terminie przyjętym przez organ odwoławczy, nie otrzymali też żadnego awiza o przechowywaniu przesyłki w urzędzie pocztowym. W takiej sytuacji, skoro skarżący w żaden sposób nie przyczynili się do niedoręczenia decyzji – ich zdaniem - nie powinni też odpowiadać za niedotrzymanie terminu do złożenia odwołania.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, właściwy do rozpoznania skargi na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, ze podjęta przez organ celny pierwszej instancji próba doręczenia decyzji z dnia [...] r., która zdaniem organu odwoławczego pozwalała na ustalenie daty jej doręczenia na podstawie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) - była prawnie nieskuteczna.
Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że w przypadku braku możliwości doręczenia pisma osobie fizycznej do rąk własnych w mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 148 § 1), a także gdy chodzi o doręczenie zastępcze (art. 149) – poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w swojej placówce pocztowej, a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w ww. miejscu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. Dopiero dokonanie tych czynności skutkuje, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem 7-dniowego terminu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Adresat bowiem musi być zawiadomiony w sposób nie budzący wątpliwości o nadejściu takiego pisma i o miejscu, gdzie można je odebrać. Brak takiego zawiadomienia lub też istnienie wątpliwości, czy zostało ono doręczone, czyni doręczenie bezskutecznym.
W przedmiotowej sprawie, z analizy zwrotnego potwierdzenia odbioru i koperty zawierającej decyzję /k. [...] akt celnych/ nie wynika w żaden sposób, że adresaci zostali powiadomieni o przesyłce, którą awizowano dwukrotnie, w dniu [...] r. i w dniu [...] r. Brak informacji doręczyciela o sposobie zawiadomienia adresatów o przesyłce, wysłanej listem poleconym w dniu [...] r., uniemożliwia zatem przyjęcie domniemania, że nastąpiło doręczenie decyzji w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej.
W konsekwencji tego brak więc podstaw do stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Z treści tego odwołania wniesionego od decyzji organu celnego I instancji wynika zresztą, że skarżący po otrzymaniu upomnienia w sprawie uregulowania należności celnych telefonicznie ustalili w Urzędzie Celnym, że była wydana w tej sprawie decyzja, a ponieważ jednocześnie zgłosili, że jej nie otrzymali, to faksem przesłano im tę decyzję w dniu [...] r.
Mając zatem wszystko powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie.
O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200, a o niewykonalności zaskarżonej decyzji - w myśl art. 152 tejże ustawy.